2012, ഒക്‌ടോബർ 24, ബുധനാഴ്‌ച

കേരള ഭൂപരിഷ്‌ക്കരണ നിയമം: സി അച്യുതമേനോന്റെ പങ്ക്!

(കെ പ്രകാശ് ബാബു - ജനയുഗം ഒക്ടോബര്‍ 2012 )
രണ്ടു ലക്കങ്ങളിലായി ദേശാഭിമാനി ദിനപത്രത്തില്‍ വന്ന ''കേരളത്തിലെ ഭൂപ്രശ്‌നങ്ങള്‍'' എന്ന ലേഖനമാണ് ഇതെഴുതാന്‍ കാരണം.
ആദ്യ ദിവസത്തെ ലേഖനത്തില്‍ 1967-ലെ ''സര്‍ക്കാരിന്റെ ഇടപെടല്‍'' മുതല്‍ ബോധപൂര്‍വ്വമോ അല്ലാതെയോ ചില വസ്തുതകള്‍ ലേഖകന്‍ വിട്ടുപോയതായി തോന്നി. എന്നാല്‍ രണ്ടാമത്തെ ഭാഗം വന്നപ്പോള്‍ അത് ബോധപൂര്‍വ്വം എന്നുറപ്പായി.
1967ല്‍ അധികാരത്തില്‍ വന്ന സപ്തകക്ഷി ഗവണ്‍മെന്റ് 1969 ഒക്‌ടോബറിലാണ് രാജിവയ്‌ക്കേണ്ട സാഹചര്യം ഉണ്ടായത്. (സാഹചര്യം ഇവിടെ വിശദീകരിക്കുന്നില്ല) രാജിവയ്ക്കുന്നതിന് ഏതാനും ദിവസങ്ങള്‍ മുന്‍പാണ് കേരള ഭൂപരിഷ്‌ക്കരണ(ഭേദഗതി) ബില്‍-1969 അവതരിപ്പിച്ചു പാസ്സാക്കിയത്. നിയമസഭ നിയമം പാസ്സാക്കിയതുകൊണ്ടുമാത്രം നിയമത്തിലെ വ്യവസ്ഥകള്‍ നടപ്പിലാക്കാന്‍ കഴിയില്ലായെന്ന് ഏവര്‍ക്കുമറിയാം. ഒക്‌ടോബറില്‍ സപ്തകക്ഷി ഗവണ്‍മെന്റ് രാജിവച്ചശേഷം 1969 നവംബര്‍ 1ന് കമ്മ്യൂണിസ്റ്റു പാര്‍ട്ടി നേതാവ് സി അച്യുതമേനോന്റെ നേതൃത്വത്തിലുള്ള ഐക്യമുന്നണി ഗവണ്‍മെന്റ് അധികാരത്തില്‍ വന്നു. ആ ഗവണ്‍മെന്റാണ് 1969 ഡിസംബറില്‍ ലേഖനത്തില്‍ സൂചിപ്പിച്ചിട്ടുള്ളതുപോലെ പ്രസിഡന്റിന്റെ അംഗീകാരം നേടി ആവശ്യമായ ചട്ടങ്ങള്‍ ഉണ്ടാക്കി കേരള ഭൂപരിഷ്‌ക്കരണ നിയമം 1970 ജനുവരി ഒന്നു മുതല്‍ നടപ്പിലാക്കിയതും കൈവശകൃഷിക്കാരനു പട്ടയം നല്‍കി അവന് കൃഷി ഭൂമിയില്‍ ഉടമസ്ഥാവകാശം നല്‍കിയതും.
ഏതെങ്കിലും തരത്തിലുള്ള ചെറിയ പോരായ്മകളുണ്ടെങ്കിലും 1969ലെ സി പി ഐ , സി പി എം കക്ഷികളടങ്ങിയ സപ്തകക്ഷി ഗവണ്‍മെന്റ് കൊണ്ടുവന്ന ഭൂപരിഷ്‌ക്കരണ നിയമം നടപ്പിലാക്കുന്നതിനാണ് മുഖ്യമന്ത്രി സി അച്ച്യുതമേനോന്‍ പ്രഥമ പരിഗണന കൊടുത്തത്. അതിനാവശ്യമായ ചട്ടവും ഉണ്ടാക്കി നിയമം പ്രാബല്യത്തില്‍ കൊണ്ടുവന്നു. വീണ്ടും കേരളാ ഭൂപരിഷ്‌ക്കരണ മൂല നിയമത്തിലെ 2, 65, 72എഫ്, 72എന്‍, 75, 77, 80എ, 80ബി, 80സി, 81, 82, 85, 86, 88, 96, 97, 98, 109, 112 എന്നീ വകുപ്പുകളും ഭേദഗതി ചെയ്തുകൊണ്ട് 1971 ഏപ്രിലില്‍ ഒരു ഭേദഗതി നിയമം ആദ്യം ഓര്‍ഡിനന്‍സായും പിന്നീട് ബില്ലായും പാസ്സാക്കി. ആ നിയമത്തിലെ പ്രസക്തമായ വകുപ്പുകള്‍ പ്രകാരമാണ് നമ്മുടെ സംസ്ഥാനത്ത് താലൂക്ക് ലാന്‍ഡ് ബോര്‍ഡുകള്‍ നിലവില്‍ വന്നത്. മിച്ചഭൂമി ഏറ്റെടുക്കുന്നതിലും വിതരണം ചെയ്യുന്നതിനുമുള്ള നടപടികള്‍ ത്വരിതപ്പെടുത്തുന്നതിന് ഇത് വളരെയേറെ സഹായിച്ചു. അതുപോലെ 96-ാം വകുപ്പ് ഭേദഗതി ചെയ്തുകൊണ്ട് 86, 87 വകുപ്പുകള്‍പ്രകാരം ഗവണ്‍മെന്റില്‍ നിക്ഷിപ്തമായ ഭൂമി നിര്‍ദ്ദേശിച്ചിട്ടുള്ള വ്യവസ്ഥകള്‍ക്കും നിയന്ത്രണങ്ങള്‍ക്കും വിധേയമായി.
കുടികിടപ്പുകാരുടെ കൈവശമുള്ള ഭൂമി കുടികിടപ്പുകാര്‍ക്കു പതിച്ചു നല്‍കുവാനും, അവശേഷിക്കുന്ന ഭൂമിയില്‍നിന്നും ഭൂരഹിതരായ കര്‍ഷകതൊഴിലാളികള്‍ക്ക് പതിച്ചു നല്‍കുന്നതിനും വ്യവസ്ഥയുണ്ടാക്കി. അതോടൊപ്പം ഒരു താലൂക്കില്‍ അപ്രകാരം അസൈന്‍ ചെയ്യാന്‍ ലഭിക്കുന്ന ഭൂമിയുടെ 87.5 ശതമാനം (എണ്‍പത്തി ഏഴര ശതമാനം) ഭൂരഹിത കര്‍ഷകത്തൊഴിലാളികള്‍ക്ക് പതിച്ചുകൊടുക്കണമെന്നും ആ ഭൂരഹിത കര്‍ഷക തൊഴിലാളികളുടെ നേര്‍പകുതി പട്ടികജാതി-പട്ടികവര്‍ഗ്ഗ വിഭാഗങ്ങളും സാമൂഹ്യ-സാമ്പത്തിക- പിന്നോക്ക വിഭാഗങ്ങളിലുള്ള പൗരന്മാരായിരിക്കണമെന്നും വ്യവസ്ഥ ചെയ്തു. കേവലം കുടിയിരുപ്പ്, കുടികിടപ്പ്, കാണം, കുടിയായ്മ എന്നതിനുപരിയായി ഏറ്റെടുത്ത മിച്ചഭൂമിയില്‍നിന്നും ഒരു നിശ്ചിത ശതമാനം പട്ടികജാതി-വര്‍ഗ്ഗ, പിന്നോക്ക വിഭാഗങ്ങള്‍ക്ക് നല്‍കണമെന്ന് തീരുമാനിച്ച ഒരു സര്‍ക്കാരിനെ കേരളത്തിലെ ഭൂപരിഷ്‌ക്കരണ നിയമം ചര്‍ച്ച ചെയ്യുമ്പോള്‍ എങ്ങനെ മറക്കാന്‍ കഴിയും.
1952 ല്‍ സി അച്യുതമേനോന്‍ തൃശൂരില്‍നിന്നും തിരു-കൊച്ചി നിയമസഭയിലേക്ക് തെരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ടു വന്നപ്പോള്‍ അദ്ദേഹം നിയമസഭയില്‍ ''വെറുംപാട്ടക്കുടിയാന്‍ ബില്‍'' എന്നപേരിലൊരു സ്വകാര്യ ബില്‍ അവതരിപ്പിച്ചിരുന്നു. വെറുമ്പാട്ടം കൊച്ചിയിലെ ഒരു കൈവശ കൃഷി സമ്പ്രദായമായിരുന്നു. കൈവശകൃഷിക്കാരന്‍ എന്ന നിലയില്‍ പാട്ടക്കാരന് ഉടമസ്ഥാവകാശം കൊടുക്കുന്നതിനും പാട്ടം ചുരുക്കുന്നതിനുമുള്ള വ്യവസ്ഥകളാണ് ആ ബില്ലില്‍ ഉള്‍ക്കൊള്ളിച്ചിരുന്നത്.
കമ്മ്യൂണിസ്റ്റു പാര്‍ട്ടിയുടെ ആദ്യത്തെ കൊച്ചി സ്റ്റേറ്റ് കമ്മിറ്റി സെക്രട്ടറിയെന്ന നിലയിലും പിന്നീട് തിരു-കൊച്ചി സ്റ്റേറ്റ് കമ്മിറ്റി സെക്രട്ടറിയെന്ന നിലയിലും, 1956 ജൂലൈയില്‍ തിരു-കൊച്ചി-മലബാര്‍ പാര്‍ട്ടി കമ്മിറ്റികള്‍ സംയോജിച്ച് ഐക്യകേരള കമ്മിറ്റി രൂപീകരിച്ചപ്പോള്‍ ആദ്യത്തെ സെക്രട്ടറിയായി അച്യുതമേനോന്‍ തെരഞ്ഞെടുക്കപ്പെടുമ്പോഴുമെല്ലാം കേരളത്തിലെ കുടികിടപ്പുകാരന്റെയും കൈവശ കൃഷിക്കാരന്റെയും പ്രശ്‌നങ്ങള്‍ക്കുവേണ്ടിയുള്ള പോരാട്ടത്തില്‍ അദ്ദേഹത്തിന്റെ പങ്ക് ഏതെങ്കിലും ഒരു യഥാര്‍ത്ഥ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റുകാരനു മറക്കാന്‍ കഴിയുമോ?
പി കൃഷ്ണപിള്ളയും എ കെ ജി യും ഉള്‍പ്പെടെ അറിയപ്പെടുന്നവരും അറിയപ്പെടാത്തവരുമായ നിരവധി നേതാക്കളുടെ ത്യാഗോജ്ജ്വലമായ നേതൃത്വമാണ് കമ്മ്യൂണിസ്റ്റു പാര്‍ട്ടിയുടെയും കേരളത്തിലെ കര്‍ഷകപ്രസ്ഥാനത്തിന്റെയും വളര്‍ച്ചയ്ക്കും ഉയര്‍ച്ചയ്ക്കും കാരണമായത്. ആ പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ ചിന്തകളും കാഴ്ചപ്പാടുമാണ് ഇന്ത്യയ്ക്ക് മാതൃകയായ ഭൂപരിഷ്‌കരണത്തിന് നിദാനമായതും. അതുകൊണ്ടാണ് 1957 ഫെബ്രുവരി-മാര്‍ച്ച് മാസങ്ങളിലായി നടന്ന ആദ്യ കേരള തെരഞ്ഞെടുപ്പില്‍ അച്യുതമേനോന്‍ സെക്രട്ടറിയായ കേരളത്തിലെ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റുപാര്‍ട്ടി സംസ്ഥാന കമ്മിറ്റി വളരെ വിശദമായി ചര്‍ച്ച ചെയ്തു തയ്യാറാക്കി പ്രസിദ്ധീകരിച്ച തെരഞ്ഞെടുപ്പ് മാനിഫെസ്റ്റോയിലും തെരഞ്ഞെടുപ്പു പരിപാടിയിലും കേരളത്തിലെ ഭൂപരിഷ്‌കരണം ഒരു പ്രധാന ഇനമായി മാറിയത്. ഇതെല്ലാം കമ്മ്യൂണിസ്റ്റു പാര്‍ട്ടിയുടെയും കേരളത്തിന്റെയും ചരിത്രത്തിന്റെ ഭാഗമാണല്ലോ. ഇതു മൂടിവയ്ക്കാനും വളച്ചൊടിയ്ക്കാനും ശ്രമിക്കുന്നത് എന്തിനാണ്.
ലേഖനത്തില്‍ പറയുന്നതുപോലെ ''1974 ജൂലൈ ഒന്നുവരെ 3,21,093 പേര്‍ക്കു കൈവശാവകാശം ലഭിച്ചു. 2,99,569 കുടുംബങ്ങള്‍ക്കായി 1,22,981 ഹെക്ടര്‍ ഭൂമി വിതരണം ചെയ്തു. ഇതില്‍ 58,923 കുടുംബങ്ങളും പട്ടികജാതി വിഭാഗത്തില്‍ പെടുന്നവരായിരുന്നു. കൈവശകൃഷിക്കാരായ മൂന്നു ദശലക്ഷം കര്‍ഷകവിഭാഗങ്ങള്‍ക്ക് ഭൂമിയില്‍ സ്ഥിരമായ ഉടമസ്ഥാവകാശം നല്‍കി'' ഇതെല്ലാം 1970 ജനുവരി ഒന്നിനുശേഷമാണ്. അതായത് സി അച്യുതമേനോന്‍ മുഖ്യമന്ത്രിയായിരിക്കുമ്പോഴാണ്.
വലതുപക്ഷ ശക്തികള്‍ നിയമത്തില്‍ വെള്ളം ചേര്‍ത്തത് എപ്പോഴാണ് ? 2005-ല്‍ രണ്ടു ഭേദഗതി നിയമങ്ങള്‍ കെ എം മാണി അവതരിപ്പിച്ചു നിയമസഭ പാസ്സാക്കിയപ്പോള്‍ മാത്രമാണ് കേരള ഭൂപരിഷ്‌ക്കരണ നിയമത്തില്‍ വെള്ളം ചേര്‍ക്കപ്പെട്ടത്. ആ രണ്ടു നിയമങ്ങളേയും കേരള ജനത ശക്തമായി എതിര്‍ക്കേണ്ടുന്നതാണ്.
ആ ഭേദഗതി നിയമങ്ങളുടെയും 2008ലെ നെല്‍വയല്‍-തണ്ണീര്‍തട സംരക്ഷണ നിയമത്തിന്റെയും അന്തസ്സത്തയെ തകര്‍ക്കുന്ന യു ഡി എഫ് സര്‍ക്കാരിനെതിരെ ഇടതുപക്ഷ ജനാധിപത്യമുന്നണി യോജിച്ച് ശക്തമായ സമരം നടത്തേണ്ടുന്ന സന്ദര്‍ഭത്തിലും അന്ധമായ അച്യുതമേനോന്‍ വിരോധവും കമ്മ്യൂണിസ്റ്റു വിരോധവും ഒരു നല്ല ചൂണ്ടുപലകയല്ലായെന്ന് ഓര്‍മ്മിപ്പിച്ചു കൊള്ളട്ടെ.
രണ്ടാമത്തെ അച്യുതമേനോന്‍ മന്ത്രിസഭയില്‍ റവന്യൂമന്ത്രിയായിരുന്ന ആര്‍ എസ് പി നേതാവ് ബേബിജോണിന്റെ പേരും പിന്നീട് മുഖ്യമന്ത്രിയായിരുന്ന മുസ്ലീംലീഗ് നേതാവ് സി എച്ച് മുഹമ്മദ്‌കോയയുടെ പേരും രേഖപ്പെടുത്താന്‍ സ്ഥലം കണ്ടെത്തിയ ലേഖകന്‍ കേരളത്തില്‍ ജന്മിത്വം തുടച്ചുനീക്കിയ നിയമം നടപ്പാക്കിയ ഒരു കമ്മ്യൂണിസ്റ്റുനേതാവിനെ ഇത്രബോധപൂര്‍വ്വം വിസ്മരിയ്ക്കുമ്പോള്‍ അലക്കിത്തേച്ച ചിലര്‍ ഇപ്പോഴും കൊണ്ടുനടക്കുന്ന സി പി ഐ വിരോധം എത്ര തൂത്താലും പോകുന്നതല്ലായെന്ന് തോന്നിപ്പോകുന്നു. സി അച്യുതമേനോന്റെ പേരുപോലും പറയുന്നതില്‍ അസ്പൃശ്യത കണ്ടെത്തുന്ന ആളുകള്‍ ഇടതുപക്ഷജനാധിപത്യമുന്നണിയില്‍ ഇപ്പോഴും ഉണ്ട് എന്നത് മുന്നണിക്ക് ആശാസ്യമല്ല.
=========================
ഈ വിഷയത്തെ പറ്റി ദിഗംബരന്‍ മുന്‍പ് എഴുതിയ ലേഖനം ഇവിടെ വായിയ്ക്കാം. മിച്ചഭൂമി സമരവും, എട്ടുകാലി മമ്മൂഞ്ഞുകളും

2012, ഒക്‌ടോബർ 20, ശനിയാഴ്‌ച

ആദര്‍ശങ്ങളെ അതിര്‍ത്തി കടത്തി നേടിയ തെരഞ്ഞെടുപ്പു വിജയം

കമ്മ്യുണിസ്റ്റ് പാര്‍ട്ടികള്‍ ജനാധിപത്യപരമായി പ്രവര്‍ത്തിയ്കുമ്പോഴും ലെനിനിസ്റ്റ് സംഘടനാരീതിയാണ് പിന്തുടരുന്നത്. സ്വന്തം അഭിപ്രായവ്യത്യാസങ്ങളെ താന്‍ അംഗമായ പാര്‍ട്ടിഘടകത്തില്‍ തുറന്നു പറയാനും, ആക്ഷേപങ്ങള്‍ ഉന്നയിയ്ക്കാനും ഏതു പ്രവര്‍ത്തകനും അവകാശമുണ്ട്‌. എന്നാല്‍ ഭൂരിപക്ഷചര്‍ച്ചകള്‍ക്ക് ശേഷം ആ പാര്‍ട്ടി ഘടകം ഒരു തീരുമാനം അംഗീകരിച്ചാല്‍, അത് താന്‍ ഉന്നയിച്ച അഭിപ്രായത്തിനു വിരുദ്ധമായ നിലപാടായാല്‍ പോലും, അതിനെ അംഗീകരിച്ച് ആ തീരുമാനം നടപ്പിലാക്കാന്‍ ശ്രമിയ്ക്കുകയാണ് ആ പ്രവര്‍ത്തകന്‍ ചെയ്യേണ്ടത്. ഇതാണ് ലെനിനിസ്റ്റ് സംഘടന രീതിയുടെ അന്തസത്ത!
തന്റെ പാര്‍ട്ടിയുടെ നയപരമായ നിലപാടുകള്‍ക്കെതിരെ വരെ, സഖാവ് അച്യുതാനന്ദന്‍ നടത്തുന്ന പരാമര്‍ശങ്ങളെയും പ്രവൃത്തികളെയും എതിര്‍ക്കുമ്പോള്‍, കഴിഞ്ഞ കുറച്ചു വര്‍ഷങ്ങളായി സി.പി.എം സംസ്ഥാനനേതൃത്വം കൂടെക്കൂടെ ഉന്നയിയ്ക്കുന്ന ഒരു വാദമാണ് "എത്ര വലിയ നേതാവായാലും ലെനിനിസ്റ്റ് സംഘടനരീതികള്‍ പാലിയ്ക്കാന്‍ ബാധ്യസ്തന്‍ ആണ്" എന്നുള്ളത്.
പക്ഷെ 1964ല്‍ 32 കമ്മ്യുണിസ്റ്റ് നേതാക്കന്മാര്‍ ലെനിനിസ്റ്റ് സംഘടനാമര്യാദ പാലിച്ചിരുന്നുവെങ്കില്‍ സി.പി.എം എന്ന പാര്‍ട്ടി തന്നെ ഉണ്ടാകുമായിരുന്നില്ല എന്ന സത്യം, മാരീചനെപ്പോലെയുള്ള സി.പി.എം സഖാക്കള്‍ സൌകര്യപൂര്‍വ്വം മറന്നു പോകുന്നു.
കഴിഞ്ഞ ലേഖനത്തില്‍ നിര്‍ത്തിയിടത്ത് നിന്ന് തന്നെ ദിഗംബരന്‍ തുടങ്ങട്ടെ..
1964 ഏപ്രില്‍ 15 ന് ദേശീയസമിതി പാര്‍ട്ടിഅച്ചടക്കം ലംഘിച്ച് ഇറങ്ങിപോയവരെ താല്‍കാലികമായി സസ്പെന്‍ഡ് ചെയ്തിരുന്നു. ഇറങ്ങിപോയവരാകട്ടെ ഉടനെ തന്നെ ഇന്ത്യയൊട്ടാകെ പാഞ്ഞ് സ്വന്തമായി പാര്‍ട്ടി ഉണ്ടാക്കാനായി സംഘടനാ പ്രവര്‍ത്തനങ്ങള്‍ നടത്താന്‍ കൊണ്ട് പിടിച്ച ശ്രമം തുടങ്ങി.വളരെ മുന്‍പ് തന്നെ അതിനുള്ള തയ്യാറെടുപ്പുകള്‍ തുടങ്ങിയത് കൊണ്ട് തന്നെ അവര്‍ക്ക് കാര്യങ്ങള്‍ എളുപ്പവുമായിരുന്നു.
സി.പി.ഐയില്‍ ഉണ്ടായ പിളര്‍പ്പ് ദേശീയവാദികള്‍ നയിച്ച ദേശീയനേതൃത്വത്തിന് അവിശ്വസനീയമായിരുന്നു. എത്ര അഭിപ്രായ വ്യത്യാസങ്ങള്‍ ഉണ്ടായാലും, അതിവിപ്ലവകാരികള്‍ ലെനിനിസ്റ്റ് സംഘടന മര്യാദ പാലിച്ചു സംഘടനയ്ക്കുള്ളില്‍ നിന്ന് വിമര്‍ശനങ്ങള്‍ നടത്തുകയെ ഉള്ളൂ എന്ന പ്രതീക്ഷയാണ് ദേശീയ നേതൃത്വത്തിന് ഉണ്ടായിരുന്നത്. ആ പ്രതീക്ഷ തകര്‍ന്നപ്പോഴും, യോജിപ്പിന്റെതായ ഒത്തുതീര്‍പ്പ് മാര്‍ഗ്ഗങ്ങള്‍ സ്വീകരിയ്ക്കാനാണ് അവര്‍ ശ്രമിച്ചത്‌. പാര്‍ട്ടി വിട്ടു പോയ 32 സഖാക്കള്‍ തിരികെ വന്ന് ദേശീയസമിതിയില്‍ പങ്കെടുത്തു വിശദീകരണം നല്‍കുന്നപക്ഷം, അവര്‍ക്കെതിരെയുള്ള അച്ചടക്ക നടപടി പിന്‍വലിയ്ക്കാമെന്നും, അവര്‍ക്ക് പറയാനുള്ള അഭിപ്രായവ്യത്യാസങ്ങള്‍ വീണ്ടും ചര്‍ച്ച ചെയ്ത് പരിഹരിയ്ക്കാമെന്നും ദേശീയനേതൃത്വം അവരെ അറിയിച്ചു.
എന്നാല്‍ തങ്ങള്‍ പുതിയ പാര്‍ട്ടിയുടെ ഭരണഘടനയും പരിപാടിയും ഉണ്ടാക്കുന്ന തിരക്കിലാണെന്നും, അതിനാല്‍ വരാന്‍ സമയമില്ലെന്നുമുള്ള പരിഹാസപൂര്‍വമായ മറുപടിയാണ്‌ അതിവിപ്ലവകാരികള്‍ നല്‍കിയത്.
അതിവിപ്ലവകാരികള്‍ ആന്ധ്രപ്രദേശിലെ തെന്നാലിയില്‍ യോഗം ചേര്‍ന്ന്, ഡിസംബരില്‍ ബോംബെയില്‍ വച്ച് നടക്കാന്‍ പോകുന്ന സി.പി.ഐ യുടെ ഏഴാം പാര്‍ട്ടി കൊണ്ഗ്രെസ്സിനു ബദലായി, ഒക്ടോബറില്‍ കല്‍ക്കട്ടയില്‍ വച്ച് സ്വന്തമായി ഏഴാം പാര്‍ട്ടി കൊണ്ഗ്രെസ്സ് നടത്താന്‍ തീരുമാനിച്ചു. തെന്നാലിയിലെ സമ്മേളനവേദിയില്‍ ചൈനീസ്‌ നേതാവ് മാവോസേതുങ്ങിന്റെ വലിയ ചിത്രങ്ങള്‍ വച്ചിരുന്നു എന്നതില്‍ നിന്ന് തന്നെ പുതിയ പാര്‍ട്ടിയുടെ നയപരമായ ചൈനീസ്‌ ചായ്വ് വ്യക്തവുമായിരുന്നു. .
അങ്ങിനെ കമ്മ്യുണിസ്റ്റ് പ്രസ്ഥാനത്തിനെ ഇന്ത്യന്‍ രാഷ്ട്രീയചരിത്രത്തില്‍ പിന്നോട്ട് തള്ളിയ ഒരു പിളര്‍പ്പിന്റെ വേദന നല്‍കി , ഐക്യത്തിന്റെ അവശേഷിയ്ക്കുന്ന അവസാന സാധ്യതകളെയും തള്ളിപ്പറഞ്ഞു കൊണ്ട് തീവ്രവിപ്ലവകാരികള്‍, സി.പി.എം എന്ന പാര്‍ട്ടിയെ ഒരു രാഷ്ട്രീയയാഥാര്‍ത്ഥ്യമായി.
ഇന്ത്യ-ചൈന യുദ്ധം 1962 ല്‍ അവസാനിച്ചെങ്കിലും രണ്ടു രാജ്യങ്ങളും തമ്മിലുള്ള നയതന്ത്രബന്ധം മോശമായി തുടര്‍ന്നു. 1964 ഒക്ടോബറില് ചൈന ആദ്യമായി അണുപരീക്ഷണം നടത്തിയതും, 1965ല്‍ ഇന്ത്യ-പാകിസ്ഥാന്‍ യുദ്ധമുണ്ടാക്കാന്‍ ഇടയായ തര്‍ക്കങ്ങളില്‍, ചൈന പാകിസ്ഥാനെ പിന്തുണച്ചതും ആയിരുന്നു പ്രധാനകാരണങ്ങള്‍.
ഈ വിഷയങ്ങളില്‍ എല്ലാം ചൈനയെ അനുകൂലിയ്ക്കുന്നതും, ഇന്ത്യന്‍ ഗോവെര്‍ന്മേന്റിനെ 'അയല്‍ രാജ്യങ്ങളുമായി അനാവശ്യ തര്‍ക്കം നടത്തുന്ന വഴക്കാളിയുമായി' കുറ്റപ്പെടുത്തുന്ന ഒരു നിലപാട് ആണ് സി.പി.എം നേതൃത്വം സ്വീകരിച്ചത്. ഇത് കൊണ്ഗ്രെസ്സ് ഗോവെര്‍ന്മേന്റിനെ ചൊടിപ്പിച്ചു. ആഭ്യന്തരമന്ത്രി ഗുല്‍സാരിലാല്‍നന്ദയുടെ നിര്‍ദേശപ്രകാരം ചൈന അനുകൂല നിലപാടിന്റെ പേരില്‍ 1964 ഡിസംബറില്‍ 'ഡിഫന്‍സ് ഓഫ് ഇന്ത്യറുള്‍' ഉപയോഗിച്ച് നൂറുകണക്കിന് സി.പി.എം പ്രവര്‍ത്തകരെയും, നേതാക്കളെയും അറസ്റ്റു ചെയ്തു.
സി.പി.ഐ ദേശീയനേതൃത്വം ഈ നടപടിയെ ശക്തമായി അപലപിയ്ക്കുകയും, തടവിലാക്കിയ സി.പി.എം സഖാക്കളെ മോചിപ്പിയ്ക്കണമെന്ന് ആവശ്യപ്പെടുകയും ചെയ്തു.
കേരളത്തിലെ രാഷ്ട്രീയ രംഗത്തും അപ്പോള്‍ ഏറെ സംഭവ വികാസങ്ങള്‍ നടക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. കൊണ്ഗ്രെസ്സ് പാര്‍ട്ടിയ്ക്കുള്ളില്‍ നേരിട്ട അവഗണനയില്‍ മനം നൊന്ത് പി.ടി.ചാക്കോ കൊണ്ഗ്രെസ്സ് മന്ത്രിസഭയില്‍ നിന്ന് രാജി വെച്ചു. 1964 ആഗസ്റ്റ്‌ ഒന്നിന് അദ്ദേഹം മരണമടഞ്ഞു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ അനുയായികള്‍ കൊണ്ഗ്രെസ്സ് പിളര്‍ത്തി കേരള കൊണ്ഗ്രെസ്സ് രൂപീകരിച്ചു. അതോടെ ആര്‍.ശങ്കറിന്റെ കൊണ്ഗ്രെസ്സ് മന്ത്രിസഭ താഴെ വീഴുകയും, കേരളത്തില്‍ രാഷ്‌ട്രപതി ഭരണം നടപ്പിലാകുകയും ചെയ്തു. 1965 മാര്‍ച്ച്‌ നാലിന് പുതിയ തെരഞ്ഞെടുപ്പ് നടത്താന്‍ തീരുമാനിയ്ക്കപ്പെട്ടു.
പിളര്‍പ്പിനു ശേഷം നടക്കുന്ന ആദ്യത്തെ തെരഞ്ഞെടുപ്പ് ആയതിനാല്‍ സി.പി.എമ്മിനും കേരള കൊണ്ഗ്രെസ്സിനും സ്വന്തം അസ്ഥിത്വം ഏതു വിധേനയും തെളിയിയ്ക്കാനുള്ള അവസരം ആയിരുന്നു അത്.
നവംബറില്‍ കൂടിയ സി.പി.ഐ ദേശീയകമ്മിറ്റി ഒരു പ്രമേയം പാസാക്കി. രാജ്യവ്യാപകമായി നടക്കാന്‍ പോകുന്ന തെരഞ്ഞെടുപ്പുകളില്‍ ഒന്നിലും സി.പി.ഐ ഒരു വര്‍ഗ്ഗീയപാര്‍ട്ടിയുമായും യാതൊരുവിധ തെരഞ്ഞെടുപ്പ് സഖ്യവും ഉണ്ടാക്കില്ല എന്നായിരുന്നു ആ പ്രമേയം.
അതിനാല്‍ തന്നെ മുസ്ലിംലീഗുമായോ, കേരളകൊണ്ഗ്രെസ്സുമായോ ഒരു തരത്തിലുള്ള സഖ്യവും ഉണ്ടാക്കാന്‍ കേരളത്തിലെ സി.പി.ഐ നേതൃത്വത്തിന് കഴിയുമായിരുന്നില്ല. അതിനാല്‍ ഇടതുപാര്‍ട്ടികളായ സി.പി.എം, ആര്‍.എസ്.പി എന്നിവയുമായി ചേര്‍ന്ന് ഒരു തെരഞ്ഞെടുപ്പ് സഖ്യം ഉണ്ടാക്കി മത്സരിയ്ക്കാന്‍ സി.പി.ഐ സംസ്ഥാനനേതൃത്വം തീരുമാനിച്ചു.
എന്നാല്‍ സി.പി.എം നേതൃത്വം ആദ്യഘട്ടങ്ങളില്‍ തന്നെ ഈ ആശയത്തോട് വൈമുഖ്യം പ്രകടിപ്പിച്ചു എങ്കിലും പിന്നീട് ചര്‍ച്ചയ്ക്കു തയ്യാറായി. മൂന്നു വിഷയങ്ങള്‍ ആണ് മുന്നണി രൂപീകരണത്തില്‍ ആദ്യം നിറഞ്ഞു നിന്നത്. മുന്നണിയുടെ പൊതുമിനിമം പരിപാടി, ഇന്ത്യയുടെ പ്രതിരോധ മേഖലയിലെ ശ്രമങ്ങള്‍ക്ക് മുന്നണിയുടെ ഒരുമിച്ചുള്ള പിന്തുണ, കൊണ്ഗ്രെസ്സ് ഇതര പാര്‍ട്ടികളുമായി ഉള്ള സമീപനം എന്നിവയായിരുന്നു അത്. ഈ മൂന്നു ആശയങ്ങളോടും സി.പി.ഐയും സി.പി.എമ്മും വ്യത്യസ്തമായ സമീപനമായിരുന്നു എടുത്തത്‌. ഇന്ത്യയുടെ പ്രതിരോധ ശ്രമങ്ങളുടെ കാര്യത്തില്‍ സി.പി.ഐ - സി.പി.എം നേതൃത്വങ്ങള്‍ രണ്ടു തട്ടിലായിരുന്നു. അതിനാല്‍ ആ വിഷയം മാറ്റി വെച്ചാണ്‌ പിന്നീട് ചര്‍ച്ച നടത്തിയത്.
മുന്നണിയില്‍ മുസ്ലിംലീഗിനെ ഉള്‍പ്പെടുത്തണം എന്ന വാദമായിരുന്നു സി.പി.എം ആദ്യം മുതല്‍ ഉയര്‍ത്തിയത്‌. ഇതിനു പല കാരണങ്ങള്‍ ഉണ്ട്. പാര്‍ട്ടി പിളര്‍ന്നപ്പോള്‍ സി.പി.എമ്മിന് വടക്കന്‍ കേരളത്തില്‍, പ്രത്യേകിച്ചു മലബാര്‍ മേഖലയില്‍ ലഭിച്ച മുന്‍കൈ ആയിരുന്നു ഒരു കാരണം. മലബാര്‍ മേഖലയില്‍ മുസ്ലിംങ്ങള്‍ക്കിടയില്‍ നല്ല സ്വാധീനമുള്ള മുസ്ലിംലീഗിന്റെ വോട്ടു കൂടി കിട്ടുന്നപക്ഷം ആ മേഖലയില്‍ വ്യക്തമായി മേല്‍കോയ്മ നേടാം എന്നായിരുന്നു അവരുടെ കണക്കുകൂട്ടല്‍. പാര്‍ട്ടി വിഭജിയ്ക്കുന്നതിനു ഒരു വര്ഷം മുന്‍പ്, 1963 ല്‍ നടന്ന പഞ്ചായത്ത്‌-മുനിസിപ്പല്‍ തെരഞ്ഞെടുപ്പില്‍, തങ്ങള്‍ക്കു മേധാവിത്വമുണ്ടായിരുന്ന കോഴിക്കോട് അടക്കമുള്ള മലബാര്‍ മേഖലയില്‍ തീവ്രവിപ്ലവകാരികള്‍, പാര്‍ട്ടി നേതൃത്വത്തിന്റെ അറിവില്ലാതെ മുസ്ലിംലീഗുമായി ഒരു രഹസ്യ ധാരണ ഉണ്ടാക്കി, തങ്ങളുടെ ഗ്രൂപ്പില്‍ പെട്ട സ്ഥാനാര്‍ഥികളെ വിജയിപ്പിച്ചെടുത്തിരുന്നു. (മുസ്ലിംലീഗുമായുള്ള ഈ "അടവ് തന്ത്രം" അതിവിപ്ലവകാരികള്‍, 1957ലെ നിയമസഭ തെരഞ്ഞെടുപ്പിലും 1962ലെ പാര്‍ലമെന്റ് തെരഞ്ഞെടുപ്പിലും രഹസ്യമായി ഉണ്ടാക്കിയിരുന്നു എന്ന് ഇ.എം.എസ് തന്നെ പിന്നീട് പരസ്യമായി സമ്മതിച്ചിട്ടുണ്ട് എന്നത് ശ്രദ്ധേയമാണ്. അവസാനകാലത്ത് എ.കെ.ജിയും ഇത് ഏറ്റു പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്.) ഈ അനുഭവവും അവരെ മുസ്ലിംലീഗിന് വേണ്ടി വാദിയ്ക്കാന്‍ പ്രേരിപ്പിച്ചു.
ചര്‍ച്ച വഴി മുട്ടിയപ്പോള്‍ സി.പി.എം മറ്റൊരു നിര്‍ദ്ദേശവുമായി വന്നു. മുസ്ലിം ലീഗിനെ നേരിട്ട് ഉള്‍പ്പെടുത്തുന്നതിന് പകരം കുറച്ചു സീറ്റില്‍ അവരോടു ചേര്‍ന്ന് പൊതുസ്വതന്ത്രരെ നിര്‍ത്താമെന്നും, പിന്നെ എസ്.എസ്.പി, കെ.ടി.പി എന്നീ പാര്‍ട്ടികളുമായി സഖ്യം ആകാമെന്നും അവര്‍ നിര്‍ദേശിച്ചു.
എന്നാല്‍ ഇതിനെ ശക്തിയുക്തം സി.പി.ഐ എതിര്‍ത്തു. ദേശീയ സമിതിയുടെ നയത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തില്‍, മുന്നണിയുടെ സ്ഥാനാര്‍ഥികള്‍ ജനാധിപത്യ പുരോഗമന ആശയങ്ങളില്‍ വിശ്വസിയ്ക്കുന്നവര്‍ ആകണമെന്ന ഉറച്ച നിലപാട് പാര്‍ട്ടി സ്വീകരിച്ചു. മുന്നണിയ്ക്ക് സ്വാധീനം കുറഞ്ഞ സ്ഥലങ്ങളില്‍ വര്‍ഗീയ പാര്‍ട്ടികളില്‍ പെടാത്ത പുരോഗമന ആശയങ്ങള്‍ പിന്തുടരുന്ന പൊതുസ്വതന്ത്രരെ പിന്തുണയ്ക്കാനും സി.പി.ഐ നിര്‍ദേശിച്ചു. എസ്.എസ് പി യുമായുള്ള സഖ്യത്തിന് അനുകൂലമായിരുന്നെങ്കിലും വര്‍ഗീയ കക്ഷിയായ മുസ്ലിം ലീഗുമായി ഏതെങ്കിലും തരത്തിലുള്ള കൂട്ടുകെട്ട് പാടില്ല എന്ന നയത്തില്‍ സി.പി.ഐ ഉറച്ചു നിന്നു. അഭിപ്രായ വ്യത്യാസങ്ങള്‍ എങ്ങുമെത്താതെ പോയതിനാല്‍ മുന്നണി ചര്‍ച്ച അലസിപ്പിരിഞ്ഞു.
സി.പി.ഐ-ആര്‍.എസ്.പി കക്ഷികള്‍ ഒരു മുന്നണിയായി മത്സരിയ്ക്കാന്‍ തീരുമാനിച്ചു. എന്നിട്ടും ഏഴു സീറ്റുകളില്‍ സി.പി.എം നിര്‍ത്തിയ സ്വതന്ത്രസ്ഥാനാര്‍ഥികള്‍ക്ക് സി.പി.ഐ പരസ്യമായ പിന്തുണ നല്‍കി.
സി.പി.എം തങ്ങളുടെ മുന്‍പേയുള്ള പദ്ധതിയനുസരിച്ച് എസ്.എസ്.പി, കെ.ടി.പി എന്നീ പാര്‍ട്ടികളുമായി പരസ്യസഖ്യവും, മുസ്ലിം ലീഗുമായും, കേരള കൊണ്ഗ്രെസ്സുമായും രഹസ്യസഖ്യവും സ്ഥാപിച്ചു. ആറു സീറ്റുകളില്‍ മുസ്ലിംലീഗുകാരായ "സ്വതന്ത്രരെ" സി.പി.എം പിന്തുണച്ചു. മുസ്ലിംലീഗിന് ശക്തിയുള്ള, സി.പി.എമ്മിന് ശക്തി കുറഞ്ഞ മണ്ഡലങ്ങളില്‍ എതിര്‍പാര്‍ട്ടികളുടെ വോട്ടുകള്‍ വിഭജിച്ചു പോകുന്ന വിധത്തില്‍ ജാതിമത സമുദായികാടിസ്ഥാനതിലുള്ള സ്ഥാനര്തികളെ നിര്‍ത്തി കൊടുത്തു. പരസ്പരം മത്സരിയ്ക്കാത്ത സീറ്റുകളില്‍ കൊണ്ഗ്രെസ്സിനെ തോല്പ്പിയ്ക്കാന്‍ വേണ്ടി മുസ്ലിംലീഗും, കേരള കൊണ്ഗ്രെസ്സും തങ്ങള്‍ക്കുള്ള ചെറിയ ശതമാനം വോട്ടും സി.പി.എമ്മിന് നല്‍കാന്‍ രഹസ്യധാരണയും ഉണ്ടാക്കി.
കൊണ്ഗ്രെസ്സ് പാര്‍ട്ടി ആരുമായും സഖ്യമുണ്ടാക്കാതെ ഒറ്റയ്ക്ക് മത്സരിച്ചു. . കൊണ്ഗ്രെസ്സ്, സി.പി.എം മുന്നണി, സി.പി.ഐ മുന്നണി, മുസ്ലിംലീഗ്, കേരളകൊണ്ഗ്രെസ്സ് എന്നിങ്ങനെ ആയിരുന്നു പരസ്യമായി ആ തെരഞ്ഞെടുപ്പിനെ നേരിട്ട ശക്തികള്‍. അതിനാല്‍ തന്നെ മിക്ക മണ്ഡലങ്ങളിലും ത്രികോണ, ചതുര്‍കോണ മത്സരങ്ങള്‍ ആണ് നടന്നത്. വാശിയേറിയ ഇത്തരം മത്സരത്തില്‍ രഹസ്യധാരണകളും, ചെറിയ വോട്ടുവ്യതിയാനങ്ങളും, ഫലങ്ങളില്‍ വന്‍മാറ്റം വരുത്താന്‍ പ്രാപ്തിയുള്ളവയായിരുന്നു. കൂട്ടുകെട്ടിന്റെയും ധാരണകളുടെയും അടിസ്ഥാനത്തില്‍ നോക്കിയാല്‍ വ്യക്തമായ മുന്‍കൈ തെരഞ്ഞെടുപ്പിന് മുന്‍പേ തന്നെ സി.പി.എം നേടിയിരുന്നു എന്ന് പറയാം.
സി.പി.ഐയുടെ തെരഞ്ഞെടുപ്പു പ്രചാരണം പ്രധാനമായും, സംസ്ഥാനത്തെയും കേന്ദ്രത്തിലെയും കൊണ്ഗ്രെസ്സ് സര്‍ക്കാരുകളുടെ ദുര്‍ഭരണത്തെയും, അനധികൃത അറസ്റ്റുകള്‍ അടക്കമുള്ള ജനാധിപത്യവിരുദ്ധമായ നടപടികളെ വിമര്‍ശിച്ചും, കമ്മ്യുണിസ്റ്റ് പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ പിളര്പ്പിലെയ്ക്ക് നയിച്ച സംഭവങ്ങളില്‍ തങ്ങളുടെ നിലപാട് വിശദീകരിച്ചും ആയിരുന്നു.
എന്നാല്‍ സി.പി.എം ആകട്ടെ കൊണ്ഗ്രെസ്സിനെക്കാള്‍ ഏറെ സി.പി.ഐയെ വിമര്‍ശിയ്ക്കുന്ന നിലപാട് ആണ് പ്രചാരണത്തില്‍ മുഴുവന്‍ സ്വീകരിച്ചത്. ഒപ്പം വളരെ ആസൂത്രിതമായി സഹതാപതരംഗം ഉണ്ടാക്കി വോട്ടു പിടിയ്ക്കുന്ന ഒരു വിദ്യയും അവര്‍ പ്രയോഗിച്ചു.
ഇലക്ഷന്‍ നടക്കുമ്പോഴും, രാജ്യരക്ഷ നിയമമനുസരിച്ച് അറസ്റ്റു ചെയ്യപ്പെട്ട കുറെ സി.പി.എം നേതാക്കള്‍ ജയിലില്‍ തന്നെയായിരുന്നു. അവരില്‍ പ്രധാന നേതാക്കളെയെല്ലാം സി.പി.എം സ്ഥാനാര്‍ഥികള്‍ ആക്കി. എന്നിട്ട് അവരുടെ കുടുംബങ്ങളെ, പ്രത്യേകിച്ചും സ്ത്രീകളെയും കുട്ടികളെയും, തെരഞ്ഞെടുപ്പ് പ്രചാരണത്തിന് മുന്‍പില്‍ നിര്‍ത്തി.
"എന്റെ ഭര്‍ത്താവ്/അച്ഛന്‍/മകന്‍ ഈ ഇലക്ഷനില്‍ ജയിച്ചില്ലെങ്കില്‍ കൊണ്ഗ്രെസ്സ് സര്‍ക്കാരിന്റെ പോലിസ് അവരെ ജയിലില്‍ തല്ലികൊല്ലും. എം.എല്‍.എ ആയാല്‍ പിന്നെ അവര്‍ക്കൊന്നും ചെയ്യാന്‍ കഴിയില്ല. അതിനാല്‍ നിങ്ങള്‍ അദ്ദേഹത്തെ ജയിപ്പിച്ചു ഞങ്ങളുടെ കുടുംബം അനാഥമാകാതെ രക്ഷിയ്ക്കണം." എന്ന മട്ടിലായിരുന്നു ഈ കുടുംബപ്രചരണം അങ്ങോളമിങ്ങോളം അരങ്ങേറിയത്.
മറ്റേതു വിഷയത്തെക്കാളും കുടുംബങ്ങളെയും പ്രത്യേകിച്ച് സ്ത്രീവോട്ടര്‍മാരെ സ്വാധീനിയ്ക്കാന്‍ ഈ കുടുംബപ്രചാരണത്തിന് കഴിഞ്ഞു. (ആകെ ജയിച്ച 40 സി.പി.എം സ്ഥാനാര്‍ഥികളില്‍ 29 പേര്‍ ജയിലില്‍ നിന്നാണ് ഇലക്ഷനില്‍ ജയിച്ചത് എന്ന വസ്തുതയും ഇതിനു അടിവരയിടുന്നു.)
1965 മാര്‍ച്ച്‌ നാലിന് തിരഞ്ഞെടുപ്പ് ഫലം വന്നു. 73 സീറ്റില്‍ മത്സരിച്ച സി.പി.എം 40 സീറ്റ് നേടി ഏറ്റവും വലിയ കക്ഷിയായി. 133 സീറ്റില്‍ മത്സരിച്ച കൊണ്ഗ്രെസ്സ് 36 സീറ്റുമായി രണ്ടാം സ്ഥാനത്തു വന്നു. 60 സീറ്റില്‍ മത്സരിച്ച കേരള കൊണ്ഗ്രെസ്സ് 24 സീറ്റ് നേടിയപ്പോള്‍, 29 സീറ്റില്‍ മത്സരിച്ച എസ്.എസ്.പി 13 സീറ്റ് നേടി. 16 സീറ്റില്‍ മത്സരിച്ച മുസ്ലിംലീഗ് 6 സീറ്റില്‍ വിജയിച്ചു. സി.പി.എം-മുസ്ലിം ലീഗ് സഖ്യം നിര്‍ത്തിയ 6 സ്വതന്ത്രന്മാരും വിജയിച്ചു. (എന്നാല്‍ പിന്നീട് ഇവര്‍ ആറു പേരും മുസ്ലിംലീഗ് പാര്‍ലമെന്ററി പാര്‍ട്ടിയില്‍ ചേരുമെന്ന് പ്രഖ്യാപിച്ചതോടെ മുസ്ലിംലീഗിന്റെ അംഗസംഖ്യ 12 ആയി വര്‍ദ്ധിച്ചു.) 78 സീറ്റില്‍ മത്സരിച്ച സി.പി.ഐ മൂന്നു സീറ്റില്‍ മാത്രം വിജയിച്ചപ്പോള്‍, 10 സീറ്റില്‍ മത്സരിച്ച കെ.ടി.പിയ്ക്ക് ഒരു സീറ്റ് കിട്ടി. ആര്‍.എസ്.പിയ്ക്ക് ഒന്നും വിജയിയ്ക്കാനായില്ല. സി.പി.ഐ പിന്തുണച്ച ഏഴു സി.പി.എം സ്വതന്ത്രരില്‍ രണ്ടു പേര്‍ വിജയിച്ചു.
സി.പി.ഐയ്ക്ക് ഈ തെരഞ്ഞെടുപ്പ് വലിയ ഒരു തിരിച്ചടി ആണ് നല്‍കിയതെന്ന കാര്യത്തില്‍ ദിഗംബരന് സംശയമൊന്നുമില്ല. പത്തനാപുരത്ത് സ: പി.സി.ആദിച്ചന്‍, ഉടുമ്പന്‍ചോലയില്‍ സ:കെ.ടി.ജേക്കബ്, കൊടകരയില്‍ സ:പി.സി.നമ്പൂതിരി എന്നീ സഖാക്കള്‍ മാത്രമാണ് ജയിച്ചത്‌. മൂന്നു ജില്ലകളില്‍ ഓരോ സീറ്റ് വിജയിക്കാന്‍ ആയതും, 13 സീറ്റില്‍ രണ്ടാം സ്ഥാനം നേടാന്‍ കഴിഞ്ഞതും, 17 സീറ്റുകളില്‍ സി.പി.എമ്മിനെക്കള്‍ വോട്ടു നേടാന്‍ കഴിഞ്ഞതും ഒക്കെ നേട്ടമായി പറയാമെങ്കിലും, കമ്മ്യുണിസ്റ്റ് പാര്‍ട്ടിയുടെ പ്രധാന സ്വാധീനകേന്ദ്രമായിരുന്ന വടക്കന്‍ കേരളത്തില്‍ വളരെ ശക്തമായ തിരിച്ചടി നേരിട്ടു എന്നത് വലിയ നഷ്ടമാണ് സി.പി.ഐയ്ക്ക് ഉണ്ടാക്കിയത്. കേരളത്തില്‍ കമ്മ്യുണിസ്റ്റ് പാര്‍ട്ടിയില്‍ വിശ്വസിയ്ക്കുന്നവരില്‍ സി.പി.ഐയെക്കാള്‍ കൂടുതല്‍ പേര്‍ അനുകൂലിയ്ക്കുന്നത് സി.പി.എമ്മിനെയാണ് എന്നും ആ തെരഞ്ഞെടുപ്പു ഫലം തെളിയിച്ചു എന്ന് സമ്മതിയ്ക്കുന്നതിലും ദിഗംബരന് ഒരു മടിയുമില്ല.
പക്ഷെ, ഒരു തെരെഞ്ഞെടുപ്പില്‍ കിട്ടിയ സീറ്റിന്റെ എണ്ണം അനുസരിച്ചാണ് ഒരു പാര്‍ട്ടിയുടെ നിലപാടുകള്‍ ശരിയോ, തെറ്റോ എന്ന് തീരുമാനിയ്ക്കപ്പെടുന്നത് എന്ന് ദിഗംബരന്‍ വിശ്വസിയ്ക്കുന്നില്ല. സീറ്റുകളുടെ എണ്ണം കൂടുന്നതനുസരിച്ച് നിലപാടുകള്‍ ശരിയാകുമെന്നും, വോട്ടുകളുടെ എണ്ണം കുറയുന്നതനുസരിച്ചു പാര്‍ട്ടിയുടെ വിശ്വാസ്യത കുറയുമെന്നോ ഉള്ള തെറ്റിദ്ധാരണയും ഇല്ല. അങ്ങനെയായിരുന്നെങ്കില്‍ ഇന്ന് ഇന്ത്യയില്‍ ഉള്ള ഏറ്റവും നല്ല പാര്‍ട്ടികള്‍ കൊണ്ഗ്രെസ്സും, ബി.ജെ.പിയും ആയേനെ. കാരണം കമ്മ്യുണിസ്റ്റ്പാര്‍ട്ടികള്‍ക്ക് വോട്ടു ചെയ്യുന്നതിന്റെ എത്രയോ മടങ്ങ്‌ അധികം ആള്‍ക്കാര്‍ അവര്‍ക്ക് വോട്ടു ചെയ്യുന്നുണ്ട്.
പക്ഷെ, കൂടുതല്‍ വോട്ടു ലഭിച്ചത് കൊണ്ട് തങ്ങള്‍ മാത്രം ആണ് 'യഥാര്‍ത്ഥ കമ്മ്യുനിസ്ടുകാര്‍' എന്ന 'മിഥ്യ'അഹങ്കാരം ആണ് ആ തെരഞ്ഞെടുപ്പു സി.പി.എമ്മിന് നല്‍കിയത്. ആ അഹന്തയോടെ സി.പി.ഐയെ ഡാന്കെയിസ്റ്റുകള്‍, വര്ഗ്ഗവഞ്ചകര്‍, വലതുകമ്മ്യുനിസ്ടുകാര്‍ എന്നൊക്കെ കൂട്ടമായി അധിക്ഷേപിയ്ക്കാന്‍ തുടങ്ങി എന്ന് മാത്രമല്ല, പ്രാദേശികമായി സി.പി.ഐ പ്രവര്‍ത്തകര്‍ക്കെതിരെ കായികമായ ആക്രമണങ്ങള്‍ നടത്താനും തുടങ്ങി.
സി.പി.ഐ യുടെ രാഷ്ട്രീയതന്ത്രപരമായ ഒരു തെറ്റായി ഈ തെരഞ്ഞെടുപ്പിനെ കാണുന്നവരുണ്ട്. മുസ്ലിം ലീഗുമായിയോ, കേരള കൊണ്ഗ്രെസ്സുമായോ അല്ലെങ്കില്‍ കൊണ്ഗ്രെസ്സ് പാര്ട്ടിയുമായോ ഒരു സഖ്യം ഉണ്ടാക്കി ആയിരുന്നു ഈ തെരഞ്ഞെടുപ്പിനെ നേരിട്ടിരുന്നതെങ്കില്‍ ഒരു പക്ഷെ ചരിത്രം തന്നെ മാറ്റി എഴുതപ്പെടാമായിരുന്നു എന്ന് വാദിയ്ക്കുന്നവര്‍ ഉണ്ട്.
പക്ഷെ, ആദര്‍ശപരമായി സി.പി.ഐ ചെയ്ത ഏറ്റവും വലിയ ശരിയായിരുന്നു ആ തെരഞ്ഞെടുപ്പ് എന്ന് ദിഗംബരന്‍ പറയും. ഏറ്റവും പ്രതികൂലമായ സാഹചര്യങ്ങളിലും ഇടതുപക്ഷ ആശയങ്ങളില്‍ ഉറച്ചു നില്ക്കാന്‍ സി.പി.ഐ കാട്ടിയ ആ ധൈര്യം മറ്റൊരു കമ്മ്യുണിസ്റ്റ് പാര്‍ട്ടിയും ഇന്ത്യയില്‍ കാട്ടിയിട്ടില്ല. നൂറു വിജയങ്ങളെക്കാള്‍ മധുരമാണ് ഈ പരാജയം എന്ന് ദിഗംബരന്‍ ഉറച്ചു വിശ്വസിയ്ക്കുന്നു.
എന്നാല്‍ സി.പി.എമ്മിന് ഒരിയ്ക്കലും അങ്ങനെ ഒരു അവകാശവാദം ഉന്നയിയ്ക്കാന്‍ കഴിയില്ല. ഒരു തരത്തിലുള്ള ബൂര്‍ഷ്വാ വലതുപക്ഷ പാര്‍ട്ടികളുമായും, ഒരു തരത്തിലുള്ള സഖ്യവും പാടില്ല എന്ന് വാദിച്ച് പാര്‍ട്ടി പിളര്‍ത്തിയ തീവ്രവിപ്ലവകാരികള്‍ക്ക്, ആ പിളര്‍പ്പിന്റെ മുറിവിലെ ചോരയോട്ടം നിലയ്ക്കുന്നതിനു മുന്‍പ് തന്നെ, ഒരു തെരഞ്ഞെടുപ്പില്‍ വിജയിയ്ക്കാനായി മതാടിസ്ഥാനത്തിലുള്ള വര്‍ഗീയ വലതുപക്ഷ കക്ഷികളുമായി സഖ്യമുണ്ടാക്കാന്‍ യാതൊരു ആദര്‍ശനഷ്ട്ടമോ, മനസാക്ഷികുത്തോ അനുഭവപ്പെട്ടില്ല എന്നുള്ളത് ചരിത്രത്തിന്റെ തമാശയാകാം.
ചരിത്രം ആ തെരഞ്ഞെടുപ്പിനെ വിലയിരുത്തേണ്ടത്, ഇടതുപക്ഷമെന്നു സ്വയം അവകാശപ്പെട്ടിട്ട് വലതുപക്ഷവുമായി സഖ്യം ഉണ്ടാക്കിയ ഒരു വലതുപക്ഷപാര്‍ട്ടിയും, വലതുപക്ഷമെന്നു അവരാല്‍ ആക്ഷേപിയ്ക്കപ്പെട്ടിട്ടും തെരഞ്ഞെടുപ്പു പരാജയത്തെ ഭയക്കാതെ മറ്റൊരു ഇടതുകക്ഷിയുമായി മാത്രം സഖ്യം ഉണ്ടാക്കിയ ഒരു ഇടതുപക്ഷ പാര്‍ട്ടിയും തമ്മിലുള്ള പോരാട്ടമായിട്ടാണ്.
അതില്‍ ഏതു ഉറച്ച സി.പി.ഐക്കാരനെപ്പോലെയും ദിഗംബരനും അഭിമാനമേയുള്ളൂ. ==============================================
ഈ വിഷയങ്ങളുമായി ബന്ധപ്പെട്ട് സഖാവ് അച്യുതമേനോന്‍ എഴുതിയ രണ്ടു ലേഖനങ്ങള്‍ ഇവിടെ വായിയ്ക്കാം.
1) അതിര്‍ത്തിയും നമ്പൂതിരിപ്പാടും (സി.അച്യുതമേനോന്‍ - നവയുഗം- 13-07-1965)
2) അഹംഭാവവും പിടിവാശിയും! സി അച്യുതമേനോന്‍ - (01-05-1965), നവയുഗം

2012, ഒക്‌ടോബർ 13, ശനിയാഴ്‌ച

അതിര്‍ത്തിയും നമ്പൂതിരിപ്പാടും.

(സി.അച്യുതമേനോന്‍ - നവയുഗം- 13-07-1965)
================================
കച്ചിലെ വെടിനിര്‍ത്തല്‍ കരാറിനെ സ്വാഗതം ചെയ്തു കൊണ്ട് ഒരു പ്രസ്താവന ശ്രീ.ഇ.എം.എസ് നമ്പൂതിരിപ്പാട് ചെയ്തിരിയ്ക്കുന്നതായി കാണുന്നു. ഓ! വലിയ അത്ഭുതം തന്നെ. ഈ പിന്തിരിപ്പന്‍ ബൂര്‍ഷ്വാ ഗവണ്മെന്റ് ചെയ്യുന്ന പ്രവൃത്തികളില്‍ എന്തിനെയെങ്കിലും അനുകൂലിയ്ക്കുക എന്നത് സ്വപ്നം കാണുന്നത് പോലും തനി വിപ്ലവവിരോധവും, റിവിഷനിസവും ആയി സ്വന്തം അണികളെ പഠിപ്പിച്ചിരുന്ന നമ്പൂതിരിപ്പാട് ഇതാ ആദ്യമായി ആ ഗവണ്മെന്റ് ഒരു നല്ല കാര്യം ചെയ്തതായി സമ്മതിച്ചിരിയ്ക്കുന്നു.
എന്ത് പറ്റി? അദ്ദേഹത്തിന്റെയും പാര്‍ട്ടിയുടെയും വിപ്ലവസ്വഭാവത്തിനു മാറ്റം വന്നുവോ? എന്താണ് സംഭവിച്ചതെന്ന് അവര്‍ തന്നെ വിശദീകരിച്ചു തരണം
. ഈ സന്ദര്‍ഭം ഉപയോഗിച്ച് കൊണ്ട് അതിര്‍ത്തി പ്രശ്നങ്ങളെ പറ്റിയുള്ള തന്റെ പഴയ തീസീസ് നമ്പൂതിരിപ്പാട് വീണ്ടും അവതരിപ്പിച്ചിരിയ്ക്കുന്നു. ഈ മാസം പതിനൊന്നാം തീയതി പഴവങ്ങാടിയില്‍ വച്ച് ചെയ്ത പ്രസംഗത്തിലും, അവരുടെ പാര്‍ട്ടിയുടെ മുഖപത്രമായ "പീപ്പിള്‍സ് ഡെമോക്രെസി യുടെ മൂന്നാം ലക്കത്തില്‍ എഴുതിയിട്ടുള്ള ലേഖനത്തിലും, ശ്രീ നമ്പൂതിരിപ്പാട് ഈ വിഷയം പ്രതിപാദിച്ചിട്ടുണ്ട്.
ഇതിലൂടെയെല്ലാം ശ്രീ നമ്പൂതിരിപ്പാടിന്റെ ചിന്താഗതിയെയും യുക്തികളെയും പിന്തുടരുന്നത് രസകരവും സാഹസികവുമായ ഒരു വ്യാപാരമാകുന്നു.
കാരണം, അതിര്‍ത്തി പ്രശ്നത്തെ പറ്റിയുള്ള നമ്പൂതിരിപ്പാടിന്റെ അഭിപ്രായങ്ങള്‍, ചൈനാക്കാരുടെ "യഥാര്‍ത്ഥ നിയന്ത്രണ രേഖ'യെ സംബന്ധിച്ചുള്ള നിര്‍വചനം പോലെ തന്നെ അടിയ്ക്കടി മാറിക്കൊണ്ടിരിയ്ക്കുന്നതും പിടിച്ചാല്‍ പിടി കിട്ടാത്തതും ഒരിയ്ക്കലും സ്ഥിരമായ ഒരു രൂപം ഇല്ലാത്തതുമാണ്.
അന്ന് അവര്‍ എന്താണ് പറഞ്ഞത്?
പഴയ കാര്യങ്ങള്‍ വീണ്ടും വീണ്ടും ആവര്‍ത്തിയ്ക്കുവാന്‍ ഇഷ്ട്ടമുണ്ടായിട്ടല്ല. പക്ഷെ, അവ ഇത്ര വേഗം മറന്നാലോ? "ഞാന്‍ അപ്പോഴും പറഞ്ഞില്ലേ" എന്ന് നമ്പൂതിരിപ്പാട് വാദിച്ചു തുടങ്ങിയാലോ? 1962 ഒക്ടോബറില്‍ ഇന്ത്യ-ചൈന അതിര്‍ത്തി തര്‍ക്കം ഒരു സംഘടനത്തില്‍ എത്താന്‍ തുടങ്ങിയപ്പോള്‍ നമ്മുടെ രാജ്യത്തിന് ഒരു അതിര്‍ത്തിയുണ്ടായിരുന്നോ എന്ന് തന്നെ നമ്ബൂതിരിപ്പടിനു സംശയമായിരുന്നു. "നാം നമ്മുടേതെന്നും ചൈന അവരുടെതെന്നും" വാദിയ്ക്കുന്ന ഒരു പ്രദേശം മാത്രമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. ജവഹര്‍ലാല്‍ നെഹ്രുവിന്റെ നേതൃത്വത്തില്‍ ഉള്ള പിന്തിരിപ്പന്‍ ബൂര്‍ഷ്വാ ഗവണ്മെന്റ് നിശ്ചയിച്ചിരുന്ന അതിര്‍ത്തി നമ്മുടെ രാജ്യത്തിന്‍റെ അതിര്‍ത്തിയായി അംഗീകരിയ്ക്കുന്നത് ബൂര്‍ഷ്വാഷോവിനിസമായി (സങ്കുചിതമായ ദേശീയ ബോധം) കണക്കാക്കി.
പിന്നീട് നമ്പൂതിരിപ്പാടിനു മാറ്റി പറയേണ്ടി വന്നു. കേരളത്തിലെ തെരഞ്ഞെടുപ്പു കഴിഞ്ഞ ശേഷം നടത്തിയ ഒരു പത്രസമ്മേളനത്തില്‍ ഒരു പത്രപ്രതിനിധിയുടെ ചോദ്യത്തിനുത്തരമായി ഈ രാജ്യത്തിന്റെ അതിര്‍ത്തി ഇന്ത്യാ ഗവണ്മെന്റ് പറയുന്നിടത്ത് തന്നെയാണ് എന്ന് അദ്ദേഹം വെട്ടിത്തുറന്നു പറഞ്ഞു.
എന്നാല്‍ ഈ ബോധം അന്ന് 1962 ഒക്ടോബറില്‍ ഉണ്ടായില്ല. അത് കൊണ്ട് തന്നെ അതിര്‍ത്തി കടന്നു വന്ന ചൈന പട്ടാളത്തെ അക്രമകാരിയായി കാണാനും, അതിനെതിരെ ആയുധമെടുത്തു പടവെട്ടുന്നത് ആവശ്യവും, ദേശാഭിമാനപരമായ ഒരു കടമയാണെന്ന് കാണാനും അദ്ദേഹത്തിനു കഴിഞ്ഞില്ല. നേരെ മറിച്ച് കൂടിയാലോചനയ്ക്ക് തയ്യാറാവണമെന്ന് പറയുക മാത്രമാണ് ചെയ്തത്. ഭാരത വര്‍ഷത്തിന്റെ വിരിമാറിലേയ്ക്കു പാഞ്ഞു കയറുന്ന പട്ടാളത്തെ കൂടിയാലോചനയ്ക്ക് ക്ഷണിയ്ക്കണം എന്ന പരിഹാസ്യവും അപമാനകരവുമായ ആ നിര്‍ദേശത്തെ ഇന്ത്യന്‍ ജനതയാകെ തള്ളി കളഞ്ഞു. ഇന്ത്യന്‍ കമ്മ്യുണിസ്റ്റ് പാര്‍ട്ടി ആ ജനതയോടൊപ്പം നിന്നു.
ഇന്ത്യയുടെ നിലയില്‍ തെറ്റുണ്ടായിരുന്നോ?
ഇന്ത്യന്‍ ജനതയും കമ്മ്യുണിസ്റ്റ് പാര്‍ട്ടിയും രക്തദാഹികളും സമാധാന വിരോധികളും ആയതു കൊണ്ടാണോ ഇങ്ങനെ ചെയ്തത്? അല്ല. നമ്മുടെ അയല്‍ രാജ്യങ്ങളുമായി സൌഹാര്‍ദ്ദത്തില്‍ കഴിയണമെന്നും തര്‍ക്കങ്ങള്‍ ഉണ്ടായാല്‍ തന്നെ കൂടിയാലോചനകളില്‍ കൂടി പരിഹരിയ്ക്കണം എന്നും തന്നെയായിരുന്നു അവര്‍ ആഗ്രഹിച്ചിരുന്നതും.
ഒരു ബൂര്‍ഷ്വാ ഗവണ്മെന്റ് തന്നെയെങ്കിലും നെഹ്രുവിന്റെ നേതൃത്വത്തില്‍ ഉണ്ടായിരുന്ന സ്വതന്ത്ര ഇന്ത്യയിലെ ഗവണ്മെന്റ് പ്രസ്തുത നയം പിന്തുടര്‍ന്നിരുന്നു എന്നത് കൊണ്ടാണ് കമ്മ്യുണിസ്റ്റ് പാര്‍ട്ടി വിദേശനയത്തില്‍ ആ ഗോവെര്‍ന്മേന്റിനെ അനുകൂലിച്ചിരുന്നത്. പക്ഷെ, ഇന്ത്യയുടെ അതിര്‍ത്തി ഭദ്രതയെയും സ്വാതന്ത്ര്യത്തെയും പരമാധികാരത്തെയും അപകടത്തിലാക്കുന്ന ഏതാക്രമണത്തെയും ചെറുക്കേണ്ടതില്ല എന്ന് ഈ നയത്തിന് ആരും അര്‍ഥം കല്‍പ്പിച്ചില്ല.
പിന്നീട് കൊളമ്പു രാഷ്ട്രങ്ങള്‍ എന്നറിയപ്പെടുന്ന സുഹൃത്ത്‌ രാഷ്ട്രങ്ങളുടെ സമാധാന നിര്‍ദേശം വന്നു. ആ നിര്‍ദേശങ്ങള്‍ അംഗീകരിച്ച് കൂടിയാലോചനയ്ക്ക് തയ്യാറാകണം എന്ന് കമ്മ്യുണിസ്റ്റ് പാര്‍ട്ടി പറഞ്ഞു. ഇന്ത്യാ ഗവണ്മെന്റ് ആ നിര്‍ദേശങ്ങളെ പൂര്‍ണ്ണമായി അംഗീകരിച്ചു. എന്നാല്‍, ചൈനീസ്‌ ഗവണ്മെന്റ് "തത്വത്തില്‍ അംഗീകരിച്ചു" എന്ന് പറഞ്ഞതല്ലാതെ, ഫലത്തില്‍ അംഗീകരിച്ചില്ല. അംഗീകരിച്ചാല്‍ സ്വീകരിയ്ക്കേണ്ട ചില നടപടികള്‍ ഉണ്ടായിരുന്നു. ആ നടപടികള്‍ സ്വീകരിച്ചില്ല. ഇക്കാര്യത്തില്‍ തെറ്റ് ചെയ്യുന്നത് ചൈന ആണെന്നും, ഇന്ത്യയല്ലെന്നും സാമാന്യ ബുദ്ധിയുള്ളവര്‍ക്കെല്ലാം തോന്നി. ഇന്ത്യന്‍ കമ്മ്യുണിസ്റ്റ് പാര്‍ട്ടിയ്ക്കും ഏറെക്കുറെ അതെ അഭിപ്രായമാണ് ഉണ്ടായത്.
എന്നാല്‍ നമ്പൂതിരിപ്പാടിനും കൂട്ടര്‍ക്കും അന്ന് എന്ത് അഭിപ്രായമാണ് ഉണ്ടായിരുന്നത്? ചൈനയില്‍ ഒരു തെറ്റും കാണാന്‍ അവര്‍ക്ക് കഴിഞ്ഞില്ല. അപ്പോഴും അവരുടെ ദ്രിഷ്ടിയില്‍ അപരാധികള്‍ ഇന്ത്യാ ഗവണ്മെന്റ് തന്നെയായിരുന്നു. ഇത് രാഷ്ട്രീയമായ ഒരു മഞ്ഞക്കാമലബാധയെന്നല്ലാതെ വസ്തുനിഷ്ടമായ ഒരു രാഷ്ട്രീയ സമീപനമാണെന്ന് കരുതുവാന്‍ പ്രയാസമായി.
പിന്നീടും സമാധാന നിര്‍ദേശങ്ങള്‍ വന്നത് ഇന്ത്യയുടെ ഭാഗത്ത്‌ നിന്നാണ്. ചൈനയുടെ ഭാഗത്ത്‌ നിന്നല്ല. കൊളമ്പു രാഷ്ട്രങ്ങളുടെ നിര്‍ദേശത്തില്‍ ലഡാക്ക് പ്രദേശത്ത് ഇരു കൂട്ടരുടെയും സിവിലിയന്‍ പോസ്റ്റുകള്‍ നില നിര്‍ത്താന്‍ സമ്മതിച്ചിരുന്ന ഒരു ഭാഗമുണ്ടായിരുന്നു. ഈ നിര്‍ദേശത്തോട് ചൈന യോജിച്ചിരുന്നില്ല. ഈ ഭാഗത്ത്‌ ഇന്ത്യന്‍ അധികാരം സിവിലിയന്‍ പോസ്റ്റുകളുടെ രൂപത്തിലായാലും അംഗീകരിയ്ക്കാന്‍ അവര്‍ തയ്യാറായിരുന്നില്ല. ഈ കുഴപ്പം പരിഹരിയ്ക്കാനാണ് ആദ്യം ബര്‍ട്രാന്ഡുറസ്സല്‍ മുഖേനയും, പിന്നീട് ശ്രീമതി ബണ്ടാരനായക മുഖേനയും ഒരു പുതിയ നിര്‍ദേശം വന്നത്. അതായത് ഈ ഭാഗത്ത്‌ നിന്നു ഇരു കൂട്ടരുടെയും പോസ്റ്റുകള്‍ പിന്‍ വലിയ്ക്കുക. ഇതും ഇന്ത്യ അംഗീകരിച്ചു. ചൈന അംഗീകരിച്ചില്ല.
ഇതാണ് ഇന്ത്യാ ചൈനാ അതിര്‍ത്തി തര്‍ക്കത്തിന്റെ ഇത് വരെയുള്ള ചരിത്രം.
ഇപ്പോള്‍ പ്രസിഡന്റ്‌ രാധാ കൃഷ്ണനും മറ്റും ഇന്ത്യ- ചൈന അതിര്‍ത്തി തര്‍ക്കത്തില്‍ വീണ്ടും ഒരു കൂടിയാലോചനയ്ക്ക് ശ്രമിയ്ക്കുന്നുവെന്നു പറയുന്നത് നേരാണ് എങ്കില്‍ അത് ഒരു വസ്തുതയെ ഒന്ന് കൂടി ഉറപ്പിയ്ക്കുക മാത്രമേ ചെയ്യുന്നുള്ളൂ. അതായത് അതിര്‍ത്തി തര്‍ക്കങ്ങള്‍ സമാധാനപരമായി പരിഹരിയ്ക്കുന്നതിനു ഇന്ത്യ എതിരല്ല. ആ നയം നടപ്പില്‍ വരുത്തുവാന്‍ ഇന്ത്യാ ഗവണ്മെന്റ് കഴിയും വിധം ശ്രമിച്ചിട്ടുണ്ട്. അത് വിജയിച്ചില്ലെങ്കില്‍ കുറ്റം അവരുടെയാണെന്ന് പറയുവാന്‍ സത്യസന്ധതയുള്ളവര്‍ക്ക് സാധ്യമല്ല.
സത്യവുമായി ബന്ധമില്ലാത്ത തീസീസ്സ്!
എന്നാല്‍ നമ്പൂതിരിപ്പാടിന്റെ തീസീസ്സ് അതാണോ? വന്‍കിട രാഷ്ട്രങ്ങള്‍ക്കുണ്ടായ സങ്കുചിത ദേശീയ ബോധത്തിന്റെ (ഗ്രേറ്റ് നേഷന്‍ ഷാവിനിസം) ഫലമായി ഇന്ത്യാ ഗവണ്മെന്റ് അയല്‍ രാജ്യങ്ങളോടൊപ്പം കലഹത്തില്‍ കഴിഞ്ഞു കൂടുന്നു എന്നല്ലേ അദ്ദേഹം ഏതാനും ആഴ്ച കള്‍ക്ക് മുന്‍പ് ഐ.പി.എ ക്കു നല്‍കിയ ഒരു അഭിമുഖ സംഭാഷണത്തില്‍ പറഞ്ഞത്? അതും മേല്‍പ്പറഞ്ഞ വസ്തുനിഷ്ടമായ ചരിത്രവും തമ്മില്‍ വല്ല ബന്ധവുമുണ്ടോ? സത്യവുമായി വല്ല ബന്ധവുമുണ്ടോ?
ഇനി പാകിസ്ഥാന്റെ കാര്യമെടുക്കുക. കച്ചില്‍ ആക്രമണം ഉണ്ടായപ്പോഴും, നമ്പൂതിരിപ്പാട് ഇന്ത്യാ ഗോവെര്‍ന്മേന്റിനെ ആണ് കുറ്റപ്പെടുത്തിയത്. ഇത് വല്ലാത്ത ഒരു അത്ഭുതമായിരുന്നു. ചൈന ഒരു സോഷ്യലിസ്റ്റ് രാജ്യമായിരുന്നു. ആ നിലയ്ക്ക് ചൈന ആക്രമിച്ചു എന്ന് പറയുമ്പോള്‍ ആദ്യം വിശ്വസിയ്ക്കുവാന്‍ കമ്മ്യുനിസ്ടുകാര്‍ക്ക് പ്രയാസം കാണാം. എന്നാല്‍ പാകിസ്ഥാനോ?
പാകിസ്ഥാനില്‍ ഭരണം നടത്തുന്നത് ഒരു പട്ടാള സ്വേച്ഛാധിപത്യമാണ്. മാത്രമല്ല അമേരിക്കയുടെയും ബ്രിട്ടന്റെയും തട്ടിപ്പടപ്പുകള്‍ ആയ സീയാറ്റോ, സെന്‍ന്റോ മുതലായ പട്ടാള കൂട്ടുകെട്ടുകളില്‍ അംഗമാണ് പാകിസ്ഥാന്‍. ഇന്നും ആ സ്ഥിതി മാറിയിട്ടില്ല. പാകിസ്ഥാനെ സമാധാന കംക്ഷിയായ ഒരു രാജ്യമായി പൊതുവേ ലോകം അംഗീകരിച്ചിട്ടും ഇല്ല. കഴിഞ്ഞ പത്തു പതിനേഴു വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കിടയില്‍ ഇന്ത്യാ-പാക് സമാധാനത്തിനെതിരായി എപ്പോഴും സംഘടനങ്ങള്‍ കുത്തിപ്പോക്കീട്ടുള്ളതും പാകിസ്ഥാനാണ്? അങ്ങിനെയുള്ള പാകിസ്ഥാനില്‍ നിന്നു ആക്രമണം ഉണ്ടായപ്പോഴും അതിനെ ആക്ഷേപിയ്ക്കാന്‍ നമ്പൂതിരിപ്പാടിന്റെ പാര്‍ട്ടിയ്ക്ക് കഴിഞ്ഞില്ല. അപ്പോള്‍ വല്ലാത്ത സമാധാനപ്രേമം തന്നെ! സംശയമില്ല.
ആക്രമണത്തിലും ഇന്ത്യാ ഗവണ്മെന്റ് കുറ്റക്കാരോ?
താന്‍ എന്തെങ്കിലും അഭിപ്രായം പറഞ്ഞാല്‍ നന്ദ തന്നെ പിടിച്ചു ജയിലില്‍ വെയ്ക്കുമെന്ന മുടന്തന്‍ ന്യായം പറഞ്ഞു അദ്ദേഹം കഴിച്ചു കൂട്ടി. ഇപ്പോള്‍ ആ പേടി പോയത് കൊണ്ടായിരിയ്ക്കാം അഭിപ്രായങ്ങള്‍ തുറന്നു പറയാന്‍ തുടങ്ങിയിരിയ്ക്കുന്നു. അതെന്തോ ആകട്ടെ, അഭിപ്രായം പറയുകയില്ലെന്നു പറഞ്ഞെങ്കിലും വാസ്തവത്തില്‍ അഭിപ്രായം വ്യക്തമാക്കുകയുണ്ടായി. അതായത് ഇതിലും ഇന്ത്യാ ഗവണ്മെന്റ് തന്നെയാണ് തെറ്റുകാര്‍ എന്ന്. അല്ലെങ്കില്‍ അയല്‍ക്കാരോടെല്ലാം വക്കാണിയ്ക്കുകയാണ് ഇന്ത്യാ ഗോവെര്‍ന്മെന്റിന്റെ നയമെന്ന പ്രസ്താവത്തിന്റെ പ്രസക്തി എന്തായിരുന്നു?
ഇന്ത്യ-ചൈന ബന്ധങ്ങളെ സംബന്ധിച്ചു ഇന്ത്യന്‍ കമ്മ്യുണിസ്റ്റ് പാര്‍ട്ടി ഒരു കാലത്തും ഇത്തരമൊരു നിലപാട് അംഗീകരിച്ചിരുന്നില്ല. ന്യൂ ഏജിന്റെ പഴയ ലക്കങ്ങളില്‍ നിന്നു നമ്പൂതിരിപ്പാടിന്റെ തന്നെ കുറിപ്പുകളും ലേഖനങ്ങളും ഇതിനെതിരായി ഉദ്ധരിയ്ക്കാന്‍ കഴിയും.
പക്ഷെ, പുതിയതായി ഒന്നുണ്ടായിട്ടുണ്ട്. പാക്ക്-ചൈന ബന്ധങ്ങള്‍ മുറുകി വന്നതിനു ശേഷം പാകിസ്ഥാനെ സമാധാനകാംക്ഷിയായും ഇന്ത്യയെ ആക്രമിയായും ചൈന മുദ്രയടിയ്ക്കാന്‍ തുടങ്ങിയിട്ടുണ്ട്. കച്ച് ആക്രമണത്തെ തുടര്‍ന്നു ചൈന പറഞ്ഞ പ്രസ്താവനയില്‍ ഇന്ത്യയാണ് ആക്രമി എന്ന് തീര്‍ത്ത്‌ പറഞ്ഞിരുന്നു. ചൈന അങ്ങനെ പറഞ്ഞു കഴിഞ്ഞാല്‍ പിന്നെ നമ്പൂതിരിപ്പാടിനു തന്റെ പഴയ അഭിപ്രായത്തില്‍ ഉറച്ചു നില്‍ക്കാന്‍ കഴിയുമോ?
ചൈനയുമായി കൂടിയാലോചിയ്ക്കാന്‍ ആരാണ് തടസ്സം?
കച്ചില്‍ വെടി നിര്‍ത്തല്‍ ഉണ്ടായപ്പോള്‍ നമ്പൂതിരിപ്പാട് ചോദിയ്ക്കുകയാണ്; എന്ത് കൊണ്ട് ഇതുപോലെ ഇന്ത്യ-ചൈന തര്‍ക്കത്തിലും ഉണ്ടായിക്കൂടാ? ചോദ്യം പ്രസക്തം തന്നെ. അയൂബ്ഖാനുമായി കൂടിയാലോചിച്ച് തര്‍ക്കങ്ങള്‍ തീര്‍ക്കാമെങ്കില്‍ എന്ത് കൊണ്ട് ചൊഎന്‍ലായിയുമായി ആയി കൂടാ? ഉത്തരം വ്യക്തമാണ്. ആരാണ് എതിര്‍? നമ്പൂതിരിപ്പാട് സൂചിപ്പിയ്ക്കുന്നത് പോലെ ഇന്ത്യ ഗോവെര്‍ന്മേന്റാണോ? ഒരു പട്ടാള സ്വെച്ഛധിപതി യായ അയൂബ്ഖാന്‍ കാണിച്ച തന്റേടവും, യാഥാര്‍ത്ഥ്യ ബോധവും ഒരു കമ്മ്യുണിസ്റ്റ് രാഷ്ട്രത്തിന്റെ തലവന്‍ കാണിച്ചില്ല എന്ന പരമാര്‍ത്ഥം എന്ത് കൊണ്ട് നമ്പൂതിരിപ്പാട് കാണുന്നില്ല?
"സ്റ്റാറ്റസ്കോ ആന്റി" (പൂര്‍വ്വസ്ഥിതി) സ്ഥാപിയ്ക്കാതെ അതിര്ത്തികാര്യത്തില്‍ കൂടിയാലോചന സാധ്യമല്ല എന്ന നിലപാട് ഇന്ത്യ ഗവണ്മെന്റ് കച്ച് അതിര്‍ത്തി തര്‍ക്കത്തിലും, ഇന്ത്യ-ചൈന തര്‍ക്കത്തിലും മുറുകെ പിടിച്ചു. കച്ചില്‍ 1965 ജനുവരി ഒന്നാം തീയതിയ്ക്ക് മുന്‍പുള്ള, എന്ന് വച്ചാല്‍ പാക്ക് പട്ടാളം ആക്രമണം തുടങ്ങുന്നതിനു മുന്‍പുള്ള, സ്ഥാനത്തേയ്ക്ക് നീങ്ങാമെന്നു പാകിസ്ഥാന്‍ സമ്മതിച്ചു. കഞ്ചാര്കോട്ടു നിന്നും ബിയാര്ബെട്ടു, ചാഡ്‌ബെറ്റു, സര്‍ദാര്‍ എന്നീ പോസ്റ്റുകളില്‍ നിന്നും അങ്ങിനെ ഫെബ്രുവരി ആക്രമണം മൂലം പാകിസ്ഥാന്‍ പിടിച്ചടക്കിയ എല്ലാ സ്ഥാനങ്ങളില്‍ നിന്നും പാകിസ്ഥാന്‍ പട്ടാളം ഒഴിഞ്ഞു പോകുകയും, ഇന്ത്യന്‍ പട്ടാളം ആ സ്ഥാനങ്ങളില്‍ വീണ്ടും പ്രവേശിയ്ക്കുകയും ചെയ്തു കഴിഞ്ഞു.
എന്നാല്‍ 1962 ല്‍ നെഹ്‌റു ഇത് പോലെയുള്ള ഒരു നിര്‍ദ്ദേശം വച്ചപ്പോള്‍, അതായത് 1962 സെപ്റ്റംബര്‍ എട്ടാം തീയതിയിലെ സ്ഥാനങ്ങളിലേയ്ക്ക് ഇരുസേനകളും പിന്മാറണമെന്ന് പറഞ്ഞപ്പോള്‍ ചൈന സമ്മതിച്ചില്ല. ഇന്നും സമ്മതിച്ചിട്ടില്ല, എന്ന കാര്യം നമ്പൂതിരിപ്പാട് മറന്നു പോകുന്നു.
അടിസ്ഥാനരഹിതമായ ആരോപണം.
അതിര്‍ത്തി തര്‍ക്കങ്ങള്‍ സമാധാനപരമായി ഒത്തു തീര്‍പ്പിലെത്തിയ്ക്കുന്നത് ഇന്ത്യയിലെ ജനങ്ങള്‍ക്കും മറ്റു പാര്‍ട്ടികള്‍ക്കും സന്തോഷമാണെന്നും, എന്നാല്‍ "ഡാന്ഗെസാബിനും" അദ്ദേഹത്തിന്റെ പാര്‍ട്ടിയ്ക്കും മാത്രം ഹിതകരമല്ല എന്നും നമ്പൂതിരിപ്പാട് പരിഹാസദ്യോതകമായി പ്രസ്താവിച്ചിരിയ്ക്കുന്നു. ഇത് അടിസ്ഥാനരഹിതമായ ഒരു ആരോപണമാണ്. അതിര്‍ത്തി തര്‍ക്കങ്ങള്‍ സമാധാനപരമായ കൂടിയാലോചനകളില്‍ കൂടി പരിഹരിയ്ക്കണമെന്ന നയത്തില്‍ ഞങ്ങള്‍ ഉറച്ചു നില്‍ക്കുന്നു. പക്ഷെ, അത് സ്വന്തം രാജ്യത്തിന്റെ സ്വാതന്ത്ര്യവും പരമാധികാരവും അഭിമാനവും വിറ്റു തിന്നിട്ടായിക്കൂട എന്ന കാര്യത്തില്‍ ഞങ്ങള്‍ക്ക് നിര്‍ബന്ധമുണ്ട്. അത്തരം ഒരു നിലപാട് ഗവണ്മെന്റ് എടുത്തു കാണുമ്പോള്‍, ആ നിലപാടിനെ അനുകൂലിയ്ക്കുകയല്ലാതെ എതിര്‍ക്കുവാന്‍ ഞങ്ങള്‍ കാരണം കാണുന്നില്ല.
എന്നാല്‍ ശ്രീ. നമ്പൂതിരിപ്പാടിന്റെ പാര്‍ട്ടിയുടെ സമീപനം അതല്ല. ഏതു തര്‍ക്കത്തിലും പിന്തിരിപ്പന്‍ ബൂര്‍ഷ്വാ ഗോവെര്‍ന്മേന്റായ ഇന്ടയാ ഗോവെര്‍ന്മേന്റാണ് തെറ്റുകാര്‍ എന്ന് ആദ്യമേ വിധി കല്‍പ്പിയ്ക്കുക; പിന്നീട് ഇത് സ്ഥാപിയ്ക്കുവാന്‍ വേണ്ടി യുക്തികള്‍ കണ്ടുപിടിയ്ക്കുക എന്നതാണ്. യാഥാര്‍ത്ഥ്യങ്ങളുമായി അത്തരം യുക്തികള്‍ പോരുത്തപ്പെടാതാകുമ്പോള്‍ "യാഥാര്‍ത്ഥ്യങ്ങള്‍ പോയി തുലയട്ടെ" എന്നു പറയുകയാണ്‌ അദ്ദേഹത്തിന്റെ പതിവ്.
കാച്ച് വെടിനിര്‍ത്തല്‍ കല്‍പനയെ ഇന്ത്യന്‍ കമ്മ്യുണിസ്റ്റ് പാര്‍ട്ടി അനുകൂലിച്ചിട്ടുണ്ട്. അതിനെതിരായി യുദ്ധ മുറവിളി കൂട്ടുന്ന കക്ഷികളെ അപഹസിച്ചിട്ടുണ്ട്.

2012, ഒക്‌ടോബർ 11, വ്യാഴാഴ്‌ച

അഹംഭാവവും പിടിവാശിയും!

സി അച്യുതമേനോന്‍ - (01-05-1965, നവയുഗം)
---------------------------------------------------------------------------- തെരഞ്ഞെടുപ്പു ഫലങ്ങളെ അവലോകനം ചെയ്തു കൊണ്ട് ഇന്ത്യന്‍ കമ്മ്യുണിസ്റ്റ് പാര്‍ട്ടിയുടെ കേന്ദ്ര എക്സിക്യുടീവ് കമ്മിറ്റി ഈ മാസം ആദ്യത്തില്‍ ഡല്‍ഹിയില്‍ വച്ച് യോഗം ചേര്‍ന്ന് പാസ്സാക്കിയ പ്രമേയത്തെയും അതില്‍ അവലംബിച്ച നിലപാടിനെയും വിമര്‍ശിച്ചു കൊണ്ട് "ദേശാഭിമാനി"യില്‍"" എഴുതിയ ഒരു നീണ്ട ലേഖനത്തില്‍, (18.04.1965) വെറും അഹംഭാവവും പിടിവാശിയുമാണ് എക്സിക്യുട്ടീവിന്റെ പ്രമേയത്തില്‍ പ്രതിഫലിയ്ക്കുന്നതെന്ന് സ:ഇ.എം. എസ് നമ്പൂതിരിപ്പാട് ആരോപണം നടത്തിയിരിക്കുന്നു.
തലക്കെട്ട്‌ കണ്ടപ്പോള്‍ ആകാംഷയോട് കൂടി ഈ ലേഖകന്‍ ആ ലേഖനം മുഴുവന്‍ വായിച്ചു. ഒന്നല്ല, രണ്ടു തവണ. അഹംഭാവവും പിടിവാശിയും കൊള്ളരുതാത്ത സ്വഭാവങ്ങള്‍ ആണല്ലോ. ജനങ്ങളെ സേവിയ്ക്കാന്‍ ആഗ്രഹിയ്ക്കുന്ന ഒരു വിപ്ലവ പാര്‍ട്ടിയ്ക്ക് അത്തരം ദുര്‍ഗുണങ്ങള്‍ വന്നു കൂടീട്ടുന്ടെങ്കില്‍ അത് ഗൌരവമായി പരിശോധിയ്ക്കേണ്ടത് തന്നെയാണ്.
പക്ഷെ, നമ്പൂതിരിപ്പാടിന്റെ ഈ ലേഖനം വായിച്ചിട്ടും, വായിച്ചിട്ടും എനിയ്ക്ക് വെളിച്ചം കിട്ടിയില്ല. എവിടെയാണ് ഈ അഹംഭാവവും പിടിവാശിയുമെന്ന്! വെളിച്ചം കടക്കാന്‍ പ്രയാസമായ തലച്ചോര്‍ ആയിരിയ്ക്കാം ഈയുള്ളവന്റെ. എന്തോ?
അരിശത്തിനു കാരണം.
നമ്പൂതിരിപ്പാടിന്റെ അരിശത്തിന്റെ കാരണം അദ്ദേഹത്തിന്റെ വാക്കുകളില്‍ തന്നെ ഉദ്ധരിയ്ക്കം. " സീറ്റ് കിട്ടുന്ന കാര്യത്തില്‍ ഒന്നാം സ്ഥാനം നേടിയ പാര്‍ട്ടിയുടെ നയം തെറ്റും, കെട്ടി വച്ച പണം കളയുന്നതില്‍ ഒന്നാം സ്ഥാനം നേടിയതിന്റെത് ശരിയും!" എന്ന് ഞങ്ങള്‍ പറഞ്ഞു പോയതിലാണ്.
അപ്പോള്‍ അതാണ്‌ കാര്യം. നമ്പൂതിരിപ്പാടിന്റെ പാര്‍ട്ടിയ്ക്ക് ഈ തെരഞ്ഞെടുപ്പില്‍ ഏറ്റവുമധികം സീറ്റ് കിട്ടി. ഞങ്ങള്‍, കമ്മ്യുണിസ്റ്റ് പാര്‍ട്ടിയ്ക്ക്, ഏറ്റവും കുറവും. അത് കൊണ്ട്? ഇനി ഞങ്ങള്‍ക്ക് നമ്പൂതിരിപ്പാടിന്റെ പാര്‍ട്ടിയെ വിമര്ശിയ്ക്കാന്‍ അധികാരമില്ല. വിമര്ശിയ്ക്കാന്‍ ധൈര്യപ്പെട്ടാല്‍ അത് അഹന്തയാകും, പിടിവാശിയാകും. രിവിഷനലിസം ആകും. മറ്റെന്തൊക്കെയോ ഘോര പാപങ്ങളായിപ്പോകും . അങ്ങിനെയാണ് മാര്‍ക്സിനു പോലും തെറ്റ് പറ്റിയത് തിരുത്താന്‍ ചങ്കൂറ്റം കാണിച്ചിട്ടുള്ള ശ്രീ. ഇ. എം.എസ് നമ്പൂതിരിപ്പാടിന്റെ ഉഗ്ര ശാസനം.
ഇത്തരം സമീപനത്തിനും പ്രസ്താവനയ്ക്കും കൊടുക്കേണ്ട പേരെന്തെന്ന് ഈ ലേഖകന് അറിയയ്കയല്ല . എന്നാല്‍ വാദ പ്രതിവാദം കലുഷിതമാകാതെ സൂക്ഷിയ്ക്കുന്നതിനു വേണ്ടി ഞാന്‍ തല്‍കാലം അത് പറയുന്നില്ല.
ആധാരം തെരഞ്ഞെടുപ്പ് ഫലമോ?
വളരെ വിനയത്തോടു കൂടി ഞങ്ങള്‍ ചോദിച്ചു കൊള്ളട്ടെ. ഒരു നയത്തിന്റെ തെറ്റും ശരിയും നിര്‍ണയിക്കപ്പെടുന്നത് ഒരു തെരഞ്ഞെടുപ്പിലെ ഫലങ്ങളെ മാത്രം ആധാരം ആക്കിയാണോ? അങ്ങിനെയാണെങ്കില്‍ കമ്മ്യുണിസ്റ്റ് പാര്‍ട്ടിയ്ക്ക് ഒരു സീറ്റും കിട്ടാത്ത തെരഞ്ഞെടുപ്പുകള്‍ മുന്‍പ് ഉണ്ടായിട്ടില്ലേ? അന്നൊക്കെ കമ്മ്യുണിസ്റ്റ് പാര്‍ട്ടിയുടെ നയം ഒക്കെ തീരെ തെറ്റും, അടിപടലം വിജയിച്ച കൊണ്ഗ്രെസ്സിന്റെ നയം ശരിയുമായിരുന്നോ? 1946ലെ അസ്സെംബ്ലി തെരെഞ്ഞെടുപ്പുകളെയും, 1948ലെ തിരുവിതാംകൂര്‍ തെരെഞ്ഞെടുപ്പിനെയും ഞാന്‍ സ: നമ്പൂതിരിപ്പാടിന്റെ ഓര്‍മ്മയില്‍ കൊണ്ട് വരുന്നതില്‍ ക്ഷമിയ്ക്കണം. അന്ന് കൊണ്ഗ്രെസ്സിനെയും, ലീഗിനെയും ഒരു പോലെ എതിര്‍ത്ത് കൊണ്ട് മഞ്ചേരി മണ്ഡലത്തില്‍ നിന്ന് മത്സരിച്ച സ:നമ്പൂതിരിപ്പാടിന് പോലും കെട്ടി വച്ച പണം കഷ്ട്ടിച്ചു കിട്ടുകയും അതെ ദ്വയാംഗ മണ്ഡലത്തില്‍ നിന്ന് മത്സരിച്ച കമ്മ്യുണിസ്റ്റ് സ്ഥാനാര്‍ഥി സ:ഇസ്ഹാക്കിന് കെട്ടി വച്ച പണം നഷ്ട്ടപ്പെടുകയും ചെയ്തു. ആ തെരഞ്ഞെടുപ്പില്‍ മലബാറില്‍ നിന്ന് ഒരൊറ്റ കമ്മ്യുണിസ്റ്റ് സ്ഥാനാര്‍ഥിയും വിജയിച്ചില്ല. മദിരാശി സംസ്ഥാനത്തില്‍ ഒട്ടാകെ രണ്ടേ രണ്ടു കംമ്യുനിസ്ടുകാര്‍ മാത്രമാണ് ജയിച്ചത്‌. സഖാക്കള്‍ അനന്തന്‍ നമ്പ്യാരും,പി. വെങ്കിടെശ്വാര്‍ലുവും (ഇദ്ദേഹം ആണിപ്പോള്‍ ആന്ദ്ര നിയമസഭയിലെ കമ്മ്യുണിസ്റ്റ് പ്രതിപക്ഷ നേതാവ്)
അത് കൊണ്ട് അന്ന് കമ്മ്യുണിസ്റ്റ് പാര്‍ട്ടി പറഞ്ഞതൊക്കെ തെറ്റും, കൊണ്ഗ്രെസ്സ് പറഞ്ഞതൊക്കെ ശരിയുമായിരുന്നോ? കമ്മ്യുണിസ്റ്റ് പാര്‍ട്ടിയ്ക്ക് കൊണ്ഗ്രെസ്സിനെ വിമര്‍ശിച്ചു കൂടാ എന്നാ ഒരു നിലപാട് കൊണ്ഗ്രെസ്സ് പോലും എടുത്തിരുന്നോ?
1946ലെ മദിരാശി തെരഞ്ഞെടുപ്പ് പരിമിതമായ വോട്ടവകാശത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിലായിരുന്നു എന്നുള്ള ആക്ഷേപമുണ്ടെങ്കില്‍ പ്രായപൂര്‍ത്തി വോട്ടവകാശത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തില്‍ തിരുവിതാംകൂറില്‍ ഉത്തരവാദ ഭരണ ലബ്ധിയ്ക്ക് ശേഷം നടന്ന ഒന്നാമത്തെ (1948)തെരഞ്ഞെടുപ്പിന്റെ ഉദാഹരണമെടുക്കാം. അന്നും ഒരൊറ്റ കമ്മ്യുണിസ്റ്റ് സ്ഥാനാര്‍ഥി ജയിച്ചില്ല. എങ്കിലും അത് കൊണ്ട് അന്ന് കൊണ്ഗ്രെസ്സിന്റെ നയം മുഴുവന്‍ ശരിയും, കമ്മ്യുണിസ്റ്റ് പാര്ട്ടിയുടെത് തെറ്റും ആണെന്നോ, കൊണ്ഗ്രെസ്സിനെ കമ്മ്യുണിസ്റ്റ് പാര്‍ട്ടി വിമര്ശിയ്ക്കാന്‍ പാടില്ല എന്നോ ആരും വാദിച്ചു കേട്ടില്ല.
അംഗീകരിയ്ക്കുന്ന പരമാര്‍ത്ഥം.
ഞങ്ങള്‍ ആവര്‍ത്തിച്ചു പറയുന്നു; ഇക്കഴിഞ്ഞ തെരഞ്ഞെടുപ്പില്‍ ഞങ്ങള്‍ക്ക് പരാജയം പറ്റിയെന്നും, മാര്‍ക്സിസ്റ്റ്‌കാര്‍ക്ക് ഗണ്യമായ വിജയം കൈവരിയ്ക്കാന്‍ കഴിഞ്ഞു എന്നും ഉള്ളത് കൊണ്ട് ഞങ്ങളുടെ നയം തെറ്റും അവരുടേത് ശരിയും എന്ന നിഗമനത്തില്‍ എത്താന്‍ ഞങ്ങള്‍ക്ക് കഴിയുന്നില്ല. ഞങ്ങളെക്കാള്‍ ജനസ്വാധീനം അവര്‍ക്കാണ്. പാര്‍ട്ടിയുടെ തന്നെ നല്ലൊരു പങ്കും അവര്‍ കൊണ്ട് പോയിരിയ്ക്കുന്നു - ഇതെല്ലാം തെരഞ്ഞെടുപ്പ് ഫലവും തെളിയിച്ചിട്ടുണ്ട്. അത് ഞങ്ങള്‍ വിനയപൂര്‍വ്വം അംഗീകരിയ്ക്കുന്നു.
ഇങ്ങനെ വരാന്‍ കാരണം ഞങ്ങളുടെ നയം തെറ്റായത് കൊണ്ടല്ല , ആ നയം ജനങ്ങളുടെ അടുതെതിച്ചു അവരെ ബോധ്യപ്പെടുത്താന്‍ കഴിയാത്തത് കൊണ്ടാണ് എന്നാണ് ഞങ്ങള്‍ വിചാരിയ്ക്കുന്നത്.
ഇത് തെറ്റോ ശരിയോ എന്ന് ഭാവിയാണ് വിധിയ്ക്കുക. അത് വരെ കാത്തിരിയ്ക്കാനും, അതിനിടയ്ക്ക് ഞങ്ങള്‍ കേള്‍ക്കേണ്ടി വരുന്ന പരിഹാസങ്ങളും, അവഗണനയും, ക്ലേശങ്ങളുടെ ത്യാഗങ്ങളും ക്ഷമാപൂര്‍വ്വം സഹിയ്ക്കാനും, ഞങ്ങള്‍ ഉറച്ചിരിയ്ക്കുകയാണ്. കൊണ്ഗ്രെസ്സിനെ തോല്‍പ്പിയ്ക്കാനെന്ന പേരില്‍ ഏതു പിന്തിരിപ്പനെയും നീക്ക് പോക്കെന്ന വ്യാജേന കൂട്ടുപിടിയ്ക്കമെന്ന നയം ഞങ്ങള്‍ അംഗീകരിയ്ക്കുന്നില്ല. താല്‍ക്കാലികമായ എന്ത് നഷ്ട്ടം സഹിച്ചും അത്തരം അവസരവാദപരമായ നയത്തെ ഞങ്ങള്‍ എതിര്‍ക്കുക തന്നെ ചെയ്യും.
തെരഞ്ഞെടുപ്പിന്റെ പാഠം
ഞാന്‍ "ഭാവി"യെന്ന് മുകളില്‍ പറഞ്ഞു. തീര്‍ച്ചയായും ഭാവി അവസാനമായി അത് വ്യക്തമാക്കും. എന്നാല്‍ ഇന്നു തന്നെ ഞങ്ങള്‍ അംഗീകരിച്ച നയത്തിന്റെ ഗതി കുറെയെങ്കിലും ആളുകള്‍ക്ക് ബോധ്യപ്പെട്ടില്ലേ? ഉണ്ടെന്നാണ് ഞങ്ങള്‍ക്ക് തോന്നുന്നത്. കൊണ്ഗ്രെസ്സിനെ തോല്പ്പിയ്ക്കാന്‍ കേരളകൊണ്ഗ്രെസ്സുമായും മുസ്ലിം ലീഗുമായും ഒക്കെ അടുപ്പമാകം, ഒരു ദോഷവുമില്ല എന്ന് പറഞ്ഞവരോട്, അതല്ല അത് ആപല്‍ക്കരമാണ്. കൊണ്ഗ്രെസ്സിനെ തോല്‍പ്പിയ്ക്കാന്‍ കഴിഞ്ഞാലും ജനങ്ങളുടെ അഭിലാഷത്തിനൊത്ത ഒരു പുരോഗമന ഭരണം രൂപീകരിയ്ക്കാന്‍ കഴിയില്ല, എന്ന് ഞങ്ങള്‍ പറഞ്ഞു നോക്കി. അവരത് ശ്രദ്ധിച്ചില്ല .
ഫലം എന്തായി?
ഒന്നുകില്‍ കൊണ്ഗ്രെസ്സും, കേരള കൊണ്ഗ്രെസ്സും കൂടി ഒരു സംയുക്തഗവണ്മെന്റ് അല്ലെങ്കില്‍ ഒന്നിന്റെ പിന്‍ബലത്തോടെ മറ്റൊന്നിന്റെ മന്ത്രിസഭ. ഇതുമല്ലെങ്കില്‍ കേരള കൊണ്ഗ്രെസ്സും, മുസ്ലിം ലീഗും ചേര്‍ന്ന സംയുക്ത മന്ത്രിസഭ. ഈ ആപല്‍കരമായ സാദ്ധ്യതകള്‍ വന്നു ചേര്‍ന്നില്ലേ? ഒന്നുകില്‍ ഒറ്റയ്ക്ക് ഭരിയ്ക്കണം, അല്ലെങ്കില്‍ ആരെയും ഭരിപ്പിയ്ക്കില്ല എന്ന കൊണ്ഗ്രെസ്സിന്റെ ധാര്‍ഷ്ട്യം നിമിത്തം മാത്രമല്ലേ അത്തരം സാധ്യതകള്‍ യാഥാര്‍ത്ഥ്യം ആകാതിരുന്നത്? തെരഞ്ഞെടുപ്പ് കഴിഞ്ഞുണ്ടായ രാഷ്ട്രീയ സാഹചര്യങ്ങളില്‍ ഇത്തരം ആപത്തുകളെ തടയാനുള്ള കഴിവ് ഇടതുപക്ഷത്തിനുണ്ടായിരുന്നില്ല എന്നത് നേരല്ലേ? ഇതിനാരാണ് ഉത്തരവാദി? കൊണ്ഗ്രെസ്സല്ലാത്ത മറ്റു പിന്തിരിപ്പന്‍ പാര്‍ട്ടികളുടെ ആപത്തു മനസ്സിലാക്കാതെ, അവരെ തുറന്ന് എതിര്‍ക്കാതെ, അവരുമായി ശ്രിംഗരിച്ചു അവര്‍ക്ക് അവസരമുണ്ടാക്കി കൊടുത്ത മാര്‍ക്സിസ്റ്റുകാര്‍ക്ക് ഇതില്‍ ഉത്തരവാദിത്വം ഒന്നുമില്ലേ?
"മറ്റൊരപധാരം"
കമ്മ്യുണിസ്റ്റ് പാര്‍ട്ടി ചെയ്ത മറ്റൊരു ഘോരാപരാധം എന്താണെന്നോ? നമ്പൂതിരിപ്പാടിന്റെ വാക്കുകള്‍ തന്നെ ഉദ്ധരിച്ചു കളയാം.
"ഒരൊറ്റ സീറ്റില്‍ പോലും മുസ്ലിം ലീഗിനെ തോല്പ്പിയ്ക്കാന്‍ കഴിയാത്തൊരു പാര്‍ട്ടി, 9 സീറ്റില്‍ ലീഗിനെ തോല്‍പ്പിച്ച പാര്‍ട്ടിയ്ക്കെതിരെ ലീഗിനെ ശക്തിപ്പെടുത്തിയെന്നാക്ഷേപിയ്ക്കുക!"
ലീഗുമായി മാര്‍ക്സിസ്റ്റ്‌ കമ്മ്യുന്നിസ്ടുകാര്‍ ഉണ്ടാക്കിയ സഖ്യത്തിന്റെ വിശദവിവരങ്ങള്‍ അറിയാവുന്ന ഈ കേരളത്തിലെ ജനങ്ങളുടെ മുന്പില്‍ വേണോ ആ ആത്മവഞ്ചന എന്നാണ് ഈ ലേഖകന് ചോദിയ്ക്കാനുള്ളത്.
ലീഗുമായുള്ള ധാരണയ്ക്ക് മൂന്നു വശങ്ങളുണ്ടായിരുന്നു എന്ന് നമുക്കറിയാം.
അവ: 1) മുസ്ലിം ഭൂരിപക്ഷപ്രദേശമായ ഏറനാട് മേഖലകളില്‍ ലീഗ് സ്ഥാനാര്‍ഥികളുടെ വിജയം സുനിശ്ചിതമാക്കത്തക്കവണ്ണം, എതിര്‍വോട്ടുകള്‍ ഭിന്നിയ്ക്കാന്‍ വേണ്ടി മാത്രം സ്ഥാനാര്‍ഥികളെ നിര്ത്തികൊടുക്കുക. 2) ലീഗിനും മാര്‍ക്സിസ്റ്റുകാര്‍ക്കും യോജിയ്ക്കാവുന്ന സ്വതന്ത്ര സ്ഥാനാര്‍ഥികളെ നിര്‍ത്തി രണ്ടു കൂട്ടരും കൂടെ പിന്താങ്ങുക. 3) മേല്പറഞ്ഞ രണ്ടുമല്ലാത്ത സ്ഥലങ്ങളില്‍ മാത്രം ശരിയ്ക്കു ജയിയ്ക്കുവാന്‍ വേണ്ടി ഒരു ബലപരീക്ഷണം നടത്തി നോക്കുക.
1962 ലെ പാര്‍ലമെന്റ് തെരഞ്ഞെടുപ്പ് കാലത്ത് പാര്‍ട്ടിയെ അറിയിയ്ക്കാതെ ഉള്ളില്‍ നിന്ന് ചതിപ്രയോഗം നടത്തി ചിലര്‍ നടപ്പാക്കിയ ഈ നയം തന്നെയാണ് 1965 ലെ തെരഞ്ഞെടുപ്പില്‍ പരസ്യമായി മാര്‍ക്സിസ്റ്റുകാര്‍ അംഗീകരിച്ചത്.
ഇതിന്റെ ഫലമെന്താണ്? ഏറനാട്ടില്‍ എതിര്‍വോട്ടു ഭിന്നിച്ച്‌ ലീഗിന് കിട്ടേണ്ട സീറ്റ് എല്ലാം കിട്ടി:- മഞ്ചേരി, മലപ്പുറം, തിരൂര്‍, താനൂര്‍, കുറ്റിപ്പുറം, കൊണ്ടോട്ടി, തിരൂരങ്ങാടി. അതിനു പുറമേ രണ്ടു കൂട്ടരും യോജിച്ചു നിര്‍ത്തിയ 5 സ്വതന്ത്രന്മാരും വിജയിച്ചു. വാസ്തവത്തില്‍ അവര്‍ തനിലീഗുകാരായിരുന്നു. തെരഞ്ഞെടുപ്പ് കഴിഞ്ഞ ഉടനെ അവര്‍ ലീഗ് പാര്‍ലമെന്ററി പാര്‍ട്ടിയില്‍ ചേരുകയും ചെയ്തു. അങ്ങനെ ലീഗിന് 12 സീറ്റ് കിട്ടി.
ലീഗിന് പതിനഞ്ചോ, പതിനേഴോ സീറ്റ് വരെ കിട്ടുമെന്ന് പ്രതീക്ഷയുണ്ടായിരുന്നു. മാര്‍ക്സ്ടുകാരുമായി യഥാര്‍ത്ഥത്തില്‍ മത്സരിച്ച നാദാപുരം, മേപ്പയൂര്‍, പെരിന്തല്‍മണ്ണ, മങ്കട, പൊന്നാനി, എന്നീ സീറ്റുകളില്‍ ചിലതെങ്കിലും പിടിച്ചെടുക്കാം എന്ന് അവര്‍ക്ക് പ്രതീക്ഷ ഉണ്ടായിരുന്നു. അത് തെറ്റി.
അത് തെറ്റീട്ടും അവര്‍ക്ക് 12 സീറ്റ് കിട്ടി. കൊണ്ഗ്രെസ്സ്-ലീഗ്-പിഎസ്പി സഖ്യത്തിന്റെ മുകളില്‍ നിന്ന കാലത്ത് (1960) കിട്ടിയതിനേക്കാള്‍ ഒന്ന് കൂടുതല്‍.!!!...; ഈ വളഞ്ഞ വഴിയ്ക്കുള്ള ധാരണ ഇല്ലായിരുന്നുവെങ്കില്‍ ലീഗിന് നാലോ, അഞ്ചോ സീറ്റില്‍ കൂടുതല്‍ കിട്ടുമായിരുന്നില്ല എന്നത് സ്പഷ്ട്ടമല്ലേ? ഈ സത്യം ഞങ്ങള്‍ തുറന്ന് പറഞ്ഞതാണോ ആക്ഷേപാര്‍ഹം?
ഇ.എം.എസ്സിന്റെ "ത്വതികാടിസ്ഥാനം"
മേല്പറഞ്ഞ പ്രകാരം, കമ്മ്യുണിസ്റ്റ് പാര്‍ട്ടി സ്വയം വിമര്‍ശനം നടത്തിയില്ല എന്ന് "സ്ഥാപിച്ചു" കഴിഞ്ഞ ശേഷം അങ്ങിനെയൊരു വ്യതിയാനം പാര്‍ട്ടിയ്ക്ക് പറ്റാനുള്ള കാരണത്തിലെയ്ക്ക് ലേഖകന്‍ ചുഴിഞ്ഞ്ഇറങ്ങുകയാണ്. അങ്ങിനെ കുറെ ത്വാതിക നിഗമനങ്ങളില്‍ എത്തുന്നു. ആദ്യമായും, അവസാനമായും, ഇ.എം.എസ് നമ്പൂതിരിപ്പാട് ഒരു താത്വികനാണല്ലോ; അത് കൊണ്ട് താത്വികം വിട്ടിട്ടു അദ്ദേഹത്തിന് ഒരു കാര്യവുമില്ല. ഇതു പ്രതിഭാസത്തിന്റെയും താത്വികാടിസ്ഥാനം തുറന്ന് കാട്ടിയേ അദ്ദേഹത്തിന് തൃപ്തിയാകൂ. അങ്ങിനെ താത്വികത്തില്‍ ആണ്ടിറങ്ങി; കമ്മ്യുണിസ്റ്റ് പാര്‍ട്ടി കാണിച്ചതായി അദ്ദേഹം വിശ്വസിയ്ക്കുന്ന ഈ ഘോര വ്യതിയാനങ്ങള്‍ക്ക് കാരണം കണ്ടു പിടിയ്ക്കുന്നു.
അതെന്താണെന്നല്ലേ? ബോംബെ കൊണ്ഗ്രെസ്സില്‍ വെച്ച് നാം പാസ്സാക്കിയ പാര്‍ട്ടി പരിപാടിയില്‍ ഭരണകൂടത്തെ പറ്റിയുള്ള നമ്മുടെ ധാരണ “റിവിഷനിസ്റ്റ്” ആണത്രേ
. അതിനുള്ള തെളിവോ? അതാണ്‌ രസകരം.
"ഏഴാം പാര്‍ട്ടി കൊണ്ഗ്രെസ്സിനു മുന്‍പ് പാര്‍ട്ടി അണികളുടെ ചര്‍ച്ചയ്ക്കു വേണ്ടി സമര്‍പ്പിച്ച കരടു പരിപാടിയില്‍ ‍ തടങ്കല്‍തടവിനെ സംബന്ധിച്ചോ, രാജ്യരക്ഷ ചട്ടങ്ങളെ കുറിച്ചോ, 1959 ല്‍ കേന്ദ്രം ഇടപെട്ടു കേരളത്തിലെ കമ്മ്യുണിസ്റ്റ് മന്ത്രിസഭയെ പിരിച്ചു വിട്ടതിനെ പറ്റിയോ ഒന്നും പറഞ്ഞിട്ടില്ല. അങ്ങനെ ബൂര്‍ഷ്വാ ഭരണകൂടത്തിന്റെ യഥാര്‍ത്ഥ സ്വഭാവം തുറന്ന് കാണിച്ചിരുന്നില്ല" എന്നതാണ്
. ശ്രദ്ധേയമായ സംഗതി, ലേഖകന്‍ വിമര്‍ശിയ്ക്കുന്നത് ബോംബെ കൊണ്ഗ്രെസ്സില്‍ വെച്ച് പാസ്സാക്കിയെടുത്ത പാര്‍ട്ടി പരിപാടിയുടെ അവസാനരൂപത്തെയല്ല, പിന്നെയോ ചര്‍ച്ചയ്ക്കു വച്ച ആദ്യത്തെ കരടിനെയാണ് എന്നുള്ളതാണ്. താന്‍ കുറവുകളായി ചൂണ്ടി കാണിയ്ക്കുന്ന സംഗതികള്‍ അസല്‍ പരിപാടിയില്‍ ഇല്ല എന്ന് ലേഖകന്‍ തന്നെ സമ്മതിയ്ക്കുന്നുണ്ട് എന്ന് ചൂണ്ടിക്കാണിച്ചു കൊള്ളട്ടെ.
ഇന്ന് അസല്‍ പരിപാടി ജനങ്ങളുടെ മുമ്പാകെ ഇരിക്കേ, പാര്‍ട്ടിയുടെ പ്രചാരവേലയും പ്രവര്‍ത്തനങ്ങളുമെല്ലാം അസല്‍ പരിപാടിയെ ആസ്പദമാക്കിയിരിയ്ക്കെ, എന്തിനു അത് വിട്ട് കരടുപരിപാടിയെ പോയി വലിച്ചിഴച്ചു കൊണ്ട് വരുന്നു? കമ്മ്യുണിസ്റ്റ് പാര്‍ട്ടി കരടു പരിപാടി പ്രസിദ്ധം ചെയ്യുന്നത് പാര്‍ട്ടി അണികളുടെ വിമര്‍ശനങ്ങളും, നിര്‍ദേശങ്ങളും ക്ഷണിച്ചു, അത് ശ്രദ്ധിച്ചു, പരിപാടിയിലുള്ള തെറ്റുകള്‍ തിരുത്താനും അതിനെ കൂടുതല്‍ സംപുഷ്ട്ടമാക്കാനും തന്നെയാണ്. അങ്ങനെയിരിയ്ക്കെ, അസല്‍ പരിപാടി വന്നു കഴിഞ്ഞ ശേഷവും, കരടു പരിപാടിയെ പിടിച്ചു വിമര്‍ശനം നടത്തുന്നതിന്റെ ഒവ്ചിത്യമെന്താണ്, ഉദ്ദേശം എന്താണ്?
ഉദ്ദേശം വ്യക്തമാണ്. കുറ്റം കണ്ടു പിടിച്ചേ എന്ന നിര്‍ബന്ധ ബുദ്ധിയോടെ ഇറങ്ങി പുറപ്പെടുന്ന ഒരാള്‍ക്കും ഇതല്ല , ഇതിനപ്പുറവും ചെയ്യേണ്ടി വരും. ആട്ടിന്‍കുട്ടിയെ പിടിച്ചു തിന്നാന്‍ തീര്‍ച്ചയാക്കി കഴിഞ്ഞ ചെന്നായയ്ക്ക്‌, താന്‍ കുടിയ്ക്കുന്ന വെള്ളം കലക്കിയത് ആ പാവമല്ലെന്ന് ബോധ്യമായിട്ടും, "നീയല്ലെങ്കില്‍ നിന്റെ തന്ത" എന്ന് പറയാതെ ഗത്യന്തരമുണ്ടോ?
ഇ.എം.എസ്സിന്റെ "സോഫിസ്ട്രി"
ലേഖകന്റെ വിചിത്രമായ വിശകലനം അദ്ദേഹം തുടരുകയാണ്. അദ്ദേഹം എഴുതിയിരിയ്ക്കുന്നു.
"കരടു പരിപാടിയില്‍ ഉണ്ടായിരുന്ന ഈ കുറവ് പിനീട് പരിഹരിയ്ക്കപ്പെട്ടു. കരുതല്‍ തടങ്കല്‍ നിയമം, രാജ്യരക്ഷാചട്ടങ്ങള്‍, കേരള ഗോവെര്‍ന്മേന്റിനെ പിരിച്ചു വിട്ടത്, എന്നീ കാര്യങ്ങള്‍ കൂടി ഉള്പ്പെടുത്തികൊണ്ടാണ് ബോംബെ കൊണ്ഗ്രെസ്സില്‍ വച്ച് അവര്‍ തങ്ങളുടെ പരിപാടി അംഗീകരിച്ചത്. ഇതെല്ലം ഇന്ത്യന്‍ ജനാധിപത്യത്തിന് ചുറ്റുമുള്ള പരിമിതികള്‍ ആണെന്ന് അവര്‍ അംഗീകരിച്ചു. പക്ഷെ, അപ്പോഴും ജനാധിപത്യധ്വംസകളായ ഈ നയപരിപാടികളെ എതിര്‍ത്ത് തോല്‍പ്പിച്ചാല്‍ മാത്രമേ ജനാധിപത്യം സംരക്ഷിയ്ക്കുവാന്‍ കഴികയുള്ളൂവെന്ന് തുറന്നു പറയാന്‍ അവര്‍ തയ്യാറായില്ല. നേരെ മറിച്ച് ഈ പരിമിതികള്‍ ഉണ്ടെങ്കിലും ഭരണഘടനയിലുള്ള അവകാശങ്ങളെ ജനാധിപത്യത്തിന്റെ വിപുലീകരണത്തിനും ജനങ്ങളുടെ താല്‍പര്യങ്ങളുടെ സംരക്ഷണത്തിനും വേണ്ടി ജനങ്ങള്‍ നടത്തുന്ന സമരങ്ങളുടെ ഉപകരണവും വേദിയുമാക്കാന്‍ കഴിയും എന്നുറപ്പിച്ചു പറയുകയാണ്‌ അവര്‍ ചെയ്തത്."
മുകളില്‍ വലിയക്ഷരത്തില്‍ ചേര്‍ത്ത ഭാഗം പ്രത്യേകം ശ്രദ്ധിയ്ക്കുക. ശ്രീ. ഇ.എം.എസ് നമ്പൂതിരിപ്പാടിന്റെ ഒരു പ്രത്യേകതരം വിമര്‍ശനരീതിയാണ് ഇത്. ഇതിനു ഇംഗ്ലീഷില്‍ “സോഫിസ്ട്രി” (sophistry) എന്നാണ് പറയുക. (മലയാളത്തില്‍ അതിനു ശരിയായ വാക്കില്ല. ഒരു തരം കുതര്‍ക്കം എന്ന് പറയാം)
ഭരണഘടനയുടെ പൊതു സ്വഭാവത്തെ വിവരിച്ച ശേഷം അതിന്റെ ജനാധിപത്യ വിരുദ്ധ ഭാവങ്ങളെ എടുത്തു കാട്ടുകയും വിവരിയ്ക്കുകയും ചെയ്‌താല്‍ അതിന്റെ അര്‍ത്ഥം അത്തരം ജനാധിപത്യവിരുദ്ധ ഭാവങ്ങള്‍ക്കെതിരെ സമരം ചെയ്യേണ്ട എന്നാണോ?
ഇത്തരം ഒരു വ്യാഖ്യാനം കുറ്റം കാണാന്‍ വെമ്പുന്ന ഒരു വക്രബുദ്ധിയിലല്ലാതെ സാധാരണ ബുദ്ധിയില്‍ ഉദിയ്ക്കുന്നതെ അല്ല. ഭരണഘടനയുടെ ജനാധിപത്യവിരുദ്ധമായ വശങ്ങളെയും, ന്യുനതകളെയും എടുത്തു കാട്ടുന്നത് അവയ്ക്കെതിരായ സമരത്തിന്റെ ആവശ്യകത വ്യക്തമാക്കുന്നതിന് തന്നെയാണ്. ആ ഓരോ ന്യുനതയും എടുത്തു പറയുമ്പോള്‍ അതിനു കീഴെ "ഇതിനെതിരായി സമരം ചെയ്യണം" എന്ന ഒരു പല്ലവി കൂടി എഴുതി ചേര്തെങ്കില്‍ മാത്രമേ ജനങ്ങള്‍ക്ക്‌ മനസ്സിലാകുകയുള്ളൂ എന്നാണോ വാദം? ജനങ്ങള്‍ അത്രയ്ക്ക് മണ്ടന്മാരും രാഷ്ട്രീയ ശിശുക്കളും ആണെന്ന് വകവച്ചു തരുവാന്‍ ഞങ്ങള്‍ ഏതായാലും ഒരുക്കമല്ല.
യഥാര്‍ത്ഥമായ അഭിപ്രായവ്യത്യാസമുണ്ട്.
ഇതെല്ലം വെറും പൊള്ളയായ വാചകക്കസര്‍ത്തുകള്‍ ആണ്. ആശയക്കുഴപ്പത്തിന്റെതായ ഒരു പുകമറ സൃഷ്ട്ടിയ്ക്കുന്നതിനുള്ള ലേഖകന്റെ മന:പൂര്‍വ്വമായ ശ്രമത്തിന്റെ ഭാഗം മാത്രമാണ്. എന്നാല്‍ മേലുദ്ധരിച്ച ഖണ്‍ഡികയുടെ അവസാന വാചകത്തില്‍ ഒരു യഥാര്‍ത്ഥമായ അഭിപ്രായവ്യത്യാസം നിലനില്‍ക്കുന്നുണ്ടെന്ന് സമ്മതിയ്ക്കണം. അതിനെപറ്റി ചര്‍ച്ച ചെയ്യാനും, വാദപ്രതിവാദം നടത്താനും എല്ലാം ഞങ്ങള്‍ ഒരുക്കമാണ്.
പ്രശ്നം ഇതാണ്: ഇന്ത്യന്‍ ജനാധിപത്യത്തില്‍ ചില ന്യുനതകള്‍ ഉണ്ടെന്നുള്ളത് കൊണ്ടോ, അതിന്റെ പ്രയോഗത്തില്‍ ചില ജനാധിപത്യവിരുദ്ധ വശങ്ങള്‍ കൂടുതല്‍ പ്രകടമാകുന്നു എന്നുള്ളത് കൊണ്ടോ, നാം എന്ത് നിഗമനത്തില്‍ എത്തണം?
ഈ അനാവശ്യ പ്രവണതകള്‍ വളര്‍ന്നു കൊണ്ടെയിരിയ്ക്കും; അവസാനം ഇന്ത്യന്‍ ബൂര്‍ഷ്വാസി ജനാധിപത്യ മൂടുപടം വലിച്ചെറിഞ്ഞു തനി ഫാസിസത്തിന്റെ നഗ്നരൂപത്തില്‍ പ്രത്യക്ഷപ്പെടും; അത് കൊണ്ട് അതിനെതിരായി സായുധസമരം മാത്രമേ ഗതിയുള്ളൂ; അതിനു കാലേകൂട്ടി ഒരുങ്ങി കൊള്ളുക എന്നാണോ?
ഈ നിഗമനത്തില്‍ ഞങ്ങള്‍ എത്തുന്നില്ല. ഇത് വാക്കില്‍ വിപ്ലവ വായാടിത്തവും പ്രയോഗത്തില്‍ തനി കീഴടങ്ങലും, നിഷ്ക്രിയത്വവും ആണെന്നാണ് ഞങ്ങളുടെ അഭിപ്രായം. നേരെ മറിച്ച് ജനാധിപത്യ വിരുദ്ധ നടപടികള്‍ക്കെതിരെയായി ജനങ്ങളെ അണിനിരത്താനും യോജിപ്പിയ്ക്കാനും കഴിയുമെന്നും, അങ്ങിനെ ചെയ്‌താല്‍ ഭരണാധികാരി വര്‍ഗ്ഗത്തിന്റെ സ്വേചാധിപത്യ നടപടികളെ പിന്തിരിപ്പിയ്ക്കാനും, ജനാധിപത്യത്തിനെ വികസിപ്പിയ്ക്കുവാനും കഴിയുമെന്നും ഞങ്ങള്‍ വിശ്വസിയ്ക്കുന്നു. അതുകൊണ്ട് കമ്മ്യുനിസ്ടുകാരുടെ ഇന്നത്തെ കടമ ഈ സാദ്ധ്യതകള്‍ ഉപയോഗപ്പെടുത്തുകയാണ്. ഇതാണ് പരിപാടിയില്‍ ഞങ്ങള്‍ പറയുന്നത്.
ഇതൊരു ക്രിയാത്മകമായ സമീപനമാണ്. ആത്മ വിശ്വാസത്തോട് കൂടിയ സമീപനമാണ്. പരാജയബോധത്തിന്റെയല്ല! ജനങ്ങളെ കര്‍മ്മോന്മുഖരാക്കുന്നതാണ്. അവരെ നിഷ്ക്രിയരും, നിര്‍വീര്യരും ആക്കുന്നതല്ല. വിപ്ലവപ്രസ്ഥാനത്തെ സജീവമായി മുന്നോട്ടു നയിയ്ക്കുന്നതാണ്. അതിനെ ലിക്വിഡേറ്റ് ചെയ്യുന്നതല്ല. അതാണ്‌ രണ്ടും തമ്മിലുള്ള വ്യത്യാസം.
ഭരണകൂടത്തിനെ പറ്റി ഇന്ത്യന്‍ കമ്മ്യുണിസ്റ്റ് പാര്‍ട്ടിയ്ക്കുള്ള ധാരണ റിവിഷനിസ്റ്റ് ആണെന്ന് സ്ഥാപിയ്ക്കാന്‍ എടുത്തിരിയ്ക്കുന്ന മറ്റൊരു മാര്ഗ്ഗമെന്താനെന്നോ? അതാണ്‌ അത്യത്ഭുതമായിരിയ്ക്കുന്നത്!
ഫെബ്രുവരി 9 ന് കമ്മ്യുണിസ്റ്റ് പാര്‍ട്ടി കേന്ദ്ര സെക്രെട്ടരിയെറ്റ്‌ മെമ്പര്‍മാര്‍, പ്രധാനമന്ത്രി ശാസ്ത്രിയ്ക്ക് നല്‍കിയ മെമ്മോറാണ്ടത്തില്‍ തടങ്കല്‍ തടവുകാരുടെ മോചനത്തെപറ്റി പറഞ്ഞിരുന്നില്ല എന്ന വസ്തുതയും, മാര്‍ച്ച് 26 ന് ഉത്തര ബോംബെയില്‍ പാര്‍ട്ടി പ്രവര്‍ത്തകരുടെ ഒരു യോഗത്തില്‍ സ: ഡാന്ഗെ ചെയ്ത പ്രസംഗത്തിന്റെ ഒരു പരാമര്‍ശവും - ഇങ്ങനെ പരസ്പരബന്ധം ഇല്ലാതെ രണ്ടു വ്യത്യസ്ത സാഹചര്യങ്ങളില്‍ ചെയ്ത പ്രസ്താവനകളെ ആസ്പദമാക്കി മഹത്തായ ഒരു തീസിസ്സു തന്നെ സൃഷ്ട്ടിച്ചു കളഞ്ഞു! എന്നാല്‍ ഈ തീസിസ്സു സൃഷ്ട്ടിയ്ക്ക് വേണ്ടി ഉപയോഗിച്ചിരിയ്ക്കുന്ന മാര്‍ഗ്ഗം അത്രയും തന്നെയോ തല്‍കര്‍ത്താവിന്റെ മനോധര്‍മ്മത്തെ പ്രകടമാക്കുന്നതോ ഒന്നുമല്ല.
സത്യം മറച്ചു വയ്ക്കപ്പെടുന്നു.
ആ പഴയ ഗീബല്സിയന് തന്ത്രം മാത്രമാണ് - അതായത് സത്യം മറച്ചു വയ്ക്കുക (Suppressio Veri) അസത്യം പ്രചരിപ്പിയ്ക്കുക (Suggestio falsi) എന്നിങ്ങനെ രണ്ടു തരത്തിലുള്ള ദുഷ്പ്രചരണം ! - "ഇടതുപക്ഷക്കാരുടെ അറസ്റ്റിനെ സംബന്ധിച്ചും, രാജ്യരക്ഷ ചട്ടങ്ങള്‍ ഉപയോഗിച്ചതിനെ സംബന്ധിച്ചും പ്രതിഷേധിയ്ക്കാന്‍ ഇന്ത്യന്‍ കമ്മ്യുണിസ്റ്റ് പാര്‍ട്ടി തയ്യാറായിരുന്നില്ല; അതവരുടെ റിവിഷനിസ്റ്റ് ധാരണയെ തുറന്നു കാണിയ്ക്കുന്നു; എന്നാല്‍ തങ്ങള്‍ നടത്തിയ ഘോരപ്രചാരണത്തിന്റെ ഫലമായി "വലതു"പക്ഷക്കാര്‍ ഇതുമാറ്റി പ്രതിഷേധിയ്ക്കാന്‍ നിര്‍ബന്ധിതരായി; പക്ഷെ, അങ്ങിനെ നിര്‍ബന്ധിയ്ക്കപ്പെട്ടപ്പോഴും അതിന്റെ മൂര്‍ച്ച കുറയ്ക്കാന്‍ ശ്രമം നടത്തി; അതിന്റെ തെളിവാണ് ഡാന്ഗെ യുടെ പ്രസംഗം" - ഇതാണ് തീസീസ്സ്.
തീസീസ്സ് കൊള്ളാം; ഒരു കുഴപ്പം മാത്രമേയുള്ളൂ. സത്യവുമായി അതിനു യാതൊരു ബന്ധവുമില്ല എന്ന് മാത്രം.
ഇന്ത്യന്‍ കമ്മ്യുണിസ്റ്റ് പാര്‍ട്ടിയുടെ പരിപാടിയില്‍ തന്നെ രാജ്യരക്ഷാ ചട്ടങ്ങളുടെ പ്രയോഗത്തെ സംബന്ധിച്ചും, തടങ്കല്‍ തടവിനെ സംബന്ധിച്ചും പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട് എന്ന് മുന്‍ ചര്‍ച്ചയില്‍ പരാമര്ശിയ്ക്കപ്പെട്ടുവല്ലോ. അതിനു പുറമേ ഇത്രയും കൂടി ലേഖകന്‍ സമ്മതിയ്ക്കുന്നുണ്ട്. "
ഡിസംബറില്‍ കൂടിയ അവരുടെ എഴാം കൊണ്ഗ്രെസ്സില്‍ രാജ്യരക്ഷ ചട്ടങ്ങളെയും, അടിയന്തരാധികാരങ്ങളെയും ഗവണ്മെന്റ് ദുരുപയോഗപ്പെടുത്തുന്നതിനെതിരായി ഒരു പ്രത്യേക പ്രമേയം പാസ്സാക്കുകയുണ്ടായി. കൂടാതെ അന്ന് അംഗീകരിയ്ക്കപ്പെട്ട രാഷ്ട്രീയ പ്രമേയത്തിലും അടിയന്തരാവസ്ഥ റദ്ദാക്കുക, രാജ്യരക്ഷചട്ടങ്ങള്‍ വേണ്ടെന്നു വയ്ക്കുക, രാഷ്ട്രീയ തടവുകാരെയും, കരുതല്‍ തടങ്കല്‍ തടവുകാരെയും മുഴുവന്‍ വിട്ടയയ്ക്കുക എന്നിവ ഉള്‍പ്പെടുന്ന ഒരു പതിനാറിന പരിപാടി ചേര്‍ത്തിരുന്നു."
എന്നാല്‍ ഫെബ്രുവരി 9 ന് കൊടുത്ത മെമ്മോറാണ്ടത്തില്‍ ഈ കാര്യം ഉന്നയിച്ചില്ല എന്നാണ് ആക്ഷേപം. മെമ്മോറാണ്ടത്തില്‍ ഇല്ല എന്നത് ശരിയാണെങ്കിലും ആ ആവശ്യത്തിന്റെ പ്രാധാന്യം അവഗണിച്ചു എന്നോ, അതിനു വേണ്ടി സമരം ചെയ്യാതിരുന്നു എന്നോ അര്‍ത്ഥമുണ്ടോ? ഇല്ല. കാരണം, ഡിസംബര്‍ അവസാനത്തില്‍ (മുപ്പതാം തീയതി) അറസ്റ്റു കഴിഞ്ഞശേഷം ഫെബ്രുവരി 9 ന് മുന്‍പും പിന്‍പും അനേകം തവണ കമ്മ്യുണിസ്റ്റ് പാര്‍ട്ടി ഒവ്ദ്യോഗിക പ്രസ്താവനകളിലൂടെയും, പാര്‍ട്ടി വക്താക്കളുടെ പ്രസംഗങ്ങള്‍ വഴിയും നിരന്തരമായി ആവര്‍ത്തിച്ചാവര്‍ത്തിച്ചു ഈ ആവശ്യങ്ങള്‍ ഉന്നയിച്ചിട്ടുണ്ട്.
പാര്‍ലമെന്റ് നടപടി നോക്കൂ
സംശയമുള്ളവര്‍ ഇത്തവണത്തെ പാര്‍ല മെന്റ് ബജറ്റ് സമ്മേളനത്തിന്റെ നടപടികള്‍ വായിച്ചു നോക്കട്ടെ. അറസ്റ്റിനെ സംബന്ധിച്ച് ശ്രീ നന്ദ മേശപ്പുറത്തു വച്ച പ്രസ്തവനയെപ്പറ്റി ഇരുസഭകളിലും നടന്ന പ്രത്യേക ചര്‍ച്ചാ വേളയില്‍ മാത്രമല്ല, ചോദ്യോത്തരവേളയിലും അങ്ങിനെ എത്രയോ പ്രാവശ്യം ആവര്‍ത്തിച്ചാവര്‍ത്തിച്ചു ഈ ആവശ്യം ശക്തിപൂര്‍വം ഉന്നയിച്ചിട്ടുണ്ട്. സഭയില്‍ നിന്ന് പ്രതിഷേധിച്ച് ഇറങ്ങിപ്പോയിട്ടുണ്ട്!
ആ സന്ദര്‍ഭങ്ങളില്‍ സഭയില്‍ മുഴങ്ങി കേട്ടത് "ഡാന്ഗെയിസ്റ്റുകള്‍" എന്ന് നമ്പൂതിരിപ്പാട് ഒരു വൈമനസ്യവും ഇല്ലാതെ ഇന്നും ആക്ഷേപിയ്ക്കുന്ന ഹീരന്‍മുഖര്‍ജിയുടെയും രേണുചക്രവര്‍ത്തിയുടെയും ഭൂപേഷ്ഗുപ്തയുടെയും, ഇന്ദ്രജിത്ത്ഗുപ്തയുടെയും മറ്റും സ്വരമായിരുന്നുവെന്നും, അദ്ദേഹത്തിന്റെ പുത്തന്‍ ബന്ധുക്കള്‍ ആയ സി.എച്ച്.മുഹമ്മദ്‌ കോയയുടേയും, ലോഹ്യയുടെയും മറ്റുമായിരുന്നില്ല എന്ന് ഈ ലേഖകന്‍ ഓര്‍മ്മിപ്പിച്ചു കൊള്ളട്ടെ.
ഇന്ത്യന്‍ജനതയുടെ വിധി നിര്‍ണ്ണയിയ്ക്കുന്ന പരമാധികാരസഭയായ പാര്‍ലമെന്റില്‍ ഉത്തരവാദപ്പെട്ട പാര്‍ട്ടി നേതാക്കള്‍ ചെയ്യുന്ന പ്രസ്താവനകള്‍ക്ക് വിലയില്ലെന്നാണോ, ഇ.എം.എസ് നമ്പൂതിരിപ്പാടിന്റെ പുതിയ രാഷ്ട്രീയതത്വം?
പാര്‍ലമെന്റിന് പുറത്തുള്ള പാര്‍ട്ടി പ്രസ്താവനകള്‍ ആണെങ്കില്‍ അവയും ധാരാളമുണ്ട്. അറസ്റ്റിനു തൊട്ടടുത്ത് കേരള സ്റ്റേറ്റ്കൌണ്‍സില്‍ സെക്രെട്ടറിയെറ്റും, ചെയര്‍മാന്‍ ഡാന്ഗെയും ഓരോ പ്രസ്താവന ജനുവരി 5-)0 തീയതി ചെയ്യുകയുണ്ടായി. പിന്നീട് തെരഞ്ഞെടുപ്പുഫലം പുറത്തുവരികയും, തെരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ട തടവുകാരുടെ മോചനം പ്രത്യേകപ്രാധാന്യമുള്ള ഒരു വിഷയമായി തീരുകയും ചെയ്തപ്പോള്‍ വീണ്ടും കേന്ദ്രസെക്രട്ടെരിയെറ്റ്‌, മാര്ച്-6 ന് ഒരു പ്രസ്താവന ചെയ്യുകയുണ്ടായി. അതിനു രണ്ടുദിവസം മുന്‍പ് സ: രാജേശ്വരറാവു വിജയവാഡയില്‍ നിന്നും, ഈ ലേഖകന്‍ തൃശ്ശൂരില്‍ നിന്നും ഓരോ പ്രസ്താവനകള്‍ ചെയ്തിരുന്നു. പിന്നീട് മാര്‍ച്ച്‌ 13ന് കേരള സ്റ്റേറ്റ്കൌണ്‍സില്‍ സമ്മേളിച്ചപ്പോഴും മാര്‍ച്ച് 21ന് കേന്ദ്ര എക്സിക്യുട്ടിവ് കൂടിയപ്പോഴും പ്രമേയങ്ങളും പാസ്സാക്കിയിരുന്നു
. ഇതിനൊക്കെ പുറമേ തെരഞ്ഞെടുപ്പു കാലത്ത് മാര്‍ക്സിസ്റ്റു കമ്മ്യുണിസ്റ്റുകാരെ എതിര്‍ത്ത് മത്സരിച്ചിരുന്ന അവസരത്തില്‍ പോലും കമ്മ്യുണിസ്റ്റ് പാര്‍ട്ടിയുടെ എല്ലാ യോഗങ്ങളില്‍ വെച്ചും തടങ്കല്‍തടവിനെ ആക്ഷേപിയ്ക്കുകയും തടവുകാരെ വിട്ടയയ്ക്കണമെന്ന് ആവശ്യപ്പെടുകയും ചെയ്തിരുന്നു. ഇത്രയും നിരന്തരവും ശക്തിയുക്തവുമായ ഒരു ക്യാമ്പയിന്‍ രാഷ്ട്രീയ തടവുകാരുടെ മോചനത്തിന് ഇതിനു മുന്‍പ് അടുത്തകാലത്തൊന്നും കേരളത്തില്‍ നടന്നിട്ടില്ല എന്നതാണ് നേര്.
ഭൂരിപക്ഷവും വലതുപക്ഷക്കാരായ ആളുകള്‍ ജയിലിനകത്തായിരുന്നു; 1962 നവംബറിനു ശേഷമുണ്ടായ കാലത്ത് പോലും!
ഇതൊന്നും പോര, നിത്യവും കിടന്ന പായില്‍ നിന്നെഴുന്നേറ്റാല്, ഇടതുപക്ഷക്കാരുടെ മോചനം ആവശ്യപ്പെട്ട് പ്രസ്താവനയിറക്കല്‍ ആണ് കമ്മ്യുനിസ്റ്റുകാരുടെ ഇനിയങ്ങോട്ടുള്ള ജോലി എന്നാരെങ്കിലും പറഞ്ഞാല്‍, അത് മാര്‍ക്സിനെ തിരുത്തിയ പരമാചാര്യന്‍ ആയാല്‍ പോലും ഞങ്ങളോട്ടു വക വയ്ക്കാനും പോകുന്നില്ല.
കോണ്ഗ്രസ് ഫാസിസ്റ്റാണോ?
കോണ്ഗ്രസ് ഒരു ഫാസിസ്റ്റ് സംഘടനയല്ലെന്നു സ: ഡാന്ഗെ ഒരിടത്ത് പ്രസംഗിച്ചതിനെ സംബന്ധിച്ചാണ് പിന്നെയോരാക്ഷേപം. എന്താണ് അതിലിത്ര ആക്ഷേപം? കോണ്ഗ്രസ് ഫാസിസ്റ്റ് സംഘടന തന്നെയാണ് എന്നാണോ ലേഖകന്റെ അഭിപ്രായം? ആണെങ്കില്‍ അത് വെട്ടിത്തുറന്ന് പറയണം.
അവിടെയാണ് നമ്പൂതിരിപ്പാടിന്റെ ഒളിച്ചു കളി. "ആണെന്നും പറയാം, അല്ലെന്നും പറയാം" എന്ന് തന്റെ സഹജമായ രീതിയില്‍ ആണ് അദ്ദേഹത്തിന്റെ പ്രതിപാദനം. പക്ഷെ, കോണ്ഗ്രസ് ഒരു ഫാസിസ്റ്റ് സംഘടന ആണെന്ന് നമ്പൂതിരിപ്പാട് പോലും പറയുമെന്ന് ഞാന്‍ വിചാരിയ്ക്കുന്നില്ല.
എന്നാല്‍ പിന്നെ ഡാന്ഗെ പ്രസംഗിച്ചതിലുള്ള തെറ്റ് എന്താണ്? പ്രസംഗിച്ച സന്ദര്‍ഭം പറ്റിയില്ലെന്നാണോ? അങ്ങിനെയാണെങ്കില്‍ ആ സന്ദര്‍ഭം വിശദീകരിച്ചു എങ്ങനെ ആ സന്ദര്‍ഭത്തില്‍ അത്തരമൊരു പരാമര്‍ശം ശരിയല്ലെന്ന് സ്ഥാപിയ്ക്കാം. റിപ്പോര്‍ട്ടില്‍ നിന്ന് മനസ്സിലാവുന്നത് ഡാന്ഗേയുടെ പ്രസ്തുത പ്രസംഗം ഒരു പോതുയോഗത്തിലെ പ്രസംഗം അല്ലായിരുന്നു എന്നാണ്. ഉത്തരബോംബെയില്‍ പാര്‍ട്ടി പ്രവര്‍ത്തകരുടെ ഒരു ജെനറല്‍ ബോഡി യോഗത്തില്‍ സംസാരിയ്ക്കുകയായിരുന്നു അദ്ദേഹം. ആ അവസരത്തില്‍ കോണ്ഗ്രസ്സിന്റെ സ്വഭാവത്തെ കുറിച്ച് എന്തെങ്കിലും ചര്‍ച്ച നടന്നു കാണും. അതിനു മറുപടിയായിട്ടാണ് അദ്ദേഹം സംസാരിച്ചിട്ടുള്ളതെന്നു റിപ്പോര്‍ട്ട്‌ കണ്ടാല്‍ തോന്നുകയും ചെയ്യും. അതെങ്ങനെ അവസരോചിതമല്ല എന്ന് പറയുവാന്‍ കഴിയും?
"പീപ്പിള്‍സ്‌ ഡയിലി"യുടെ പ്രതിധ്വനി?
കോണ്ഗ്രസ് ഫാസിസ്റ്റ് സംഘടനയാണെന്ന വാക്കുകളുടെ അര്‍ത്ഥത്തെ സംബന്ധിച്ച്, അത്രമാത്രം നിഷ്കര്‍ഷം കൂടാതെ ഒരു പക്ഷെ സാധാരണക്കാര്‍ സംസാരിച്ചാല്‍ അതത്ര കാര്യമായി എടുക്കേണ്ടതില്ലായിരിയ്ക്കം. എന്നാല്‍ താത്വികമായ അടിസ്ഥാനത്തില്‍ തന്നെ ആധികാരികമായ വിശകലനങ്ങള്‍ അത്തരത്തില്‍ ഉണ്ടാകുന്നുവെങ്കിലോ? പാര്‍ട്ടി പ്രവര്‍ത്തകര്‍ക്കുണ്ടാകാവുന്ന തെറ്റിദ്ധാരണ നീക്കേണ്ടതല്ലേ? അങ്ങനെയുള്ള വിശകലനങ്ങള്‍ ഉണ്ടായിട്ടുണ്ട്.
ഡിസംബര്‍ അവസാനത്തില്‍ നടന്ന ഇടതുപക്ഷ കമ്മ്യുണിസ്റ്റുകാരുടെ കൂട്ട അറസ്റ്റിനെ സംബന്ധിച്ച് "പീപ്പിള്‍സ്‌ ഡയിലി" ജനുവരി 17 നു എഴുതിയ മുഖപ്രസംഗത്തിന്റെ വിശകലനം അതാണ്‌. ഇന്ത്യാ ഗവണ്മെന്റ് ച്യാങ്ങ് കായിഷേക്കിന്റെത്‌ പോലെയുള്ള ഒരു ഫാസിസ്റ്റ് ഗവണ്മെന്റ് ആണെന്നാണ് അതില്‍ പറഞ്ഞിരിയ്ക്കുന്നത്.
ചൈനീസ്‌ കമ്മ്യുണിസ്റ്റ് പാര്‍ട്ടിയുടെ ഈ അഭിപ്രായം ചൈനീസ്‌ പാര്‍ട്ടിയുടെ മാത്രമായി ചൈനയില്‍ ഒതുങ്ങി നില്‍ക്കുമെന്ന് വിചാരിയ്ക്കാനും ന്യായമില്ല. ഇന്ത്യാ ഗോവെര്‍ന്മേന്റിനെ സംബന്ധിച്ചും, ഇന്ത്യയിലെ ആഭ്യന്തര സ്ഥിതിയെ സംബന്ധിച്ചുമുള്ള ചൈനീസ്‌ കമ്മ്യുണിസ്റ്റ് പാര്‍ട്ടിയുടെ വിലയിരുത്തല്‍ തെറ്റാണെന്നും, അത് ഞാന്‍ സ്വീകരിയ്ക്കുന്നില്ലെന്നും ഇ.എം.എസ് നമ്പൂതിരിപ്പാട് വിദേശ പത്രലേഖകരോട് പറയാറുണ്ട്‌. അത് വിദേശങ്ങളിലെ ഉപഭോഗത്തിന് വേണ്ടിയാണ്. എന്നാല്‍ അതാണ്‌ പാര്‍ട്ടിയുടെ ഒവ്ദ്യോഗികാഭിപ്രായമെന്നോ, പാര്‍ട്ടിയിലെ ഭൂരിപക്ഷവും തന്റെ അഭിപ്രായത്തോട് യോജിയ്ക്കുന്നവര്‍ ആണെന്നോ പറയുവാന്‍ അദ്ദേഹം തയ്യാറുണ്ടോ?
നമുക്ക് ഒന്നറിയാം; അദ്ദേഹത്തിന്റെ പാര്‍ട്ടിയില്‍ പെട്ട ധാരാളം പ്രവര്‍ത്തകരുടെ സംസാരത്തിലും പ്രസംഗങ്ങളിലും കോണ്ഗ്രസ് ഒരു ഫാസിസ്റ്റ് സംഘടനയാണെന്ന് ഒരു സംശയവും കൂടാതെ പറയുന്നുണ്ട്. ദേശാഭിമാനി പത്രത്തിന്റെ പംക്തികളിലും യഥേഷ്ടം ഈ പദപ്രയോഗം ഉണ്ടെന്ന് അത് പതിവായി വായിയ്ക്കുന്നവര്‍ക്ക് അറിയാം.
സ്വാഭാവികമായും ഞങ്ങളുടെ പാര്ട്ടിയ്ക്കകത്ത്‌ ഇതിനെ പറ്റി ചര്‍ച്ച നടക്കും. ആ സമയത്ത് താത്വികമായി ഞങ്ങള്‍ തെറ്റെന്നു കരുതുന്ന പ്രസ്തുത ആശയത്തിനെതിരെ ഞങ്ങളുടെ പാര്‍ട്ടി നേതാക്കന്മാര്‍ സംസാരിച്ചു കാണും. അതെല്ലാം തടങ്കലില്‍ കിടക്കുന്ന കമ്മ്യുനിസ്ട്ടുകാരുടെ മോചനത്തിന് വേണ്ടിയുള്ള പ്രക്ഷോഭത്തെ തണുപ്പിയ്ക്കാനാണെന്ന് വ്യഖ്യാനിയ്ക്കുന്നവരുടെ മാനസികാവസ്ഥയെ പറ്റി സഹതാപം തോന്നുന്നുവെന്ന് പറയുകയല്ലാതെ എന്ത് ചെയ്യും.
കാതലായ പ്രശ്നം
കാതലായ പ്രശ്നം ഈ ലേഖകന്‍ മുന്‍പ് സൂചിപ്പിച്ച പോലെ രാഷ്ട്രീയ അടവുകളെ സംബന്ധിച്ച അഭിപ്രായവ്യത്യാസമാണ്. "ഇതാ പുലി വരുന്നേ, പുലി വരുന്നേ" എന്ന് വിളിച്ചു കൂവി ഒടുവില്‍ പുലി യഥാര്‍ത്ഥത്തില്‍ വന്നപ്പോള്‍ രക്ഷിയ്ക്കാനാരുമില്ലാത്ത സ്ഥിതി വരുത്തി കൂട്ടിയ കുട്ടിയുടെ അടവാണ് മാര്‍ക്സിസ്റ്റു കമ്മ്യുണിസ്റ്റ് പാര്‍ട്ടി സ്വീകരിച്ചിരിയ്ക്കുന്നത്.
കൊണ്ഗ്രെസ്സ് സംഘടന ഫാസിസ്റ്റ് ആണ്, ഫാസിസം വന്നു കഴിഞ്ഞു, ഫാസിസത്തിലേയ്ക്ക് നീങ്ങിത്തുടങ്ങിയിരിയ്ക്കുന്നു എന്നൊക്കെ ആവര്‍ത്തിച്ചു പറഞ്ഞു തങ്ങളുടെ വിപ്ലവ വീര്യത്തിനു ബഹുജനങ്ങളില്‍ നിന്നും കയ്യടി വാങ്ങിയ്ക്കാനുള്ള വെമ്പലില്‍, കോണ്ഗ്രസ് സര്‍ക്കാര്‍ എടുക്കുന്ന ഓരോ ജനാധിപത്യ വിരുദ്ധ നടപടിയ്ക്കുമെതിരായി വിപുലമായ ജനകീയ ഐക്യം ഊട്ടി വളര്‍ത്തുവാന്‍ അവര്‍ മെനക്കെടുന്നില്ല. എന്തിനു മെനകെടണം? നാമെത്ര ശ്രമിച്ചാലും ഫാസിസം വളരുമെന്നല്ലേ വിശകലനം! അങ്ങിനെയാണെങ്കില്‍ പിന്നെ ഫാസിസം വന്നു കഴിഞ്ഞാലത്തെ നില്‍ക്കക്കള്ളി നോക്കുകയല്ലേ ബുദ്ധിപൂര്‍വകമായിട്ടുള്ളത്? ഇത് ഇന്ത്യന്‍ വിപ്ലവപ്രസ്ഥാനത്തെ നിര്‍വീര്യമാക്കി നശിപ്പിച്ചു കളയുന്ന ഒരു അടവും സമീപനവുമാണ്.
ഞങ്ങള്‍ ഇതിനോട് യോജിയ്ക്കുന്നില്ല. കൊണ്ഗ്രെസ്സ് സര്‍ക്കാര്‍ കടുത്ത ജനാധിപത്യവിരുദ്ധ നടപടികള്‍ പലതും സ്വീകരിയ്ക്കുന്നുണ്ട്. എന്നാല്‍ അനിവാര്യമായി ഇത് വര്‍ദ്ധിച്ചു കൊണ്ടെയിരിയ്ക്കുമെന്നോ, ഇതിനെ തടുക്കാനാവില്ലെന്നോ ഞങ്ങള്‍ വിചാരിയ്ക്കുന്നില്ല. ജനങ്ങളെ ഉണര്‍ത്തുകയും ഐക്യം ഊട്ടിയുണ്ടാക്കുകയും ചെയ്‌താല്‍ ഈ ജനാധിപത്യ വിരുദ്ധ നടപടികളെതന്നെയും പിന്തിരിപ്പിയ്ക്കാന്‍ കഴിയും; ജനാധിപത്യാവകാശങ്ങളെ വികസിപ്പിയ്ക്കാന്‍ കഴിയും എന്നാ കാഴ്ചപ്പാടാണ് ഞങ്ങള്‍ക്കുള്ളത്. ഇന്ത്യയിലെ ഇന്നത്തെ സവിശേഷ സ്ഥിതിയില്‍ മാത്രമല്ല, സാര്‍വ്വ ലൌകിക കമ്മ്യുണിസ്റ്റ് പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ അനുഭവങ്ങളില്‍ നിന്നും മറ്റു രാജ്യങ്ങളിലും സമാധാന ഘട്ടങ്ങളില്‍ മേല്പറഞ്ഞ അടവാണ് ശരിയെന്ന് തെളിഞ്ഞിട്ടുണ്ട്.
ഫ്രാന്‍സിന്റെ ഉദാഹരണം
അടുത്ത കാലത്ത് ഫ്രാന്‍സില്‍ നടന്ന സംഭവ വികാസങ്ങള്‍ നോക്കുക. കേരളത്തില്‍ തെരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ട ഒരു മന്ത്രിസഭയെ പിരിച്ചു വിടുകയാണല്ലോ ചെയ്തത്. എന്നാല്‍ പിന്നീടും ആ ഭരണഘടനയനുസരിച്ച് തന്നെ തെരഞ്ഞെടുപ്പു നടത്തേണ്ടി വന്നു. എന്നാല്‍ ഫ്രാന്‍സില്‍ ഡീഗാള്‍ അധികാരത്തില്‍ വന്നപ്പോള്‍ ഭരണഘടന തന്നെ മാറ്റിക്കളഞ്ഞു. കാരണം പഴയ റിപ്പബ്ലിക്കിന്റെ ഭരണഘടന വച്ച് ഒരു തെരഞ്ഞെടുപ്പു നടത്തിയാല്‍ കമ്മ്യുണിസ്റ്റ് പാര്‍ട്ടി ഫ്രഞ്ച് നാഷണല്‍ അസ്സംബ്ലിയില്‍ ഏറ്റവും വലിയ പാര്‍ട്ടിയായി നിലകൊള്ളും. അതുകൊണ്ട് ഭരണഘടന മാറ്റിയെഴുതി ഒരു തെരഞ്ഞെടുപ്പു നടത്തി, അസ്സംബ്ലിയില്‍ കമ്മ്യുണിസ്റ്റ് പാര്‍ട്ടിയുടെ അംഗസംഖ്യ 10 മാത്രമാക്കി കുറച്ചു.
എന്നിട്ടും ഫ്രാന്‍സില്‍ ഫാസിസം ആയിക്കഴിഞ്ഞു എന്ന നിഗമനത്തില്‍ ഫ്രഞ്ച് കമ്മ്യുണിസ്റ്റ് പാര്‍ട്ടി എത്തിയില്ല
"ഡീഗാളിന്റെ വ്യക്ത്യാധികാര ഭരണം" എന്നാണവര്‍ അതിനെ സംബോധന ചെയ്യുന്നത്. അതിനെതിരായ സമരം ജനാധിപത്യാവകാശങ്ങള്‍ വീണ്ടെടുക്കാനുള്ള തങ്ങളുടെ ഏറ്റവും പ്രധാനമായ കടമയായി അവര്‍ അംഗീകരിച്ചിരുന്നു. അതിനു പൊതു പണിമുടക്കങ്ങള്‍, പ്രകടനങ്ങള്‍, തെരഞ്ഞെടുപ്പുകള്‍ - എല്ലാ മാര്‍ഗ്ഗങ്ങളും എല്ലാ സന്ദര്‍ഭങ്ങളും ഉപയോഗിയ്ക്കുന്നു. സര്‍വ്വോപരി ഫ്രഞ്ച് സോഷ്യലിസ്റ്റ് പാര്‍ട്ടിയുമായി യോജിപ്പാവാനുള്ള വഴികള്‍ ആരായുന്നു.
ഇതൊക്കെ റിവിഷ്യനിസ്റ്റ് ആണെന്ന് ഒരുപക്ഷെ ചൈനീസ്‌ കമ്മ്യുണിസ്റ്റ് പാര്ട്ടിയ്ക്കൊപ്പം നമ്പൂതിരിപ്പാടിന്റെ സ്നേഹിതര്‍ കരുതുന്നുണ്ടായിരിയ്ക്കാം. പക്ഷെ, ഞങ്ങളുടെ അഭിപ്രായം ഫ്രഞ്ച് കമ്മ്യുണിസ്റ്റ് പാര്‍ട്ടി അതിന്റെ മഹത്തായ വിപ്ലവ പാരമ്പര്യത്തിന് അനുയോജ്യമായ രീതിയില്‍ തന്നെ ഏറ്റവും ശരിയായ അടവുകള്‍ സ്വീകരിയ്ക്കുന്നു എന്നാണ്. അത് നമുക്ക് മാതൃകയാണ്.
================================================
1965 ലെ തെരഞ്ഞെടുപ്പ് വിജയത്തോട് കൂടി സി.പി.എം കൂടുതല്‍ അഹന്തയോടെ സി.പി.ഐ പ്രസ്ഥാനത്തെ ആശയപരമായും, ഭൌതികമായും കടന്നാക്രമിച്ച ഒരു കാലഘട്ടം. ഇ.എം.എസ് നമ്പൂതിരിപ്പാട് തന്റെ ലേഖനങ്ങളിലൂടെ, സി പി ഐ യ്ക്കെതിരെയുള്ള വിമര്‍ശനം കൂടുതല്‍ ശക്തമാക്കി. സി പി ഐ എന്ത് പറഞ്ഞാലും അതിനെ വിമര്‍ശിച്ച് ദിനം പ്രതി ഇ.എം.എസ്സിന്റെ ലേഖനങ്ങള്‍ "ദേശാഭിമാനിയിലും", മറ്റു സി പി എം പ്രസിദ്ധീകരണങ്ങളിലും വന്നു കൊണ്ടിരുന്നു. ഇതിനെതിരെയുള്ള സി പി ഐ യുടെ ആശയസമരത്തില്‍ ഏറ്റവും ശക്തമായ ലേഖനങ്ങള്‍ എഴുതിയത് സഖാവ് സി.അച്യുതമേനോന്‍ ആയിരുന്നു. ഉരുളയ്ക്കുപ്പേരി എന്ന പോലെ മറുപടി ലേഖനങ്ങള്‍ എഴുതി ഇ.എം.എസ്സിന്റെ കുതര്‍ക്കങ്ങളെ സ:അച്യുതമേനോന്‍ പരസ്യമായി എതിരിട്ടു. അത്തരം ഒരു ലേഖനമാണ് ഇത്. സമകാലിക രാഷ്ട്രീയത്തെ കൌതുകത്തോടെ നോക്കുന്ന ആര്‍ക്കും, കേരളരാഷ്ട്രീയത്തിലെ ആ ആശയസമരത്തിന്റെ കാലഘട്ടത്തെ നന്നായി മനസ്സിലാക്കാനും ഈ ലേഖനം ഉപകരിയ്ക്കും.
(മറ്റേതു സി പി ഐ നേതാവിനെക്കാള്‍, സ: അച്യുതമേനോനെ സി പി എമ്മുകാര്‍ വെറുക്കുന്നത് എന്തുകൊണ്ടാണെന്ന് ഈ ലേഖനം വായിച്ചാല്‍ മനസ്സിലാകും.)

2012, ഒക്‌ടോബർ 8, തിങ്കളാഴ്‌ച

എന്തിനാണ് സി.പി.ഐയെ പിളര്‍ത്തിയത്?

കൊണ്ഗ്രെസ്സുമായി കൂട്ട് കൂടാന്‍ വേണ്ടിയല്ലേ സി.പി.ഐക്കാര്‍ പാര്‍ട്ടി പിളര്‍ത്തിയത് എന്ന് ഒരിടത്ത് മാരീചന്‍ രോഷം കൊള്ളുന്നുണ്ട്.
പാര്‍ട്ടി പിളര്ത്തിയതിന്റെ പാപഭാരം കൂടി സി.പി.ഐ ചുമക്കണം എന്ന് അര്‍ഥം!
കോണ്‍ഗ്രെസ്സിനോടുള്ള സമീപനത്തിലെ വ്യത്യാസം കൊണ്ട് ആണ് സി.പി.ഐ പിളര്‍ന്നു സി.പി.എം ഉണ്ടായത് എന്ന്, ചരിത്രത്തെ വളച്ചൊടിച്ച് ഏകാമാനത്തില്‍ കൊണ്ടുവന്നാല്‍ അല്ലെ തങ്ങളുടെ നിലനില്‍പ്പ്‌ തന്നെ സാധൂകരിയ്ക്കപ്പെടുകയുള്ളൂ എന്ന ഭയം, പല സി.പി.എമ്മുകാരെയും പോലെ മാരീചനും ഉണ്ട് എന്നിത് കാണിയ്ക്കുന്നു.
മാരീചന്‍ മറയ്ക്കാന്‍ ശ്രമിയ്ക്കുന്ന കുറച്ചു കഥകള്‍ കൂടി ദിഗംബരന്‍ പറഞ്ഞു തരാം.
ഇന്ത്യന്‍ കമ്മ്യുണിസ്റ്റ് പാര്‍ട്ടിയുടെ ചരിത്രത്തിലെ ഏറ്റവും ദൌര്‍ഭാഗ്യകരമായ സംഭവമായിരുന്നു 1964 ലെ പിളര്‍പ്പ് എന്ന് കമ്മ്യുണിസത്തെ സ്നേഹിയ്ക്കുന്ന എല്ലാവരും സമ്മതിയ്ക്കും.
ആ പിളര്പ്പിലെയ്ക്ക് നയിച്ച സംഭവവികാസങ്ങളെ വസ്തുനിഷ്ടം ആയി പരിശോധിച്ചാല്‍, കാരണങ്ങള്‍ വെറുമൊരു കൊണ്ഗ്രെസ്സ് ബന്ധത്തില്‍ ഒതുങ്ങുന്നില്ല എന്ന് ആര്‍ക്കു0 വ്യക്തമാകും.
സി.പി.ഐയിലെ പിളര്‍പ്പിന്റെ തുടക്കം തേടുന്നവര്‍ ചെന്നെത്തുന്നത്, ഇന്ത്യയുടെ സ്വാതന്ത്ര്യത്തിനു മുന്‍പേ നടന്ന ആശയവ്യത്യാസങ്ങളുടെ ചര്‍ച്ചയില്‍ ആകും.
ഇന്ത്യ സ്വാതന്ത്ര്യം നേടിയാല്‍ സ്വീകരിയ്ക്കേണ്ട നിലപാടുകള്‍ എന്താകണം എന്നതില്‍ തന്നെയായിരുന്നു അപ്പോള്‍ പ്രധാന തര്‍ക്കം. ഇന്ത്യന്‍ ഭരണഘടന അനുസരിച്ച് ജനാധിപത്യവ്യവസ്ഥിതിയ്ക്ക് ഉള്ളില്‍ നിന്ന് കൊണ്ട് ജനകീയസമരങ്ങളുടെ ശക്തിയില്‍ പ്രവര്ത്തിയ്ക്കണം എന്ന് ദേശീയവാദികള്‍ വാദിച്ചപ്പോള്‍, മാര്‍ക്സിസ്റ്റ്‌-ലെനിനിസ്റ്റ് തത്വങ്ങളെ അല്ലാതെ മറ്റൊന്നിനെയും അനുസരിയ്ക്കേണ്ട ആവശ്യം ഇല്ല എന്ന് അതിവിപ്ലവകാരികള് വാദിച്ചു.‍
ദേശീയ ബൂര്‍ഷ്യാസിയോട് എടുക്കേണ്ട നിലപാട് എന്തായിരിയ്ക്കണം എന്നായിരുന്നു അടുത്ത തര്‍ക്കം. സോഷ്യലിസ്റ്റ്ആശയങ്ങളോട് പ്രതിപത്തി കാണിച്ച നെഹ്രുവിന്റെ നേതൃത്വത്തില്‍ ഉള്ള കൊണ്ഗ്രെസ്സിനോട് ഒരേ സമയം സഹകരണവും പോരാട്ടവും ഉള്ള സമീപനം ആണ് നല്ലത് എന്ന് ദേശീയവാദികള്‍ കരുതിയപ്പോള്‍, കൊണ്ഗ്രെസ്സിനോട് ഒരു തരത്തിലുള്ള മൃദു സമീപനവും പാടില്ല എന്ന് അതിവിപ്ലവകാരികള്‍ ശക്തമായി വാദിച്ചു.
അതിവിപ്ലവകാരികളുടെ അമിതാവേശം ഒടുവില്‍ ഇന്ത്യ എന്ന ജനാധിപത്യ രാജ്യസങ്കല്പ്പത്തിനെ തന്നെ തള്ളിപറയുന്ന "കല്‍ക്കട്ട തീസീസ്" വരെ എത്തിച്ചേര്‍ന്നതും, പൊതുസമൂഹത്തില്‍ നിന്നും ശക്തമായ എതിര്‍പ്പ് ലഭിച്ച ആ തെറ്റില്‍ നിന്നും കരകയറാന്‍ പാര്‍ട്ടിയ്ക്ക് ഏറെ പാട്പെടേണ്ടി വന്നതും ചരിത്രം. ജനാധിപത്യം മണ്ടത്തരമാണെന്നു പറഞ്ഞ് സായുധവിപ്ലവത്തിനു പാര്ട്ടിയെ ഇറക്കിച്ച കല്‍ക്കട്ട തീസീസിന്റെ മുഖ്യസൂത്രധാരന്‍, പിന്നീട് സി.പി.എം നേതാവായി മാറിയ സഖാവ് രണദിവെ ആയിരുന്നു എന്നതും ഓര്‍ക്കേണ്ട വസ്തുത ആണ്.
ദേശീയവാദികളും, അതിവിപ്ലവകാരികളും തമ്മിലുള്ള ഈ തര്‍ക്കം ഒരു ഘട്ടത്തില്‍ പാര്‍ട്ടിയെ പിളര്‍പ്പില്‍ എത്തിയ്ക്കും എന്ന ഘട്ടം വന്നപ്പോള്‍, സോവിയറ്റ് കമ്മ്യുണിസ്റ്റ് പാര്‍ട്ടി ഇടപെട്ടു. സഖാക്കള്‍ അജയഘോഷ്, എസ്.എ.ഡാന്ഗെ, സി.രാജേശ്വര റാവു, എം. ബാസവപുന്നൈയ്യ എന്നിവരെ 1951 ല്‍ മോസ്ക്കൊവിലെയ്ക്ക് വിളിച്ചു വരുത്തി സോവിയറ്റ്നേതാക്കള്‍ ചര്‍ച്ച നടത്തി. അത് പിളര്‍പ്പ് ഒഴിവാക്കാന്‍ സഹായിച്ചു. വരാന്‍ പോകുന്ന പൊതു തെരഞ്ഞെടുപ്പുകളില്‍ പങ്കെടുക്കാനും സോവിയറ്റ് നേതാക്കള്‍ ഉപദേശിച്ചു.
എന്നാല്‍ സി.പി.ഐ ജനാധിപത്യമാര്‍ഗ്ഗത്തില്‍ സഞ്ചരിയ്ക്കുന്നതിനെ ചൈനയിലെ കമ്മ്യുണിസ്റ്റ് പാര്‍ട്ടി ശക്തമായി എതിര്‍ത്തു. ഇന്ത്യാഗവണ്മെന്റ് സാമ്രാജ്യത്തിന്റെ കൈയ്യില്‍ ഉള്ള ഒരു ചട്ടുകം ആണെന്നും, പാര്‍ലമെന്ററി പ്രവര്‍ത്തനങ്ങളിലൂടെ അതിനെ മാറ്റാമെന്ന് വിചാരിയ്ക്കുന്നത് വങ്കത്തമാണ് എന്നും ആയുധമെടുത്ത് ഗറില്ലാസമരം നടത്തി നാട്ടിന്‍പുറത്ത് വിമോചിതപ്രദേശങ്ങള്‍ സൃഷ്ട്ടിയ്ക്കുകയാണ് അടിയന്തരകടമയെന്നുമാണ് ഇന്ത്യയിലെ കമ്മ്യുനിസ്ടുകാര്‍ക്ക് മാവോ നല്‍കിയ ഉപദേശം!
1957-ല്‍ കേരളത്തില്‍ മന്ത്രിസഭ രൂപീകരിച്ചതിനെ, ആ വര്ഷം മോസ്കോവില്‍ നടന്ന കമ്മ്യുണിസ്റ്റ്പാര്‍ട്ടികളുടെ അന്തര്‍ദേശീയ സമ്മേളനത്തില്‍ വച്ച് ചൈനീസ്‌ കമ്മ്യുണിസ്റ്റ് പാര്‍ട്ടി കടുത്തഭാഷയില്‍ വിമര്‍ശിച്ചു. എന്നാല്‍ സോവിയറ്റ് കമ്മ്യുണിസ്റ്റ് പാര്‍ട്ടിയുടെ പിന്തുണയോടെ ആ വിമര്‍ശനങ്ങളെ സി.പി.ഐ തള്ളികളഞ്ഞു. ഇന്ത്യന്‍ കമ്മ്യുണിസ്റ്റ് പാര്‍ട്ടിയില്‍ പിളര്പ്പുണ്ടാക്കി ഒരു വിഭാഗത്തെ തങ്ങളോടു ഒപ്പം നിര്‍ത്താന്‍ ചൈന നടത്തുന്ന ശ്രമങ്ങള്‍ കൂടുതല്‍ ശക്തമാക്കാന്‍ ഈ സംഭവം കാരണമായി.
എന്തായാലും ആദ്യതെരഞ്ഞെടുപ്പില്‍ തന്നെ കേരളത്തില്‍ അധികാരത്തില്‍ എത്തിയപ്പോള്‍, അതിവിപ്ലവകാരികള്‍, ആയുധം ഉപയോഗിച്ച് അധികാരം പിടിച്ചെടുക്കാം എന്ന സ്വപ്നലോകത്ത് നിന്ന് ഭൂമിയിലേയ്ക്ക് അല്പം താഴ്ന്നു വന്നു എന്ന് വേണം കരുതാന്‍. കല്‍ക്കട്ട തീസിസ് ഉണ്ടാക്കിയ രണദിവെ തന്നെ, 1959-ല്‍ "ന്യൂഏജ്" എഡിറ്റര്‍ എന്ന നിലയില്‍ പ്രസിദ്ധീകരിച്ച ലേഖനത്തില്‍ ഇങ്ങനെ എഴുതുകയുണ്ടായി.
"മന്ത്രിസഭ ചുമതലകള്‍ സ്വീകരിച്ചത് രാജ്യത്തെ ജനാധിപത്യശക്തികളെ സംഘടിപ്പിയ്ക്കാനും, ഒരുമിപ്പിയ്ക്കാനും പാര്‍ട്ടിയെ സഹായിച്ചു. സമരത്തിനും എതിര്‍പ്പിനും വേണ്ടി മാത്രമുള്ള ഒന്നല്ല ഈ പാര്‍ട്ടി എന്നും, ഭരണചുമതലകള്‍ നന്നായി നിര്‍വഹിയ്ക്കാന്‍ അതിനു കഴിയുമെന്ന വിശ്വാസം പൊതുജനങ്ങളില്‍ വളര്‍ത്താന്‍ കഴിഞ്ഞു. ഈ അനുഭവം രാജ്യത്തെ രാഷ്ട്രീയത്തിലും അടുത്ത പൊതുതെരഞ്ഞെടുപ്പിലും തീര്‍ച്ചയായും സ്വാധീനം ചെലുത്തും."
അടക്കി വച്ചിരുന്ന അഭിപ്രായവ്യത്യാസങ്ങള്‍ വീണ്ടും തലപൊക്കിയത്, ചൈനയുമായി ഇന്ത്യയുടെ നയതന്ത്രബന്ധങ്ങള്‍ വഷളായി തുടങ്ങിയ അതിര്‍ത്തി തര്‍ക്കങ്ങള്‍ ഉണ്ടായതോട് കൂടിയാണ്.
ചൈനയെ പേടിച്ച് 1959 മാര്‍ച്ച്‌ 31നു ഇന്ത്യയിലേയ്ക്ക് അഭയാര്‍ഥി ആയി വന്ന ദലൈലാമയ്ക്ക് ഇന്ത്യ രാഷ്ട്രീയ അഭയം കൊടുത്തത് ചൈനയെ ചൊടിപ്പിച്ചു. 1959 ആഗസ്റ്റില്‍ ‍ തന്നെ, ഇന്ത്യ-ചൈന അതിര്‍ത്തിയിലെ ഇന്ത്യന്‍ ഭാഗമായിരുന്ന ലോങ്ങ്ജു പിടിച്ചടക്കി ചൈന ആദ്യവെടി പൊട്ടിച്ചു.
കമ്മ്യുണിസ്റ്റ് പാര്‍ട്ടിയില്‍ വലിയ ചലനങ്ങള്‍ ഇത് സൃഷ്ട്ടിച്ചു. ദേശീയ നിര്‍വഹണസമിതിയില്‍ ശക്തമായ വാദപ്രതിവാദങ്ങള്‍ ഉണ്ടായി.
ചൈന അതിക്രമിച്ചു കയറി പ്രകോപനം സൃഷ്ട്ടിയ്ക്കുകയാണ് എന്നും ഇതിനെ ശക്തമായി അപലപിയ്ക്കണം എന്നും ഡാങ്കെയുടെ നേതൃത്വത്തില്‍ ഉള്ള ദേശീയവാദികള്‍ ‍ വാദിച്ചു. എന്നാല്‍ കമ്മ്യുണിസ്റ്റ് രാജ്യമായ ചൈനയല്ല ബുര്‍ഷ്വ രാജ്യമായ ഇന്ത്യയാണ് പ്രകോപനം സൃഷ്ട്ടിച്ചത് എന്നും ചൈനയെ അപലപിയ്ക്കുന്ന സമീപനം ശരിയല്ല എന്നായിരുന്നു രണദിവെ, സുന്ദരയ്യ, ജ്യോതിബസു എന്നിവര്‍ നേതൃത്വം നല്‍കിയ അതിവിപ്ലവകാരികളുടെ നയം. ദേശീയസെക്രെട്ടറി അജയഘോഷ്, ഇ എം.എസ് തുടങ്ങിയ കുറച്ചുപേര്‍ രണ്ടു വള്ളത്തിലും കാലുവയ്ക്കാതെ ഒരു മധ്യസ്ഥനയം സ്വീകരിച്ചു.
തര്‍ക്കങ്ങള്‍ക്കൊടുവില്‍ രണ്ടു വിഭാഗക്കാരെയും തൃപ്തിപ്പെടുത്താന്‍ വേണ്ടി മധ്യസ്ഥന്മാരുടെ ഇടപെടലിലൂടെ ഒരു രാഷ്ട്രീയപ്രമേയം അംഗീകരിച്ചു. ഇന്ത്യയുടെ ഭൂമിശാസ്ത്രപരമായ സുരക്ഷയെ മാനിയ്ക്കുന്നതോടൊപ്പം, ചൈന ആക്രമകാരിയായ അയല്‍വാസി അല്ല എന്ന സന്ദേശമാണ് ഈ പ്രമേയം നല്‍കിയത്. ‍ രണ്ടു വിഭാഗക്കാരെയും ഈ പ്രമേയം തൃപ്തിപ്പെടുത്തിയില്ലെങ്കിലും താല്‍ക്കാലികമായ ഒരു വെടിനിര്‍ത്തലായിരുന്നു അത്.
എന്നാല്‍ ആ ഒത്തുതീര്‍പ്പ് അധികം നീണ്ടില്ല. ഒക്ടോബര്‍ 20ന് ലഡാക്കില്‍ വച്ച് ഇന്ത്യന്‍അതിര്‍ത്തിയില്‍ 40 കിലോമീറ്റെര്‍ ഉള്ളില്‍ കാവല്‍ നിന്നിരുന്ന ഇന്ത്യന്‍ പട്ടാളസംഘത്തെ ചൈനീസ് സൈന്യം ആക്രമിച്ചു. ഒന്‍പതു ഇന്ത്യന്‍ പട്ടാളക്കാര്‍ കൊല്ലപ്പെടുകയും, പത്തുപേര്‍ ചൈനയുടെ തടവിലാകുകയും ചെയ്തു.
ഇത് പാര്‍ട്ടിയ്ക്കുള്ളിലെ ദേശീയവാദികളെ പ്രകോപിപ്പിച്ചു. ചൈനയ്ക്കെതിരെ ശക്തമായ പ്രമേയം അവതരിയ്പ്പിയ്ക്കണം എന്നവര്‍ ആവശ്യപ്പെട്ടു.
തുടര്‍ന്ന് നവംബറില്‍ കൂടിയ ദേശീയ നിര്‍വാഹകസമിതിയില്‍ ദേശീയവാദികളുടെ സമ്മര്‍ദ്ധഫലമായി, ചൈനയുടെ അവകാശവാദങ്ങളെ തള്ളികളഞ്ഞ്കൊണ്ട്, ഇന്ത്യ ഗവണ്മെന്റ് അവകാശപ്പെട്ട പോലെ, മ്ക്മാഹോന്‍രേഖയാണ് ഇന്ത്യയും ചൈനയും തമ്മിലുള്ള അതിര്‍ത്തി എന്ന് അംഗീകരിയ്ക്കുന്ന ഒരു പ്രമേയം അംഗീകരിച്ചു. ചൈനയെ പിന്തുണച്ച അതിവിപ്ലവകാരികള്‍ക്ക്, ശക്തമായ തിരിച്ചടിയായിരുന്നു ഇത്.
ഇതിനിടെ ലോക കമ്മ്യുണിസ്റ്റ് പ്രസ്ഥാനത്തിനുള്ളില്‍ സോവിയറ്റ് കമ്മ്യുണിസ്റ്റ് പാര്‍ട്ടിയും, ചൈനീസ്‌ കമ്മ്യുണിസ്റ്റ് പാര്‍ട്ടിയും തമ്മിലുള്ള ആശയപരമായ ഭിന്നത കൂടുതല്‍ രൂക്ഷമായി. 1960 ഏപ്രിലില്‍, ചൈനീസ്‌ കമ്മ്യുണിസ്റ്റ് പാര്‍ട്ടി പ്രസിദ്ധീകരണമായ "റെഡ് ഫ്ലാഗ്" , സോവിയറ്റ് യുണിയനെ ആശയപരമായി കടന്നാക്രമിച്ചു കൊണ്ട് "ലെനിനിസം നീണാള് വാഴട്ടെ" എന്ന പേരില്‍ ഒരു വിമര്‍ശനലേഖനം പ്രസിദ്ധീകരിച്ചു. ഒപ്പം ലോക തൊഴിലാളി സമ്മേളനത്തിലും, പല രാജ്യങ്ങളിലെ കമ്മ്യുണിസ്റ്റ് പാര്‍ട്ടികളുടെ സമ്മേളനങ്ങളിലും സോവിയറ്റ് യുണിയനെതിരെ ശക്തമായ ആശയപ്രചാരണം അഴിച്ചു വിട്ടു. സോവിയറ്റ് യുണിയന്‍ മുതലാളിത്തത്തിന് അടിമപ്പെടുന്നു എന്നായിരുന്നു ചൈനാക്കാരുടെ പ്രധാന വിമര്‍ശനം. (ആ ചൈന ആശയപരമായി ഇന്നെവിടെ ആണ് എന്ന് ആലോചിയ്ക്കുമ്പോള്‍ ആണ്, ഈ വിമര്‍ശനത്തിന്റെ നിസ്സാരത മനസ്സിലാകുക)
ലോകത്തെങ്ങും കമ്മ്യുണിസ്റ്റ് പ്രസ്ഥാനങ്ങളില്‍ ആശയ കുഴപ്പം ഉണ്ടാക്കാനും പല പാര്‍ട്ടികളും പിളരാനും ചൈനയുടെ ഈ തീവ്രവിപ്ലവ നിലപാട് കാരണമായി. ആ വര്ഷം നവംബറില്‍ മോസ്കോവില്‍ നടക്കാനിരുന്ന ലോക കമ്മ്യുണിസ്റ്റ് പ്രസ്ഥാനങ്ങളുടെ കൊണ്ഗ്രെസ്സില്‍ വച്ച്, ലോക കമ്മ്യുണിസ്റ്റ് പ്രസ്ഥാനത്തില്‍ നടക്കുന്ന ഈ ആശയ പോരാട്ടത്തില്‍, സി.പി.ഐയ്ക്കും സ്വന്തം നിലപാട് വ്യക്തമാക്കേണ്ട ആവശ്യമുണ്ടായിരുന്നു.
അതിനായി കൂടിയ ദേശീയ നിര്‍വഹണ സമിതി അംഗീകരിച്ച പ്രമേയം ചൈനീസ്‌ നിലപാടിനെ വിമര്ശിയ്ക്കുന്നതും സോവിയറ്റ് നിലപാടിനെ അനുകൂലിയ്ക്കുന്നതും ആയിരുന്നു. ദേശീയ നിര്‍വഹണസമിതിയില്‍ ദേശീയവാദികള്‍ക്ക് ഉണ്ടായിരുന്ന ഭൂരിപക്ഷമായിരുന്നു ഇത്തരം ഒരു നിലപാടിന് കാരണം. ദേശീയ ജെനറല്‍ സെക്രെട്ടറി അജയഘോഷ് അവതരിപ്പിച്ച പ്രമേയത്തെ, ഇ.എം.എസ് നമ്പൂതിരിപ്പാട് പിന്തുണച്ചു എന്നത് വളരെ ശ്രദ്ധേയമാണ്.
(സി പി എം രൂപീകരിയ്ക്കപ്പെട്ട ശേഷം ചൈനയുടെ ഏറ്റവും വലിയ അനുകൂലിയായി കെട്ടുകണക്കിന് ലേഖനങ്ങള്‍ എഴുതിയിട്ടുള്ള ഇ.എം.എസ്, എന്ത് കൊണ്ട് ആദ്യകാലങ്ങളില്‍ സോവിയറ്റ് അനുകൂലമായ ഒരു നിലപാട് എടുത്തു എന്നത്, ഇ.എം.എസ് എന്ന വ്യക്തിത്വവുമായി ബന്ധപ്പെട്ടു ചര്‍ച്ച ചെയ്യപ്പെടേണ്ട ഒരു വിഷയമാണ്. അത് മറ്റൊരു അവസരത്തില്‍ ദിഗംബരന്‍ എഴുതുന്നതാണ്)
ലോക കമ്മ്യുണിസ്റ്റ് പ്രസ്ഥാനങ്ങളുടെ കൊണ്ഗ്രെസ്സില്‍ സഖാവ് അജയഘോഷ് നടത്തിയ പ്രസംഗം ആശയ തലങ്ങളില്‍ സോവിയറ്റ് യുണിയനെ പിന്തുണയ്ക്കുന്നതും, ഇന്ത്യ-ചൈന അതിര്‍ത്തി തര്‍ക്കത്തില്‍ ചൈനയെ വിമര്ശിയ്ക്കുന്നതും ആയിരുന്നു. ഈ സംഭവ വികാസങ്ങള്‍ കമ്മ്യുണിസ്റ്റ് പാര്‍ട്ടിയ്ക്കുള്ളിലെ ഭിന്നിപ്പ് വര്‍ധിപ്പിച്ചു. പ്രത്യേകിച്ചും പശ്ചിമ ബംഗാളിലെ സംസ്ഥാനഘടകം ദേശീയനേതൃത്വത്തിന്റെ നിലപാടിന് വിരുദ്ധമായി ചൈനീസ്‌ നയത്തെ പിന്തുണയ്ക്കുന്ന സമീപനം ആണ് പുലര്‍ത്തിയത്‌. അവിടെ സംസ്ഥാന കമ്മിറ്റിയില്‍ അതിവിപ്ലവകാരികള്‍ക്ക് ആയിരുന്നു ഭൂരിപക്ഷം.
വിജയവാഡയില്‍ 1961 ഏപ്രില്‍ നടത്താന്‍ നിശ്ചയിച്ചിരുന്ന ആറാം പാര്‍ട്ടി കൊണ്ഗ്രെസ്സിനു മുന്നോടിയായി, ദേശീയ നേതൃത്വത്തില്‍ ദേശീയവാദികള്‍ക്ക് ലഭിച്ച മേല്‍കൈ ഇല്ലാതാക്കാനായി, അതിവിപ്ലവകാരികള്‍ ഓരോ സംസ്ഥാന കമ്മിറ്റികള്‍ ആയി തങ്ങളുടെ വശത്താക്കാന്‍ ശ്രമം തുടങ്ങി. ഇതിനെ എതിര്‍ത്ത് കൊണ്ട് ദേശീയവാദികളും ശ്രമം തുടങ്ങിയതോടെ പാര്‍ട്ടിയില്‍ വ്യക്തമായ രണ്ടു ചേരികള്‍ പ്രാദേശിക തലം വരെ വ്യാപിച്ചു. ഓരോ കൂട്ടരും തങ്ങളുടെ കൂടെ ആളെ കൂട്ടാന്‍ ശ്രമിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു.
ആദ്യകാലത്ത് ദേശീയവാദികളുടെ കൂടെ നിന്ന ലോകസഭ പ്രതിപക്ഷ നേതാവായിരുന്ന സഖാവ് എ.കെ.ഗോപാലന്‍ തീവ്രവിപ്ലവകാരികളുടെ ഭാഗത്തേയ്ക്കും, ആദ്യകാലത്ത് തീവ്രവിപ്ലവകാരികളുടെ കൂടെയായിരുന്ന സഖാവ്.സി.രാജേശ്വര റാവു ദേശീയ വാദികളുടെ ഭാഗത്തേയ്ക്കും കൂറ് മാറി എന്നത് ശ്രദ്ധേയമാണ്.
1961 ഫെബ്രുവരിയില്‍ കൂടിയ ദേശീയ സമിതിയില്‍ വച്ച് പാര്‍ട്ടി കൊണ്ഗ്രെസ്സില്‍ അവതരിപ്പിയ്ക്കാന്‍ സഖാവ് അജയഘോഷ് തയ്യാറാക്കിയ രാഷ്ട്രീയ പ്രമേയത്തെ എതിര്‍ത്ത് കൊണ്ട്, അതിവിപ്ലവകാരികള്‍ക്ക് ‍ വേണ്ടി രണദിവെ ഒരു രാഷ്ട്രീയ പ്രമേയം കൊണ്ടുവന്നു. രണ്ടുപക്ഷവും തര്‍ക്കം തുടര്‍ന്നപ്പോള്‍, ഇ.എം എസ് നമ്പൂതിരിപ്പാട് സ്വന്തമായി തയ്യാറാക്കിയ ഒരു രാഷ്ട്രീയ പ്രമേയവും കൊണ്ട് വന്നു. ഇതില്‍ ഏതു പ്രമേയമാണ് സ്വീകരിയ്ക്കേണ്ടത് എന്നതിനെ സംബന്ധിച്ച് വാശിയേറിയ ചര്‍ച്ചകള്‍ നടന്നു. മൂന്നു പ്രമേയങ്ങളുടെയും അന്തസത്ത ഇതാണ്.
1 ) ദേശീയ വാദികള്‍:- സമൂഹം നേരിടുന്ന ഏറ്റവും വലിയ ഭീഷണി കുത്തക മുതലാളിത്തവും, വിദേശ മൂലധനവുമാണ്. അതിനെ ശക്തിയുതം എതിര്‍ക്കണം. എന്നാല്‍ ദേശീയ ബൂര്‍ഷവാസിയുടെ നയങ്ങള്‍ പൂര്‍ണ്ണമായും പിന്തിരിപ്പനല്ല. പുരോഗമനകരമായ അംശങ്ങളും അവരിലുണ്ട്‌. അവരോടു സാഹചര്യങ്ങളെ വിലയിരുത്തി ഒരേ സമയം പോരാട്ടവും, സഹകരണവും പുലര്‍ത്തുന്ന ഒരു സമീപനം പുലര്‍ത്തണം. ഒപ്പം ബൂര്‍ഷ്വാ സ്വഭാവമുണ്ടെങ്കിലും, കൊണ്ഗ്രെസ്സ് അടക്കമുള്ള ജനാധിപത്യ പാര്‍ട്ടികളില്‍ നിന്നുള്ള പുരോഗമനപരമായി ചിന്തിയ്ക്കുന്ന വിഭാഗങ്ങളെ തൊഴിലാളി വര്‍ഗ്ഗം ഒരുക്കുന്ന പൊതുപോരാട്ടവേദിയിലേയ്ക്ക് സ്വാഗതം ചെയ്യണം.
2 ) അതിവിപ്ലവകാരികള്‍ :- കൊണ്ഗ്രെസ്സ് അടക്കമുള്ള ദേശീയ ബൂര്‍ഷ്വാ പാര്‍ട്ടികളുമായി ഒരു തരത്തിലുള്ള സഹകരണവും പാടില്ല. അവരെ എന്നും ശക്തമായി എതിര്‍ക്കുക മാത്രമേ ചെയ്യാവൂ. ഇന്ത്യന്‍ തൊഴിലാളി വര്‍ഗ്ഗത്തിന്റെ പൊതു വേദിയുടെ മാര്‍ഗ്ഗം "ജനകീയ ജനാധിപത്യം" ആയിരിയ്ക്കണം.
ഇ.എം.എസ് അവതരിപ്പിച്ച പ്രമേയം രണ്ടു വള്ളത്തിലും വ്യക്തമായി കാലൂന്നാത്ത എന്നാല്‍ ദേശീയവാദികളുടെ വിലയിരുത്തലിനോട് അല്പം അടുത്ത് നില്‍ക്കുന്ന ഒരു മധ്യസ്ഥശ്രമം ആയിരുന്നു. ബൂര്‍ഷ്വാസി രണ്ടു വിധം ഉണ്ട്. വിദേശ, സ്വദേശ കുത്തക മുതലാളിത്തം ഉള്‍പ്പെടുന്ന ഒരു വിഭാഗവും, കോളനി വല്‍ക്കരണവും ജന്മിത്വവും എതിര്‍ക്കുന്ന മറ്റൊരു വിഭാഗവും. ഇതില്‍ രണ്ടാമത്തെ വിഭാഗത്തെ ഇടതുപ്രസ്ഥാനത്തോട്‌ കൂടുതല്‍ അടുപ്പിയ്ക്കണം, എന്നായിരുന്നു ആ പ്രമേയം.
ദേശീയവാദികള്‍ക്ക് ‍ ഭൂരിപക്ഷം ഉണ്ടായിരുന്ന ദേശീയസമിതി, മറ്റു രണ്ടു നിര്‍ദേശങ്ങളും പരിഗണിച്ചു കൊണ്ട്, കരടു രാഷ്ട്രീയ പ്രമേയത്തില്‍ കൊണ്ഗ്രെസ്സിനെതിരെയും, നെഹ്രുവിനെതിരെയും ചില പരാമര്‍ശങ്ങള്‍ ഉള്‍പ്പെടുത്തി, മറ്റു രണ്ടു പ്രമേയങ്ങളെയും തള്ളി.
1961 ഏപ്രിലില്‍ വിജയവാഡ പാര്‍ട്ടി കൊണ്ഗ്രെസ്സ് നടന്നു. പുതുതായി തെരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ട 110 അംഗ ദേശീയ സമിതിയില്‍ 36 പേര്‍ മാത്രമായിരുന്നു തീവ്രവിപ്ലവകാരികള്‍. അങ്ങനെ വീണ്ടും ഭൂരിപക്ഷം ദേശീയവാദികള്‍ക്ക് ലഭിച്ചു.
1961 ജനുവരിയില്‍ സഖാവ് അജയഘോഷ് അന്തരിച്ചു. പകരം പുതിയ സെക്രെട്ടറിയെ തെരഞ്ഞെടുക്കുന്നത് പുതിയ തലവേദനയായി. ദേശീയവാദികള്‍ സഖാവ്.ഡാന്ഗേയുടെ പേര് നിര്‍ദേശിച്ചു. തീവ്ര വിപ്ലവകാരികള്‍ വളരെ തന്ത്രപൂര്‍വ്വം സഖാവ് ഇ.എം.എസ്സിന്റെ പേര് ഉയര്‍ത്തികൊണ്ടു വന്നു. എന്നും മധ്യസ്ഥ വേഷം കളിയ്ക്കാന്‍ ശ്രമിച്ച ഇ.എം.എസ്സിനെ, ഒരു പിളര്‍പ്പ് ഉണ്ടാകുന്ന പക്ഷം സ്വന്തം പാളയത്തില്‍ എത്തിയ്ക്കാനുള്ള ആദ്യതന്ത്രം ആയിരുന്നു അത്. അത് മനസ്സിലാക്കിയ ദേശീയവാദികള്‍ ഇ.എം.എസ്സിനെ സെക്രെട്ടറി ആക്കുന്നതിനെ പിന്തുണച്ചു. അതോടൊപ്പം സഖാവ് ഡാന്ഗെയേ പാര്‍ട്ടി ചെയര്‍മാനും ആയി നിര്‍ദേശിച്ചു. ഇത് അംഗീകരിയ്ക്കപ്പെട്ടു.
ഒരു പിളര്‍പ്പ് ഒഴിവാക്കുന്നതിനായി നടത്തിയ ഈ തീരുമാനങ്ങള്‍ പക്ഷെ കൂടുതല്‍ കുഴപ്പത്തിലേയ്ക്ക് കാര്യങ്ങള്‍ എത്തിച്ചു. തന്റെ പദവിയ്ക്ക് മുകളില്‍ ഡാന്ഗെ എത്തിയത് ഇ.എം.എസ്സിന് മനസ്സ് കൊണ്ട് അംഗീകരിയ്ക്കാന്‍ കഴിഞ്ഞില്ല. പല കാര്യങ്ങളിലും സെക്രെട്ടറിയും, ചെയെര്മാനും രണ്ടു തട്ടുകളില്‍ ആക്കാന്‍ ഇത് കാരണമായി.
1962 ഒക്ടോബര്‍ 20 ന് ചൈന ഇന്ത്യക്കെതിരെ ആക്രമണം ആരംഭിച്ചു. ഇത് വീണ്ടും പാര്‍ട്ടിയില്‍ പ്രതിസന്ധി സൃഷ്ട്ടിച്ചു. നവംബര്‍ ഒന്നിന് കൂടിയ ദേശീയ സമിതി ചൈനയുടെ ആക്രമണത്തെ ശക്തമായി അപലപിച്ചു എന്ന് മാത്രമല്ല മാതൃ രാജ്യത്തിന് വേണ്ടി പൊരുതാന്‍ ഇന്ത്യന്‍ ജനതയോട് ആഹ്വാനം നടത്തുകയും ചെയ്തു. തീവ്ര വിപ്ലവകാരികളുടെ ശക്തമായ എതിര്‍പ്പിനെ തള്ളി കൊണ്ടാണ് ഈ പ്രമേയം പാസ്സാക്കിയത്. ഇതില്‍ പ്രതിഷേധിച്ച് മൂന്നു തീവ്ര വിപ്ലവകാരികള്‍ ദേശീയ നിര്‍വഹണ സമിതിയില്‍ നിന്നും രാജി വയ്ക്കുകയും, ദേശീയസമിതിയില്‍ അവരുടെ അംഗബലം 33 ആയി കുറയുകയും ചെയ്തു.
1962 നവംബര്‍ 22 ന് ഇന്ത്യ ഗവണ്മെന്റ് "ഡിഫെന്‍സ് ഓഫ് ഇന്ത്യ ഓര്‍ഡിനന്‍സ്" ഉപയോഗിച്ച് ചൈനയെ പിന്തുണയ്ക്കുന്നു എന്ന് ആരോപിച്ച് ആയിരക്കണക്കിന് സി പി ഐ പ്രവര്‍ത്തകരെ ദേശീയ വ്യാപകമായി അറസ്റ്റ് ചെയ്തു. തീവ്ര വിപ്ലവകാരികളെ ആയിരുന്നു കൂടുതലും അറസ്റ്റ് ചെയ്തതെങ്കിലും, സി ഉണ്ണിരാജ, അച്യുതമേനോന്‍ അടക്കമുള്ള ദേശീയവാദികളും, ഇ.എം എസ് അടക്കമുള്ള മധ്യസ്ഥരും അറസ്റ്റു ചെയ്യപ്പെടുകയുണ്ടായി. ദേശീയവാദികള്‍ ഒറ്റികൊടുത്തത് കൊണ്ടാണ് തങ്ങള്‍ അറസ്റ്റ് ചെയ്യപ്പെട്ടതെന്ന് രാജ്യവ്യാപകമായി പ്രചാരണം തുടങ്ങിയ തീവ്ര വിപ്ലവകാരികള്‍ ഒരു സമാന്തര പാര്‍ട്ടിയെ പോലെ പ്രവര്‍ത്തനം നടത്താനുള്ള ഒരുക്കങ്ങള്‍ നടത്തി.
ഈ ഒറ്റിക്കൊടുക്കല്‍ ആരോപണത്തിന്റെ മുന ഒടിയുന്നത്‌ രണ്ടു കാരണങ്ങള്‍ കൊണ്ടാണ്. കമ്മ്യുണിസ്റ്റ് പാര്‍ട്ടിയില്‍ ആരാണ് ദേശീയ വാദികള്‍ ആരാണ് തീവ്ര വിപ്ലവകാരികള്‍ എന്നത് അന്നത്തെ സമൂഹത്തില്‍ എല്ലാവര്ക്കും അറിയാമായിരുന്ന കാര്യമായിരുന്നു എന്നതാണ് ഒന്നാമത്തെ കാര്യം. രണ്ടു കൂട്ടരും സ്വന്തം നിലപാടുകള്‍ പ്രചരിപ്പിയ്ക്കാന്‍ ശ്രമിച്ചത്‌ കാരണം പ്രാദേശിക തലത്തില്‍ വരെ പൊതു സമൂഹത്തില്‍ ആ ആശയ വ്യത്യാസം ചര്‍ച്ച ചെയ്യപ്പെട്ടിരുന്നു. അതിനാല്‍ തന്നെ ആരാണ് ചൈനയെ പിന്തുണയ്ക്കുന്നത് എന്നറിയാന്‍ ശക്തമായ രഹസ്യാന്വേഷണ വിഭാഗവും പോലീസും ഒക്കെയുണ്ടായിരുന്ന കൊണ്ഗ്രെസ്സ് സര്‍ക്കാരിനു യാതൊരു ബുദ്ധിമുട്ടും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.
അറസ്റ്റ് ചെയ്യപ്പെട്ടവരില്‍ പിലക്കാലത്ത് സി.പി.ഐക്കാരായി ഉറച്ചു നിന്ന ധാരാളം പേര്‍ ഉണ്ടായിരുന്നു എന്നതാണ് രണ്ടാമത്തെ കാര്യം. അക്കാലത്ത് അറസ്റ്റ് ചെയ്യപ്പെട്ട 41 പ്രമുഖ ഇടതുപക്ഷനേതാക്കളുടെ കൂട്ടത്തില്‍,പിന്നീട് സി.പി.ഐയില്‍ ഉറച്ചുനിന്ന സി.അച്യുതമേനോന്‍, ടി.വി.തോമസ്, ജെ.ചിത്തരഞ്ജന്‍, എന്‍.ഇ.ബലറാം, വി.വി.രാഘവന്‍, കെ.പി.പ്രഭാകരന്‍, ജോര്‍ജ് ചടയംമുറി, സി.ഉണ്ണിരാജ, സി.ജനാര്‍ദ്ദനന്‍, കെ.സി.മാത്യു, കെ.എ.രാജന്‍, ഇ.പി.ഗോപാലന്‍, ശര്‍മ്മാജി, പി.പി.ജോര്‍ജ്(കോട്ടയം), കെ.ടി.ജോര്‍ജ്, കെ.എസ്.ആനന്ദന്‍, കെ.വി.സുരേന്ദ്രനാഥ് തുടങ്ങിയ 18പേരും ഉള്‍പ്പെട്ടിരുന്നു. 1962 നവംബറിലാണ് ഇവരെയെല്ലാം അറസ്റ്റുചെയ്ത് ജയിലിലടച്ചത്. 1963 മാര്‍ച്ചില്‍ മാത്രമാണ് ഇവര്‍ക്ക് പുറത്തിറങ്ങാന്‍ കഴിഞ്ഞത്.
ദേശീയ നേതൃത്വത്തിന്റെ ചൈന വിരുദ്ധ , ഇന്ത്യ അനുകൂല നിലപാടിനോട്, തീവ്ര വിപ്ലവകാരികള്‍ക്ക് ഭൂരിപക്ഷം ഉണ്ടായിരുന്ന ബംഗാളിലെയും, പഞ്ചാബിലെയും സംസ്ഥാനകമ്മിറ്റികള്‍ ശക്തമായ എതിര്‍പ്പ് പ്രഖ്യാപിച്ചു കൊണ്ട് പ്രമേയങ്ങള്‍ പാസ്സാക്കി. ഇത് ദേശീയ നേതൃത്വത്തെ ചൊടിപ്പിച്ചു. രണ്ടു കമ്മിറ്റികളും പിരിച്ചു വിട്ട്, സംസ്ഥാന്‍ കമ്മിറ്റികളെ പുനസംഘടിപ്പിച്ചു. ഇത് തീവ്ര വിപ്ലവകാരികളെ കൂടുതല്‍ ചൊടിപ്പിച്ചു. പാര്‍ട്ടി പിളര്ത്തുകയല്ലാതെ മറ്റൊരു മാര്ഗ്ഗവുമില്ലെന്നു തീരുമാനിച്ച അവര്‍ അതിനുള്ള ശ്രമങ്ങള്‍ തുടങ്ങി.
1963 ഫെബ്രുവരി യില്‍ കൂടിയ ദേശീയ സമിതിയില്‍ സഖാവ്. ഇ.എം എസ് തീവ്ര വിപ്ലവകാരികളുടെ പിന്തുണയോടെ ഒരു പ്രമേയം കൊണ്ട് വന്നു. സി.പി.ഐ നേതൃത്വത്തിന്റെ നടപടികളെ "റിവിഷനലിസം" എന്ന് ആക്ഷേപിച്ച ആ പ്രമേയം, ചൈനയ്ക്കെതിരെ പാര്‍ട്ടി സ്വീകരിച്ച നിലപാടിനെയും വിമര്‍ശിച്ചു. ഈ പ്രമേയത്തെ ഭൂരിപക്ഷ അടിസ്ഥാനത്തില്‍ ദേശീയ സമിതി തള്ളി. ഇതില്‍ പ്രതിഷേധിച്ച് ഇ.എം.എസ്പാര്‍ട്ടി ജനറല്‍ സെക്രെടറി സ്ഥാനം രാജി വച്ചു.
പാര്‍ട്ടി പിളര്പ്പിലെയ്ക്ക് നീങ്ങി കൊണ്ടിരിയ്ക്കുകയായിരുന്നു എന്ന് വ്യക്തമായതോടെ 1963 ഒക്ടോബര്‍ന് 17 ദേശീയ കമ്മിറ്റി അംഗങ്ങള്‍ "പാര്‍ട്ടിയിലെ പ്രതിസന്ധിയും പിളര്‍പ്പ് ഒഴിവാക്കാനുള്ള മാര്‍ഗ്ഗങ്ങളും" എന്നാ പേരില്‍ ഒരു ലഘു രേഖ കമ്മിറ്റിയില്‍ വിതരണം ചെയ്തു. ജ്യോതിബസു, ഇ.എം.എസ്, സി.അച്യുതമേനോന്‍ എന്നിവരെപ്പോലുള്ള ചില നേതാക്കള്‍ ചര്‍ച്ചകളിലൂടെ പ്രശ്നങ്ങള്‍ പരിഹരിയ്ക്കാന്‍ ശ്രമിച്ചു. എങ്കിലും അതൊന്നും ഫലം കണ്ടില്ല. പാര്‍ട്ടി പിളരുമെന്ന് അതിവിപ്ലവകാരികള്‍ ഉറപ്പാക്കിയിരുന്നു . അതിനു ഒരു അടിയന്തരകാരണം മാത്രം അവര്‍ക്ക് മതിയായിരുന്നു.
1964 മാര്‍ച്ച്‌ 7 ന് "കറന്റ്‌" എന്ന പേരിലുള്ള, ബോംബയില്‍ നിന്നും പ്രസിദ്ധീകരിയ്ക്കുന്ന, കമ്മ്യുണിസ്റ്റ് വിരുദ്ധതയുടെ പേരില്‍ അറിയപ്പെടുന്ന, ഒരു ഇക്കിളി വാരിക ഒരു ലേഖനം പ്രസിദ്ധപ്പെടുത്തി. സഖാവ് ഡാന്ഗെ കാന്‍പൂര്‍‍ ഗൂഡാലോചന കേസില്‍ പ്രതിയായി ഉത്തരപ്രദേശിലെ സിതാപൂര്‍ ജയിലില്‍ കഴിയുന്ന കാലത്ത് 1924 ജൂലൈ 28 ന് ബ്രിട്ടീഷ്‌ ഗവേര്‍ണര്‍ ജെനറലിന് മാപ്പപേക്ഷ നല്‍കി ഒരു കത്ത് അയച്ചു എന്നും, മോചിപ്പിയ്ക്കുന്ന പക്ഷം ബ്രിട്ടീഷ്‌ സര്‍ക്കാരിന്റെ വിശ്വസ്തദാസനായി പ്രവര്ത്തിയ്ക്കം എന്നും ആ കത്തില്‍ ഡാന്ഗെ വാഗ്ദാനം ചെയ്തിരുന്നു എന്നായിരുന്നു ആ ലേഖനം ആരോപിച്ചിരുന്നത്.
ഈ ആരോപണം സഖാവ് ഡാന്ഗെ ശക്തമായി നിഷേധിച്ചു. ഈ കത്ത് വ്യാജമാണെന്നും, ഇത് സത്യമാണെങ്കില്‍ ഈ കത്ത് എഴുതി എന്ന് പറയുന്ന തീയതിയ്ക്ക് ശേഷം പിന്നെയും ഒരു വര്ഷം കഴിഞ്ഞാണ് താന്‍ ജയില്മോചിതന്‍ ആയതെന്നും, തുടര്‍ന്ന് വേറെ പല കേസുകളിലും ആയി ബ്രിട്ടീഷ്‌ ഗവണ്മെന്റ് തന്നെ ജയിലിലടച്ചു പീഡിപ്പിച്ചത് എന്തിനു വേണ്ടി ആയിരുന്നു എന്നും കത്ത് പ്രസിദ്ധീകരിച്ചവര്‍ വ്യക്തമാക്കണം എന്നും അദ്ദേഹം ആവശ്യപ്പെട്ടു.
എങ്കിലും, അവസരം മുതലെടുത്ത്‌ ഈ കത്ത് ആയുധമാക്കാന്‍ ആയിരുന്നു തീവ്രവിപ്ലവകാരികളുടെ തീരുമാനം. 1964 ഏപ്രില്‍ നടന്ന ദേശീയ സമിതിയില്‍ അവര്‍ ഈ ആരോപണം ഉയര്‍ത്തിപ്പിടിച്ച്‌ ഡാന്ഗേയ്ക്കെതിരെ അന്വേഷണം ആവശ്യപ്പെട്ടു. എന്നാല്‍ സഖാവ് ഡാന്ഗെ നല്‍കിയ വിശദീകരണത്തില്‍ തൃപ്തി രേഖപ്പെടുത്തിയും, നിലവാരം കുറഞ്ഞ ഒരു കമ്മ്യുണിസ്റ്റ് വിരുദ്ധ വാരികയുടെ വ്യാജആരോപണത്തിന്റെ പേരില്‍ ഡാന്ഗേയ്ക്കെതിരെ പാര്‍ട്ടി അന്വേഷണം പ്രഖ്യാപിയ്ക്കുന്നത് ശരിയല്ലെന്നും വിലയിരുത്തിയ സമിതി ഈ ആവശ്യം തള്ളി.
ഇതില്‍ പ്രതിഷേധിച്ച് ഇ.എം.എസ് ഉള്‍പ്പടെയുള്ള 32 അംഗങ്ങള്‍ ഇറങ്ങിപോയി. അതോടെ സി.പി.ഐ യുടെ പിളര്‍പ്പ് പൂര്‍ത്തിയായി. സി.പി.എമ്മിന്റെ പിറവിയും ഉണ്ടായി!
(1964 മാർച്ച് 31 ന് ചൈനീസ് പത്രങ്ങളായ പീപ്പിൾസ് ഡെയിലിയും റെഡ് ഫ്ലാഗും CPI ഉൾപ്പടെയുളള സോവിയറ്റ് അനുകൂല പാർട്ടികളെ പിളർക്കുന്നതിന് ആഹ്വാനം ചെയ്യുന്ന ലേഖനം പ്രസിദ്ധീകരിച്ച് 10 ദിവസം കഴിഞ്ഞാണ് ഈ പിളർപ്പ് ഉണ്ടായത് എന്നത് ശ്രദ്ധേയം ഇറ്റലി, ഫ്രാൻസ്, ബ്രസീൽ തുടങ്ങിയ രാജ്യങ്ങളിലെ കമ്മ്യുണിസ്റ്റ് പാർട്ടികളും ഇതേ സമയത്ത് തന്നെ പിളർന്നു.)
എന്തായാലും ഡാന്ഗേയുടെ പേരിലുള്ള ആ "കത്ത് ആരോപണം ഒരു നനഞ്ഞ പടക്കം പോലെ ഇന്ത്യന്‍ രാഷ്ട്രീയത്തില്‍ കെട്ടടങ്ങി. 13 വര്‍ഷക്കാലം ബ്രിട്ടിഷു സര്‍ക്കാരിന്റെ ജയിലില്‍ കൊടിയ പീഡനങ്ങള്‍ അനുഭവിച്ച്, തന്റെ യുവത്വവും ജീവിതവും ഇന്ത്യയില്‍ കമ്മ്യുണിസ്റ്റ് പാര്‍ട്ടി രൂപീകരിയ്ക്കുന്നതിനും വളര്‍ത്തുന്നതിനും ചെലവഴിച്ച സഖാവ് ഡാന്ഗേയുടെ വ്യക്തിപ്രഭാവത്തിന് കളങ്കം എല്പ്പിയ്ക്കാന്‍ മാത്രം ശക്തി ആ വ്യാജ കത്തിന് ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. ഡാന്ഗെയേ തെറി പറഞ്ഞു കൊണ്ട് 1964 അവസാനം സി പി എം പ്രസിദ്ധീകരിച്ച "ഡാന്ഗേയുടെ മുഖംമൂടി അഴിയുന്നു" എന്ന ലഘുരേഖയില്‍ അല്ലാതെ വേറൊരിടത്തും അതിനു സ്ഥാനം ലഭിച്ചില്ല. ("വ്യക്തിപരമായി ഡാന്ഗെ വെറുമൊരു പുഴുവാണ്" എന്നെല്ലാമുള്ള പരാമര്‍ശങ്ങള്‍ കൊണ്ട് സമ്പന്നം ആയിരുന്നു ഈ ലഘുരേഖ)
ഇന്ന് "ക്രൈം" പോലുള്ള ചില ഇക്കിളി മാസികകളും, നന്ദകുമാറിനെ പോലുള്ള ചില ദല്ലാള് മാരെയും വച്ചു എതിരാളികളെ ഒതുക്കാന്‍ ശ്രമിയ്ക്കുന്ന ചില രാഷ്ട്രീയക്കാരുടെ പ്രവൃത്തികള്‍ കണ്ടു കൊണ്ടിരിയ്ക്കുന്ന കേരള ജനതയ്ക്ക് സഖാവ് ഡാന്ഗെ യ്ക്കെതിരെ നടന്ന ഈ ആരോപണത്തിന്റെ രാഷ്ട്രീയം മനസ്സിലാക്കാന്‍ വലിയ ബുദ്ധിമുട്ടുണ്ടാകും എന്ന് ദിഗംബരന്‍ കരുതുന്നില്ല.
ഈ വസ്തുതകളെ മുഴുവന്‍ പരിശോധിച്ചാല്‍ എന്താണ് മനസ്സിലാകുക?
മാരീചന്‍ അവകാശപ്പെടും പോലെ കൊണ്ഗ്രെസ്സിനോടുള്ള അടുപ്പം എന്ന ഒറ്റ ഒരു കാരണം കൊണ്ടല്ല പാര്‍ട്ടിയില്‍ പിളര്‍പ്പ് ഉണ്ടായത് എന്നല്ലേ?
ആശയപരവും സംഘടനാപരവും ആയ ഭിന്നിപ്പുകള്‍ മുതല്‍, വ്യക്തിപരമായ ഇഗോകള്‍ വരെ കാരണങ്ങളില്‍ ഉള്‍പ്പെടും.
പിളര്‍പ്പ് നടന്നിട്ട് നടന്ന തെരഞ്ഞെടുപ്പുകളില്‍ ‍ കൊണ്ഗ്രെസ്സുമായി ഒരു സഖ്യവും ഉണ്ടാക്കാതെയാണ് സി പി ഐ മത്സരിച്ചത് എന്ന വസ്തുത തന്നെ ഈ ആരോപണത്തെ തകര്‍ക്കാന്‍ പര്യാപ്തമാണ്.
പിളര്‍പ്പിനു ആധാരമായ വസ്തുതകള്‍ ഇന്നെവിടെ നില്‍ക്കുന്നു എന്നത് കൂടി വിലയിരുത്തുമ്പോള്‍, ശരിയ്ക്കും നോവേണ്ടത് സി.പി.എമ്മിനാണ് എന്ന് കൂടി ദിഗംബരന്‍ പറഞ്ഞു കൊള്ളട്ടെ.

2012, ഒക്‌ടോബർ 4, വ്യാഴാഴ്‌ച

ദ്രിഷ്ട്ടിയില്‍ പെട്ടാലും ദോഷം ഉള്ള കൊണ്ഗ്രെസ്സ്!!

സി.പി.എമ്മിനെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം കൊണ്ഗ്രെസ്സ് പാര്‍ട്ടി എന്ന് പറയുന്നത് "തൊട്ടു കൂടാത്തവര്‍, തീണ്ടി കൂടാത്തവര്‍, ദ്രിഷ്ട്ടിയില്‍ പെട്ടാലും ദോഷം ഉള്ളവര്‍' ആണ് എന്ന് തോന്നും മാരീചന്റെ ആട്ടകഥകള്‍ വായിയ്ക്കുന്നവര്‍ക്ക്!
ഇന്നത്തെ ഇന്ത്യയില്‍ ജീവിച്ചിരിയ്ക്കുന്ന ആരെങ്കിലും ഇത് വിശ്വസിയ്ക്കും എന്ന് കരുതാന്‍ മാത്രം മന്ദബുദ്ധി ആണ് മാരീചന്‍ എന്ന് ദിഗംബരന്‍ കരുതുന്നില്ലെങ്കിലും, കമ്മ്യുണിസ്റ്റ് പാര്‍ട്ടിയുടെ ചരിത്രം അറിയുന്നവരും, മാര്‍ക്സിസത്തെ ശരിയ്ക്കും മനസ്സിലാക്കിയവരും മാരീചന്റെ "കപട ആദര്‍ശ അവകാശ വാദങ്ങളെ" അംഗീകരിയ്ക്കില്ല എന്ന് നിസംശയം പറയാം.
മാരീചന്‍ പറയുന്നത് നോക്കുക.
ദേശീയ ബൂര്‍ഷ്വാസി’യെന്ന പ്രയോഗം കുത്തിക്കയറ്റി പ്രത്യയശാസ്ത്രജാട വരുത്താന് ശ്രമിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും ചന്ദ്രപ്പന്റേത് വെറും ചപ്പടാച്ചിയാണ്. കോണ്‍ഗ്രസിന്റെ വര്‍ഗരാഷ്ട്രീയം തന്നെയാണ് താനും ഉള്ളിന്റെയുള്ളില് പങ്കുവെയ്ക്കുന്നത് എന്ന് തുറന്നുപറയാനുള്ള സത്യസന്ധതയില്ലായ്മയില് നിന്ന് പുറപ്പെടുവിക്കുന്ന വെറും ജല്‍പനം. പൊതുബോധത്തിന്റെ ഉപരിപ്ലവതയില് നീന്തിത്തുടിക്കുന്നവര്‍പോലും ഈ ഡയലോഗുകളില് വീണുപോകാനിടയില്ല. അത്രമേല് പരിഹാസ്യമാണ്, ആര്‍ക്കെതിരെയാണോ വിപ്ലവം നടത്തേണ്ടത്, അവരുമായി ചേര്‍ന്ന് വിപ്ലവം നയിക്കാമെന്ന ചന്ദ്രപ്പന് തിയറി. ഭരണവര്‍ഗത്തിന്റെ രാഷ്ട്രീയ പ്രാതിനിധ്യമുള്ള കോണ്‍ഗ്രസുമായി ചേര്‍ന്ന് തൊഴിലാളിവര്‍ഗ വിപ്ലവം നടത്താമെന്ന പ്രത്യാശ ഉളുപ്പില്ലാതെ പ്രകടിപ്പിക്കുന്ന ചന്ദ്രപ്പനെ ‘കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് നേതാവ്’ എന്നു വിശേഷിപ്പിച്ചാല് സാക്ഷാല് കാറല് മാര്‍ക്സ് കുഴിയില് നിന്നെഴുന്നേറ്റു വന്ന് മാനിഫെസ്റ്റോ ചുട്ടുകളയാനിടയുണ്ട്!
മാര്‍ക്സിസത്തെ പറ്റി യോ കമ്മ്യുണിസ്റ്റ് ആശയങ്ങളെ പറ്റിയോ തനിയ്ക്കുള്ള അറിവില്ലായ്മ ഇങ്ങനെ പരസ്യമായി വിളിച്ചു പറയുന്നത് സഖാവ് ചന്ദ്രപ്പന്റെ ചിലവിലാകണം എന്ന് മാരീചന്‍ കരുതിയാല്‍ എന്ത് ചെയ്യാന്‍! മാരീചന് അബദ്ധത്തില്‍ എങ്കിലും കമ്മ്യുണിസ്റ്റ് മാനിഫെസ്റോ വായിച്ചിട്ടുണ്ടെങ്കില്‍ ‍ അതിന്റെ ആദ്യത്തെ പേജിലെ ഒരു വരി ശ്രദ്ധിയ്ക്കണം.
The bourgeoisie, historically, has played a most revolutionary part.
ബൂര്‍ഷ്വാസിയ്ക്കും മനുഷ്യചരിത്രത്തില്‍ വിപ്ലവകരമായ ഒരു പങ്ക് ഉണ്ടായിരുന്നു എന്ന് വളരെ വ്യക്തമായി പറയുന്ന മാര്‍ക്സ്, ഒരിയ്ക്കലും ബൂര്‍ഷ്വാസിയെ മുഴുവന്‍ കൊന്ന് ഉന്മൂലനം ചെയ്താലേ വിപ്ലവം ഉണ്ടാക്കാന്‍ പറ്റുകയുള്ളൂ എന്ന് ഒരിയ്ക്കലും ഒരിടത്തും പറഞ്ഞിട്ടില്ല. സമൂഹത്തില്‍ ഫ്യുടലിസം, രാജാധികാര ഭരണം എന്നിവയുടെ ശക്തികളെ പിഴുതെറിയുന്നതിലും, സമൂഹത്തിന്റെ സാമ്പത്തിക ഉത്പാദന ശേഷിയെ വര്‍ദ്ധിയ്പ്പിയ്ക്കുന്നതിലും ബൂര്‍ഷ്വാസി വഹിച്ച ചരിത്രപരമായ പങ്കിനെ പലപ്പോഴും മാര്‍ക്സ് എടുത്തു പറയുന്നുമുണ്ട്.
മാര്‍ക്സിസം സ്വയം വളരുന്ന ഒരു ദര്‍ശനമാണെന്നും പരിഷ്കരണങ്ങള്‍ അനുവദിയ്ക്കുന്ന ഒരു തത്വ ശാസ്ത്രം ആണെന്നും ലോകത്തെ മുഴുവന്‍ ഉള്‍ക്കെള്ളാന്‍ അതിനു കഴിയുമെന്നുമുള്ള വാദം വ്യക്തമായി മാര്‍ക്സ് അവതരിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ട്. "മാറ്റമില്ലാത്തത് മാറ്റം എന്ന സത്യത്തിനു മാത്രമാണ്" എന്ന് വിശ്വസിച്ചിരുന്ന മാര്‍ക്സ്, കമ്മ്യുണിസ്റ്റ് മാനിഫെസ്റോ ഒരു ബൈബിള്‍ അല്ലെന്നും, കാലോചിതമായി തന്റെ തത്വ ശാസ്ത്രങ്ങള്‍ പുനര്‍ വ്യഖ്യാനിയ്ക്കപ്പെടുമെന്നും പരിഷ്കരിയ്ക്കപ്പെടണമെന്നും വളരെ വ്യക്തമായി ആവശ്യപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്.
ബുര്‍ശ്വാസിയെ തൊട്ടു പോയാല്‍ ഒരു മാര്‍ക്സും കുഴിയില്‍ നിന്നും എഴുന്നേറ്റു വരാന്‍ പോകുന്നില്ല എന്ന് ചുരുക്കം.
ആഗോള ചൂഷണ സ്വഭാവം ഇല്ലാത്ത, ദേശീയ ബൂര്‍ഷ്വാ ഭരണവര്‍ഗത്തിന്റെ ഉള്ളില്‍ നുഴഞ്ഞു കയറി, അവന്റെ തന്നെ അധികാര ഉപാധികളെ കീഴടക്കി, ഉപയോഗിച്ച്, വിപ്ലവത്തിന് മുതല്കൂട്ടാക്കാന്‍ കഴിയുമെങ്കില്‍ അതിനു ശ്രമിയ്ക്കണം എന്ന മാര്‍ഗ്ഗം, സഖാവ് ചന്ദ്രപ്പന്റെ കണ്ടുപിടിത്തം അല്ല. ഇന്ത്യന്‍ കമ്മ്യുണിസ്റ്റ് പാര്‍ട്ടിയുടെ തുടക്കം മുതലേ അത്തരം ചര്‍ച്ചകള്‍ നടന്നിട്ടുണ്ട്. "ഇന്ത്യന്‍ സാഹചര്യങ്ങല്‍ക്കനുസരിച്ചുള്ള കമ്മ്യുണിസം" എന്ന നിലയില്‍ ദേശീയവാദവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട് കമ്മ്യുണിസ്റ്റ് പാര്‍ട്ടിയുടെ തുടക്കം മുതലുള്ള ഒരു ആശയത്തെ "ചപ്പടാസി" എന്നൊക്കെ വിശേഷിപ്പ്യ്ക്കാന്‍ ചെറിയ തൊലിക്കട്ടി പോര.
ലോകത്തെല്ലാമുള്ള പല കമ്മ്യുണിസ്റ്റ് പ്രസ്ഥാനങ്ങളും കാലത്തിനനുസരിച്ച് മാര്‍ക്സിസ്റ്റ്‌ ആശയങ്ങളില്‍ പരിഷ്കാരങ്ങള്‍ വരുത്തി മുന്നോട്ടു പോയിട്ടുമുണ്ട്. കാലഘട്ടം ആവശ്യപ്പെടുന്നതനുസരിച്ച് പുതിയ ആശയങ്ങളെ സ്വയം വിമര്‍ശനപരമായി ഉള്‍കൊള്ളുന്നതും, പരിഷ്കാരങ്ങള്‍ വരുത്തുന്നതും, നടപ്പിലാക്കുന്നതും കമ്മ്യുണിസ്റ്റ് ലോകത്തിനു അന്യം അല്ല എന്ന് മനസ്സിലാക്കാന്‍ മരീചനെപോലുള്ള വിവര ദോഷികള്‍ക്ക് ബുദ്ധിമുട്ട് ആയിരിയ്ക്കും.
പക്ഷെ അങ്ങനെയുള്ളവര്‍ ഒരു കാര്യം ചെയ്‌താല്‍ മതി. മാര്‍ക്സിസത്തെക്കാള്‍ മവോഇസത്തെ സ്നേഹിച്ച് സ്വന്തം പാര്‍ട്ടിയെ പിളര്‍ത്താന്‍ കൂട്ട് നിന്ന കുറെ മാര്‍ക്സിസ്റ്റ്‌ നേതാക്കന്മാരുടെ കഥകള്‍ തെരഞ്ഞു പിടിച്ചു വായിച്ചു മനസ്സിലാക്കണം. എന്നിട്ട് വേണം ചന്ദ്രപ്പനെ പോലുള്ള ഒരു സഖാവിന്റെ കമ്മ്യുണിസ്റ്റ് വിശ്വാസത്തെ ചോദ്യം ചെയ്യേണ്ടത്.
ആദ്യകാല കമ്മ്യുണിസ്റ്റ് നേതാക്കളെല്ലാവരും, ഇ എം എസ് അടക്കം, ഇന്ത്യന്‍ നാഷണല്‍ കൊണ്ഗ്രെസ്സിന്റെ അംഗങ്ങള്‍ ആയിരുന്നു. നിരോധിത സംഘടന ആയതു കൊണ്ട് കമ്മ്യുണിസ്റ്റ് നേതാക്കളും പ്രവര്‍ത്തകരും, കൊണ്ഗ്രെസ്സ് പാര്‍ട്ടിയുടെ തണല്‍ ഉപയോഗിച്ചായിരുന്നു പ്രവര്‍ത്തിച്ചിരുന്നത് എന്ന സത്യം മറക്കരുത്. കൊണ്ഗ്രെസ്സിനുള്ളില്‍ ഒരു സോഷ്യലിസ്റ്റ് ഗ്രൂപ്പ്‌ ഉണ്ടാക്കിയതും, പല കൊണ്ഗ്രെസ്സ് സമ്മേളനങ്ങളിലും കമ്മ്യുണിസ്റ്റ് ആശയങ്ങള്ക്കുതകുന്ന പ്രമേയങ്ങള്‍ അവതരിപ്പിച്ചതും ആ കമ്മ്യുണിസ്റ്റ് നേതാക്കളായിരുന്നു. ഒരു പാട് കൊണ്ഗ്രെസ്സുകരെ കമ്മ്യുനിസ്ടുകാര്‍ ആക്കി മാറ്റാനും അത് വഴി അവര്‍ക്ക് കഴിഞ്ഞിരുന്നു.
ആ പാരമ്പര്യം പോലും അറിയാത്ത മരീചനെപോലുള്ള അല്പപ്രാണികള്‍ ആണ്, കൊണ്ഗ്രെസ്സിലെ പുരോഗമന സ്വഭാവം ഉള്ള വിഭാഗങ്ങളെ കമ്മ്യുണിസ്റ്റ് പാര്‍ട്ടികള്‍ക്ക് ഉപയോഗപ്പെടുത്താം എന്ന ആശയം മുന്നോട്ടു വച്ചു എന്ന കാരണം കൊണ്ട്, സി പി ഐ നേതാക്കളുടെ കമ്മ്യുണിസ്റ്റ് സ്വഭാവത്തെ അളക്കുന്നത് എന്ന് വന്നാല്‍, അതില്പരം ഒരു അപഹാസ്യത വേറെ ഉണ്ടോ.
1968 നവംബര്‍ 20 നു "സ്റേറ്റ്മാന്‍" പത്രത്തിന് നല്‍കിയ അഭിമുഖത്തില്‍, രാഷ്ട്രീയമായി വിരുദ്ധചേരിയിലുള്ള ജനസംഘം പോലെയുള്ള സംഘടനകളുമായി തെരഞ്ഞെടുപ്പ് നീക്ക്പോക്കുകള്‍ ഉണ്ടാക്കുന്നതിനെപറ്റി ചോദിച്ചപ്പോള്‍, സി.പി.എം ജനറല്‍ സെക്രെടറി ആയിരുന്ന പി.സുന്ദരയ്യ നല്‍കിയ മറുപടി ഇതായിരുന്നു.
“ഞങ്ങളുടെ ഏറ്റവും വലിയശത്രുവിനെ (കൊണ്ഗ്രെസ്സിനെ)തോല്പിയ്ക്കാനായി, ചിലപ്പോള്‍ ചെറിയ ശത്രുക്കളായ സ്വന്തന്ത്രപാര്‍ട്ടിയുടെയും, ജനസംഘത്തിന്റെയും കൂടെ സഹകരിച്ചു പ്രവര്ത്തിയ്ക്കേണ്ടി വരും. അതിലൊരു തെറ്റുമില്ല."
അതേ സുന്ദരയ്യ തന്നെ 1975 ഒക്ടോബറില്‍ ജനറല്‍സെക്രെട്ടറി സ്ഥാനവും പോളിറ്റ് ബ്യുറോ അംഗത്വവും രാജിവെച്ച് കത്ത് നല്‍കി. അടിയന്തരാവസ്ഥയെ എതിര്ക്കാനെന്ന പേരില്,‍ വര്‍ഗീയകക്ഷികളായ ജനസംഘവുമായും ആര്‍.എസ്.എസ്സുമായും പരസ്യമായി കൂട്ട് കൂടുന്നതില് സി.പി.എം നേതൃത്വം തീരുമാനിച്ചതില്‍ പ്രതിഷേധിച്ച് ആയിരുന്നു രാജി. ഒപ്പം ജനകീയപ്രക്ഷോഭങ്ങള്‍ സംഘടിപ്പിയ്ക്കുന്നതില്‍ പരാജയപ്പെട്ട പാര്‍ട്ടിനേതൃത്വം രാജി വെയ്ക്കണമെന്നും പുതിയ പാര്‍ട്ടി കൊണ്ഗ്രെസ്സ് വിളിച്ചു കൂട്ടണമെന്നും അദ്ദേഹം ആവശ്യപ്പെട്ടു. സഖാവ് സുന്ദരയ്യയുടെ നിലപാട് തള്ളിയ പാര്‍ട്ടിനേതൃത്വം, ഭൂരിപക്ഷ നിലപാട് അനുസരിച്ച് ജനസംഘവുമായുള്ള സഖ്യം തുടരാന്‍ ആണ് തീരുമാനിച്ചത്. സ്വന്തം രാജിക്കിടയാക്കിയ നിലപാടുകളെ കുറിച്ച് സുന്ദരയ്യ പാര്‍ട്ടി അണികള്‍ക്ക് എഴുതിയ കത്ത് വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്ക് ശേഷം 1991ല്‍ പ്രസിദ്ധീകരിച്ചിരുന്നു. ഇതില്‍ ഈ കാര്യങ്ങള്‍ വ്യക്തമായി പറയുന്നുണ്ട്.
("My Resignation" , by Sundarayya, 1991, Published by India Publishers and Distributors, New Delhi)
പലപ്പോഴും കൊണ്ഗ്രെസ്സിനെ തോല്പ്പിയ്ക്കാന്‍ ജനസംഘവുമായും, മുസ്ലിംലീഗുമായും, കേരള കൊണ്ഗ്രെസ്സുമായും, കരുണാകരന്റെ ഡി.ഐ.സിയുമായും, പി ഡി പിയുമായൊക്കെ സഖ്യം ഉണ്ടാക്കിയ ചരിത്രം സി.പി.എമ്മിനുണ്ട്. കൊണ്ഗ്രെസ്സിനെ അധികാരത്തില്‍ നിന്നും മാറ്റി നിര്‍ത്താനുള്ള രാഷ്ട്രീയകളിയില്‍, പക്ഷെ വളര്‍ന്നു വന്നത് അതിലും അപകടകരമായ വിശ്വാസങ്ങള്‍ പുലര്‍ത്തുന്ന ബി ജെ പി ആയിരുന്നു.
ഇങ്ങനെ സംഭവിയ്ക്കും എന്ന് ആദ്യമായി പ്രവചിച്ച ആള്‍ സഖാവ് അജയഖോഷ് ആയിരുന്നു. അന്ന് അതിനെ "കൊണ്ഗ്രെസ്സ് അനുകൂല സമീപനം" എന്ന് വിലയിരുത്തിയ "തീവ്രവിപ്ലവകാരികള്‍""", പിന്നീട് ദശകങ്ങള്‍ക്ക് ശേഷം ആ പ്രവചനം സത്യമായി വന്നപ്പോള്‍, ബി ജെ പിയെ തോല്പ്പിയ്ക്കാന്‍ പലപ്പോഴും കൊണ്ഗ്രെസ്സിനു പിന്തുണ കൊടുത്ത ചരിത്രവും നാം കണ്ടു കഴിഞ്ഞു.
കഴിഞ്ഞ കുറെ കാലമായി, ഓരോ ലോകസഭ ഇലക്ഷനും, സ്വന്തം സ്ഥാനര്തിയോ സഖ്യകക്ഷി സ്ഥാനാര്‍ത്ഥിയോ ഇല്ലാത്ത മണ്ഡലങ്ങളില്‍ കൊണ്ഗ്രെസ്സും ബിജെപിയും തമ്മില്‍ ഒരു മത്സരം വന്നാല്‍ കൊണ്ഗ്രെസ്സ് സ്ഥാനര്തിയ്ക്ക് പരസ്യ പിന്തുണ കൊടുക്കുന്ന പാര്‍ട്ടികളാണ്‌ സി.പി.എമ്മും സി.പി.ഐ യും. ഒരു കൊണ്ഗ്രെസ്സ് മന്ത്രിസഭയില്‍ സ്പീക്കെര്‍ ആയി സ്വന്തം കേന്ദ്ര കമ്മിറ്റി അംഗത്തെ നിയമിച്ച പാര്‍ട്ടിയാണ് സി.പി.എം.
ഒടുവില്‍ അധികാരത്തിന്റെ സ്വാദ് അറിഞ്ഞ ആ സി പി എം കാരന്‍, നിര്‍ണ്ണയഘട്ടത്തില്‍ കാലു മാറുന്നതും നാം കണ്ടു. ഏറ്റവും ഒടുവില്‍ കഴിഞ്ഞ രാഷ്‌ട്രപതി തെരഞ്ഞെടുപ്പില്‍, കൊണ്ഗ്രെസ്സ് ചോദിയ്ക്കും മുന്‍പ് അങ്ങോട്ട്‌ പോയി അവരുടെ സ്ഥാനര്തിയെ, നവലിബെരല്‍ നയങ്ങളുടെ ഏറ്റവും വലിയ പ്രചാരകരില്‍ ഒരാള്‍ ആയ പ്രണാബ് മുഖര്‍ജിയെ, സി.പി.ഐ യുടെയും ആര്‍ എസ് പി യുടെയും എതിര്‍പ്പ് വക വയ്ക്കാതെ, ബംഗാളി എന്ന ഒറ്റകാരണം കൊണ്ട്, സാഷ്ടാംഗം പിന്തുണയ്ക്കുന്നത് നാം കണ്ടു. മമത ബാനെര്‍ജി എതിര്‍ത്തത് കൊണ്ട് ഞങ്ങള്‍ പിന്തുണച്ചു എന്ന് ന്യായം പറഞ്ഞവര്‍ പിന്നീട് മമത പിന്തുണ കൊടുത്തപ്പോള്‍ നിശബ്ധര്‍ ആയതും നാം കണ്ടു.
പ്രായോഗിക രാഷ്ട്രീയത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തില്‍, സഖ്യങ്ങള്‍ ‍ ഉണ്ടാക്കുന്ന്നതില്‍ ഒരിയ്ക്കലും സി പി എം, സി പി ഐ യ്ക്ക് പിറകിലല്ല എന്ന് ഈ വസ്തുതകള്‍ തെളിയിക്കുന്നു. അരവേശ്യ എന്നോ, മുക്കാല്‍ വേശ്യ എന്നോ ഉള്ള പ്രയോഗങ്ങള്‍ ഭാഷയില്‍ നിലവിലില്ല. തങ്ങള്‍ ചാരിത്രവാന്മാര്‍ ‍ ആണ് എന്ന് അവകാശപ്പെടാനുള്ള ചരിത്രമോ വര്‍ത്തമാനമോ സി പി എമ്മിനില്ല.
അപ്പോള്‍ എന്തടിസ്ഥാനത്തില്‍ ആണ് സി പി ഐ യെ വിമര്‍ശിക്കാന്‍ ഉള്ള ധാര്‍മ്മിക അവകാശം സി പി എമ്മിനുള്ളത് എന്ന് മാരീചന്മാര്‍ ചിന്തിയ്ക്കുന്നത് നന്നായിരിയ്ക്കും.
പിന്കുറിപ്പ്
സി പി എം കേന്ദ്ര കമ്മിറ്റി അംഗവും മുന്‍ ധനകാര്യ മന്ത്രിയുമായ സഖാവ് തോമസ്‌ ഐസക്ക് ഈ അടുത്ത കാലത്ത് ഒരു ചൈനാ സന്ദര്‍ശനം നടത്തിയിരുന്നു. അതിനെപറ്റി അദ്ദേഹം മനോരമയില്‍ ഒരു ലേഖനം എഴുതി. ആ ലേഖനം അവസാനിയ്ക്കുന്നത് ഈ വരികളില്‍ ആണ്
. ബെയ്ജിങ്ങിലെ വിടവാങ്ങല്‍ അത്താഴത്തിനു വിദേശകാര്യ ഉപമന്ത്രിയുമുണ്ടായിരുന്നു. അദ്ദേഹത്തോടു ഞാന്‍ പറഞ്ഞു: 'ഇന്ത്യന്‍ സ്വഭാവമുള്ള സോഷ്യലിസത്തെക്കുറിച്ചാണു ഞങ്ങള്‍ ചിന്തിക്കുന്നത്. ഉപമന്ത്രി ചിരിച്ചു. ആ ചിന്ത കുറച്ചു നേരത്തേ ആകാമായിരുന്നു എന്നു വേണമെങ്കില്‍ വ്യാഖ്യാനിക്കാവുന്ന ചിരി.
ലേഖനം ഇവിടെ വായിയ്ക്കാം.
മാവോ ദൈവമല്ല, മനുഷ്യനാണ്!!!
സ്വയം വിമര്‍ശനം നടത്താനും ഇന്ത്യന്‍ സാഹചര്യങ്ങളിലെ മാറ്റങ്ങള്‍ക്കനുസരിച്ച് ചിന്തിയ്ക്കാനും കഴിവുള്ളവര്‍ സി പി എമ്മില്‍ അസ്തമിച്ചിട്ടില്ല എന്നതില്‍ ദിഗംബരന് സന്തോഷമേ ഉള്ളൂ
. മാരീചന്മാര്‍ അത് മനസ്സിലാക്കിയില്ലെങ്കിലും!

2012, ഒക്‌ടോബർ 3, ബുധനാഴ്‌ച

മിച്ചഭൂമി സമരവും, എട്ടുകാലി മമ്മൂഞ്ഞുകളും

ഇനി മിച്ചഭൂമി സമരത്തെ കുറിച്ചു തന്നെയാകാം.
ദേശാഭിമാനിയും, ചിന്തയും മുടങ്ങാതെ വായിയ്ക്കുകയും,അതില്‍ പറയുന്നത് മാത്രമാണ് പരമസത്യം എന്ന് വിശ്വസിയ്ക്കുകയും ചെയ്യുന്ന സി പി എമ്മുകാര്‍ക്ക്‌ പരിചിതമായ "ചരിത്രം", അത് പോലെ വാരി വിതറി മിച്ചഭൂമി സമരത്തെ ന്യായീകരിയ്ക്കാന്‍ ശ്രമിയ്ക്കുന്ന മാരീചന്റെ ലേഖനങ്ങള്‍ സൂക്ഷിച്ചു നോക്കിയാല്‍, ചരിത്രത്തെ നുണയുടെ നുകത്തില്‍ കെട്ടി വളയ്ക്കാന്‍ ശ്രമിയ്ക്കുന്ന അത്മവഞ്ചനയുടെ തന്ത്രങ്ങള്‍ ധാരാളം കാണാം.
[മാരീചന്റെ ലേഖനം ഇവിടെ വായിയ്ക്കാം.. "മിച്ചഭൂമി സമരം - മാക്രിക്കഥയില്‍ മറയുമോ, ചരിത്രത്തിലെ ചോരക്കറ?"]
സി പി ഐ കേന്ദ്ര കമ്മിറ്റിയുടെ ഭൂരിപക്ഷ അഭിപ്രായത്തെ അംഗീകരിയ്ക്കാതെ 32 വിമതന്മാര്‍ പുറത്തു പോയി, മാര്‍ക്സിസം ബ്രാക്കറ്റില്‍ നിര്‍ത്തിയ റിബല്‍ പാര്‍ട്ടി ഉണ്ടാക്കിയത് 1964 ഏപ്രിലില്‍ ആയിരുന്നു. എന്നാല്‍ അതിനു മുന്‍പേ നടന്ന സംഭവങ്ങളെയും, സി പി ഐ നടത്തിയ സമരങ്ങളെയും വരെ സി പി എമ്മിന്റെ ബാലന്‍സ് ഷീറ്റില്‍ പെടുത്തി, സി പി ഐ ഭൂപരിഷ്കരണത്തിന് എക്കാലത്തും എതിരാണ് എന്ന് വരുത്തി തീര്‍ക്കാനുള്ള വ്യഥാ ശ്രമമാണ് മാരീചന്റെത്. എന്ന് മാത്രമല്ല, മിച്ച ഭൂമി സമരം കാരണമാണ് സി പി എം ജനപിന്തുണ കൂടിയ വലിയ കക്ഷിയും, സി പി ഐ ചെറിയ കക്ഷിയും ആയത് എന്നുള്ള ആന മണ്ടത്തനങ്ങളും മാരീചന്‍ എഴുന്നള്ളിയ്ക്കുന്നുണ്ട്.
സി പി ഐ നേതൃത്വം നല്‍കിയ അമരാവതി, ചുരുളി-കീരിത്തോട് സമരങ്ങളെയെല്ലാം, എ കെ ജി പങ്കെടുത്തു എന്ന കാരണത്താല്‍ സി പി എമ്മിന്റെ ബ്രാക്കറ്റില്‍ പെടുത്താന്‍ വ്യഗ്രത കാട്ടിയ മാരീചന്‍, ബംഗാളില്‍ നടന്ന നന്ദിഗ്രാം, സിംഗൂര്‍ സമരങ്ങളെ കൂടി സ്വന്തം "സമര"പട്ടികയില്‍ പെടുത്താത്തത് ഭാഗ്യം എന്നല്ലാതെ എന്ത് പറയാന്‍! ഭൂപരിഷ്കരണ ബില്ല്‍ കൊണ്ട് വന്ന മന്ത്രിയായിരുന്ന സഖാവ് കെ.ആര്‍.ഗൌരിഅമ്മ ഇന്ന് ജെ.എസ്.എസ്സില്‍ ആണ് എന്നുള്ളത് കൊണ്ട്, 'ഭൂപരിഷ്കരണ നിയമം ഞങ്ങളുടെ സന്തതി ആണ്' എന്ന് ഏതെങ്കിലും ജെ.എസ്.എസ്സുകാരന്‍ അവകാശം ഉന്നയിച്ചാല്‍ തോന്നുന്ന അപഹാസ്യത മാത്രമേ മാരീചന്റെ ഈ അവകാശവാദം കണ്ടാല്‍ ദിഗംബരന് തോന്നുള്ളൂ.
ഭൂപരിഷ്കരണ നിയമം ഞങ്ങളുടെ കുത്തകയാണ് എന്ന് ഒരു സി പി ഐ ക്കാരനും അവകാശപ്പെടുന്നില്ല. എന്നാല്‍ ആ നിയമത്തിന്റെ ജന്മത്തിലും, നടപ്പാക്കുന്നതിലും സി പി ഐ എന്ന പ്രസ്ഥാനം വഹിച്ച ചരിത്രപരമായ പങ്കു നിഷേധിയ്ക്കാന്‍ നൂറു മാരീചന്മാര്‍ ഇനി എത്ര ആഭാസം എഴുതി കൂട്ടിയാലും കഴിയില്ല.
ബ്രിട്ടീഷ്‌ അധിനിവേശഭരണകാലത്ത്, സംഘടന പ്രവര്‍ത്തനം ആരംഭിച്ച കാലം മുതല്‍ ഇന്ത്യന്‍ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ്‌ പാര്‍ട്ടിയുടെ എക്കാലത്തെയും വലിയ ലക്ഷ്യങ്ങളില്‍ പ്രധാനപ്പെട്ടതായിരുന്നു, ഇന്ത്യയില്‍ മുഴുവന്‍ ഭൂപരിഷ്കരണം നടപ്പിലാക്കുക എന്നത്. 'കൃഷിഭൂമി കര്‍ഷകന്' എന്നതിലുപരി, ജന്മി സമ്പ്രദായം അവസാനിപ്പിയ്ക്കുന്നതിനും, ദരിദ്ര-ധനിക ഭേദം കുറച്ച് പാവപ്പെട്ടവന്റെ ജീവിതനിലവാരം മെച്ചപ്പെടുത്താനും ഭൂപരിഷ്കരണം അത്യാവശ്യം ആയിരുന്നു എന്ന് പാര്‍ട്ടി എക്കാലത്തും പ്രഖ്യാപിച്ചിരുന്നു.
ഭൂപരിഷ്കരണം അടിസ്ഥാനപരമായി ഒരു കമ്മ്യുണിസ്റ്റ് ആശയമാണ്. എന്നാല്‍ ഇന്ത്യയെ പോലെ വ്യക്തി സ്വാതന്ത്രത്തിനു അമിതപ്രാധാന്യം നല്‍കുന്ന ഒരു ജനാധിപത്യ സംവിധാനത്തിനുള്ളില്‍ നിന്ന് കൊണ്ട് ഭൂപരിഷ്കരണം നടപ്പാക്കാന്‍ കഴിയുമോ എന്ന ആശങ്ക പല സഖാക്കള്‍ക്കും ആദ്യകാലം മുതല്‍ക്കു തന്നെ ഉണ്ടായിരുന്നു. 1957 ല്‍ തെരഞ്ഞെടുപ്പിലൂടെ കേരളത്തില്‍ ആദ്യമായി സി പി ഐ സര്‍ക്കാര്‍ അധികാരത്തില്‍ വന്നപ്പോള്‍, ഭൂപരിഷ്കരണ നിയമങ്ങള്‍ക്ക് ഇന്ത്യന്‍ ഭരണഘടനയ്ക്കുള്ളില്‍ നിയമസാധുത ലഭിയ്ക്കുമോ എന്ന സംശയം കാരണം, ആ നിയമ നിര്‍മ്മാണത്തില്‍ വളരെ ജാഗ്രത പുലര്ത്തി ഏറെ സമയമെടുത്താണ് നിര്‍മ്മിച്ചത്.
കേന്ദ്ര സര്‍ക്കാരിന്റെ അംഗീകാരം നേടുക എന്നതും, അതിനെതിരെ പല ഘട്ടങ്ങളില്‍ ആയി ഉണ്ടായ കോടതി വിധികളെ മറികടക്കുക എന്നതും, ലിഖിതമായ ഭൂവകാശ രേഖകളുടെ അഭാവവും, ആ നിയമ നിര്‍മ്മാണ പ്രക്രിയകളുടെയും അവ നടപ്പിലാക്കുന്നതിന്റെയും ഏറ്റവും വലിയ തലവേദനകള്‍ ആയിരുന്നു.
ഏറെ തടസ്സങ്ങളെ മറികടന്ന് ഒടുവില്‍ ഇ എം എസ് നയിച്ച സി പി എം-സി പി ഐ പങ്കാളിത്തമുള്ള ഐക്യമുന്നണി സര്‍ക്കാരിന്റെ കാലത്ത് നിയമസഭ പാസാക്കിയ ഭൂപരിഷ്കരണ നിയമം, നിയമനിര്‍മ്മാണ പ്രക്രിയ പൂര്‍ത്തിയാക്കി പ്രായോഗിക തലത്തില്‍ നടപ്പിലാക്കപ്പെട്ടത്‌ സി അച്യുതമേനോന്റെ നേതൃത്വത്തിലുള്ള സി പി ഐ മുന്നണിയുടെ ഭരണകാലത്താണ്.
1959 ല്‍ ആണ് ആദ്യമായി ഭൂപരിഷ്കരണ നിയമം നിയമസഭയില്‍ അവതരിപ്പിച്ചത്. എല്ലാ മേഖലകളിലും പുരോഗമനപരമായ കാഴ്ചപാടോടെ മുന്നേറിയ സി പി ഐ സര്‍ക്കാരിനെ, വിമോചന സമരത്തിന്റെ മറവില്‍ 1959 ല്‍ കേന്ദ്ര സര്‍ക്കാര്‍ പിരിച്ചു വിട്ടു. എങ്കിലും ഭൂരിപക്ഷം വരുന്ന കര്‍ഷകരുടെ ജനരോക്ഷത്തെ ഭയന്ന്, ആ സര്‍ക്കാര്‍ തുടങ്ങി വച്ച പുരോഗമനപരമായ നിയമ നിര്‍മ്മാണങ്ങളില്‍ ‍നിന്നും പുറകോട്ടു പോകാന്‍ പിന്നീട് 1960 ല്‍ അധികാരത്തില്‍ വന്ന പി എസ് പി - കൊണ്ഗ്രെസ്സ് സര്‍ക്കാരിനു കഴിയുമായിരുന്നില്ല. 21 ജനുവരി 1961 ല്‍, 1959 ലെ നിയമത്തെ ചെറിയ ഭേദഗതികളോടെ ആ സര്‍ക്കാര്‍ നിയമമാക്കി. എന്നാല്‍ ആ നിയമനത്തിന്റെ പല വകുപ്പുകളും ഇന്ത്യന്‍ ഭരണഘടന വിഭാവന ചെയ്യുന്ന വ്യക്തി സ്വാതന്ത്ര്യം, പൌരാവകാശങ്ങള്‍ എന്നിവയ്ക്ക് വിരുദ്ധമാണ് എന്ന് വാദിച്ചു കൊണ്ട് ധാരാളം കേസുകള്‍ പല കോടതികളിലായി ഉണ്ടായി. തുടര്‍ന്ന് ആ വര്ഷം തന്നെ,കാര്‍ഷിക ബന്ധ നിയമനത്തിലെ പല വകുപ്പുകളും അസാധുവാക്കികൊണ്ട് കേരള ഹൈ കോടതി വിധി പുറപ്പെടുവിച്ചു. ഈ നിയമനത്തിന്റെ കടയ്ക്കല്‍ കത്തി വയ്ക്കുന്നതായിരുന്നു ആ കോടതി വിധി.
ആര്‍.ശങ്കര്‍ മുഖ്യമന്ത്രിയും, പി.ടി.ചാക്കോ റെവെന്യു മന്ത്രിയും ആയിരിയ്ക്കുമ്പോള്‍ ആണ്, ഈ കോടതി വിധിയെ മറികടക്കാന്‍ വേണ്ടി, ‍ "കേരള ഭൂപരിഷ്കരണ നിയമം - 1963 " എന്ന ഇന്നത്തെ മൂല നിയമം കേരള നിയമസഭ പാസ്സാക്കിയത്. എന്നാല്‍ ആദ്യ ബില്ലില്‍ നിന്നും വളരെ വ്യത്യസ്തമായ വകുപ്പുകള്‍ ആയിരുന്നു ഈ പുതിയ ബില്ലില്‍ ഉണ്ടായിരുന്നത്. ജന്മിമാരില്‍ നിന്നും ഭൂമിയുടെ അവകാശങ്ങള്‍ നിര്‍ബന്ധ പൂര്‍വ്വം സര്‍ക്കാരില്‍ ചേര്‍ക്കുന്നതിനു പകരം, കര്‍ഷകര്‍ ഭൂമിയുടെ ഉടമസ്ഥ അവകാശത്തിനായി ലാന്‍ഡ്‌ ട്രൈബ്യുന്നലിനു അപേക്ഷ കൊടുത്തു കാത്തിരിയ്ക്കാനാണ് ഈ ബില്‍ വ്യവസ്ഥ ചെയ്തത്. ഭൂഉടമയുടെ ഉഭയ സമ്മതത്തോടെ ഭൂമികൈമാറ്റം നടത്തണം എന്നായിരുന്നു ബില്ല്‍ പറഞ്ഞിരുന്നത്. ഈ നിയമപ്രകാരം കുടികിടപ്പവകാശം തെളിയിയ്ക്കാനുള്ള ബാധ്യത ഭൂ ഉടമയ്ക്കല്ല, മറിച്ച് കര്‍ഷകനായിരുന്നു. പ്രായോഗികമായി പരാജയപ്പെടുമെന്ന് ഉറപ്പുള്ള വകുപ്പുകള്‍ നിറഞ്ഞതും, ജന്മികളും, ഭൂ ഉടമകളും അനുഭവിച്ചിരുന്ന അവകാശങ്ങളെ സംരക്ഷിയ്ക്കുന്നതാണ് ഈ ബില്ലെന്ന് വിമര്‍ശിച്ചു കൊണ്ട്, മുഖ്യ പ്രതിപക്ഷം ആയ സി പി ഐ ശക്തമായി പ്രതിഷേധിയ്ക്കുകയും, സര്‍ക്കാരിന്റെ സെലക്ട്‌ കമ്മിറ്റികള്‍ ബഹിഷ്ക്കരിയ്ക്കുകയും ചെയ്തു.
1967 ല്‍ ഭരണത്തില്‍ എത്തിയ സി പി എം - സി പി ഐ ഐക്യമുന്നണി സര്‍ക്കാര്‍ ഒരു സംയുക്ത പ്രഖ്യാപനം നടത്തി. 1963 ലെ നിയമത്തിനു ഭേദഗതികള്‍ കൊണ്ട് വന്ന് അത് കര്‍ഷകര്‍ക്കും, കുടികിടപ്പുകാര്‍ക്കും അനുകൂലമാക്കും എന്നായിരുന്നു ആ പ്രഖ്യാപനം. നിലവിലുള്ള 130 ഭാഗങ്ങള്‍ക്ക് ഒപ്പം 50 പുതിയ ഭാഗങ്ങള്‍ ചേര്‍ത്തും, 60 ഭാഗങ്ങള്‍ ഭേദഗതി വരുത്തിയും, 10 പുതിയ നിര്‍വചനങ്ങള്‍ ഉള്‍പ്പെടുത്തിയും, 20 നിര്‍വചനങ്ങളില്‍ ഭേദഗതി വരുത്തിയും, ആ നിയമത്തിന്റെ സ്വഭാവം തന്നെ മാറ്റിയാണ് നിയമസഭയില്‍ അവതരിപ്പിച്ചത്. കര്‍ഷകര്‍ക്ക് അനുകൂലമായും, ജന്മികള്‍ക്കു പ്രതികൂലമായും അവതരിപ്പിച്ച ഭേദഗതികള്‍ നിറഞ്ഞതാണെങ്കിലും, അടിസ്ഥ ബില്ലിലെ ലാന്‍ഡ്‌ ട്രൈബ്യുണല് ചട്ടക്കൂടുകള്‍ ഈ ബില്ലിലും നില നിര്‍ത്തി. കേന്ദ്ര സര്‍ക്കാരിന്റെ നിബന്ധനപ്രകാരം ആയിരുന്നു ഇത്.
ഏറെ കാലതാമസം ഈ ബില്ലിന്റെ അവതരണത്തിലും, നിയമസഭയുടെ അംഗീകാരം നേടുന്നതിലും ഉണ്ടായി. 1968 ആഗസ്റ്റിനു നിയമസഭയില്‍ അവതരിപ്പിച്ച ബില്ല് പാസ്സാക്കിയത് 1969 ഒക്ടോബറില്‍ ആണ്. പ്രധാന പ്രതിപക്ഷമായ കൊണ്ഗ്രെസ്സും, കേരള കൊണ്ഗ്രെസ്സും നിയമനിര്‍മ്മാണത്തോട് വ്യക്തമായി സഹകരിച്ചു. ബില്ലിന്റെ കാലതാമസത്തിന് കാരണം ഐക്യ മുന്നണിയിലെ പടലപ്പിണക്കങ്ങള്‍ ആണ് എന്ന് അവര്‍ ആരോപണവും ഉന്നയിച്ചിരുന്നു.
1969 ല്‍ സി പി എമ്മും ഘടക കക്ഷികളും തമ്മിലുള്ള തര്‍ക്കത്തെ തുടര്‍ന്ന് ഐക്യമുന്നണി തകരുകയും, ഇ എം.എസ് രാജി വയ്ക്കുകയും ചെയ്തു. പകരം സംവിധാനം ഒന്നും ഉണ്ടാകില്ലെന്നും ഇലക്ഷന്‍ നടക്കുകയും ചെയ്യുമെന്നാണ് സി പി എം കരുതിയത്‌. എന്നാല്‍ സി.അച്യുതമേനോന്റെ നേതൃത്വത്തില്‍ ഒരു ചെറുമുന്നണി, കൊണ്ഗ്രെസ്സിന്റെ പുറത്തു നിന്നുള്ള പിന്തുണയോടെ ഭരണത്തില്‍ വന്നത് അവരുടെ കണക്കു കൂട്ടലുകളെ തെറ്റിച്ചു. 1969 നവംബര്‍ ഒന്നിന്, അധികാരം ഏറ്റ ഉടന്‍ തന്നെ അച്യുതമേനോന്‍ സര്‍ക്കാര്‍, നിയമസഭ പാസ്സാക്കിയ ഭൂപരിഷ്കരണബില്ല് ഒരു മാറ്റവും വരുത്താതെ കേന്ദ്ര സര്‍ക്കാരിനു അയച്ചത് സി.പി.എമ്മിനെ ഞെട്ടിച്ചു. ഭൂപരിഷ്കരണബില്ലിന് കേന്ദ്രാനുമതി വാങ്ങി സമ്പൂര്‍ണ്ണനിയമമാക്കുമെന്നും, മിച്ചഭൂമി ഏറ്റെടുത്തു പാവപ്പെട്ട കര്‍ഷകര്‍ക്ക് ഭൂമിവിതരണം ചെയ്യുമെന്നും സി.പി.ഐ പ്രഖ്യാപിയ്ക്കുക കൂടി ചെയ്തപ്പോള്‍, സി.പി.എമ്മിന്റെ ഭയം ഇരട്ടിച്ചു. കേന്ദ്രസര്‍ക്കാരില്‍ അച്യുതമേനോന്‍ സര്‍ക്കാര്‍ നടത്തിയ ആത്മാര്‍ഥമായ സമ്മര്‍ദം മൂലം, കാലതാമസം ഇല്ലാതെ, 1969 ഡിസംബര്‍ 16ന് രാഷ്ട്രപതിയുടെ അംഗീകാരം ലഭിച്ച ബില്ല്, 1970 ജനുവരി ഒന്നിന് എല്ലാം നൂലാമാലകളും പൂര്‍ത്തിയാക്കി സമ്പൂര്‍ണ്ണനിയമമായി നിലവില്‍ വന്നു.
ഭൂപരിഷ്കരണ നിയമം നടപ്പാക്കി എന്ന ക്രെഡിറ്റ് സി പി ഐ യ്ക്ക് കിട്ടുന്നത് തങ്ങളുടെ ജനപിന്തുണയെ തന്നെ ബാധിയ്ക്കും എന്ന് അവര്‍ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. ബില്ല് നടപ്പാക്കുന്നതിനെ എതിര്‍ത്താല്‍ അത് പാവപ്പെട്ട ജനങ്ങളെ പാര്‍ട്ടിയ്ക്ക് എതിരെ ആക്കും. എന്നാല്‍ അനുകൂലിച്ചാല്‍, അത് സി പി ഐ യെ അനുകൂലിയ്ക്കുന്നതാകും.
ഈ വിഷമസ്ഥിതി താണ്ടാന്‍ വേണ്ടി ഇ.എം.എസ്സിന്റെ ബുദ്ധിയില്‍ ഉദിച്ച രാഷ്ട്രീയ കുതന്ത്രമായിരുന്നു, സി പി എമ്മിന്റെ മിച്ചഭൂമി സമരം.
സ്വന്തം മാധ്യമങ്ങളെയും പ്രവര്‍ത്തകരെയും ഉപയോഗിച്ച്, "ഈ സര്‍ക്കാര്‍ ഭൂപരിഷ്കരണത്തെ അട്ടിമറിയ്ക്കാന്‍ ശ്രമിയ്ക്കുന്നു" എന്ന നുണപ്രചരണം നടത്തി കര്‍ഷകരെ പരിഭ്രാന്തര്‍ ആക്കി, സര്‍ക്കാരിനെതിരെ സായുധ സമരം നടത്താനായിരുന്നു പാര്‍ട്ടിയുടെ ആഹ്വാനം. നിയമവ്യവസ്ഥയെ വെല്ലു വിളിച്ചു കൊണ്ട് കൃഷിഭൂമികള്‍ കൈയേറി സമരം ചെയ്യാനും, എതിര്‍ക്കാന്‍ ശ്രമിയ്ക്കുന്നവര്‍ പോലീസല്ല ആരായാലും, ശക്തമായി സായുധമായി എതിര്‍ക്കാനും ശ്രമങ്ങള്‍ നടത്താന്‍ ജില്ലകള്‍ തോറും ശ്രമങ്ങള്‍ തുടങ്ങി. സമരം ജയിയ്ക്കുന്ന പക്ഷം ഈ സര്‍ക്കാര്‍ വീഴുമെന്നും, അപ്പോള്‍ അടുത്ത തെരഞ്ഞെടുപ്പില്‍ ജയിച്ചു തങ്ങള്‍ സര്‍ക്കാര്‍ രൂപീകരിയ്ക്കും എന്നും, സമരം ചെയ്തവര്‍ക്കെല്ലാം ഭൂമി വെറുതെ നല്കുമെന്നുമുള്ള വാഗ്ദാനം നല്‍കിയായിരുന്നു, പാവപ്പെട്ട നിരക്ഷരര്‍ ആയ കര്‍ഷകരെ സി പി എം ഈ സമരാഭാസത്തിലേയ്ക്ക് തള്ളി വിട്ടത്.
ആകെ എണ്പതു ദിവസമാണ് മിച്ചഭൂമി സമരമെന്ന രാഷ്ട്രീയ നാടകം കേരളത്തില്‍ ഓടിയത്. സി പി എമ്മിന് ഈ സമരം യാതൊരു രാഷ്ട്രീയ ലാഭവും ഉണ്ടാക്കിയില്ല എന്ന് പിന്നീട് കാലം തെളിയിച്ചു. മിച്ചഭൂമി സമരം നടന്ന ശേഷം, കേരളം ആദ്യം കണ്ട 1977 ലെ പൊതു തെരഞ്ഞെടുപ്പില്‍, സി പി എമ്മിന് അതിന്റെ ചരിത്രത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ തിരിച്ചടി നേരിട്ടു എന്ന ചരിത്ര സത്യം അതാണ്‌ തെളിയിയ്ക്കുന്നത്. സമരാഭാസ നാടകം കളിച്ചവരെക്കാള്‍, അതിലൊന്നും പതറാതെ ഉറച്ച ചുവടുകളോടെ ജനോപകാരപ്രദമായി ഭൂപരിഷ്കരണം നടപ്പാക്കിയ സി പി ഐ സര്‍ക്കാരിലാണ് ജനങ്ങള്‍ വിശ്വാസം അര്‍പ്പിച്ചത്. മരീചന്മാരുടെ നുണ പ്രമാണങ്ങളുടെ കോട്ടകള്‍ തകരുന്നതും അവിടെയാണ്.
എന്തായാലും മിച്ചഭൂമി സമരം കൊണ്ട് ആര്‍ക്കും ഒരു നേട്ടവും ഉണ്ടായിട്ടില്ല എന്ന് പറയരുത്. അതില്ലായിരുന്നെങ്കില്‍ ഈ കാലത്ത് എങ്ങനെ മാരീചന്‍മാര്‍ക്ക് ഇങ്ങനെ ഒക്കെ എഴുതി സ്വന്തം യജമാനന്മാരെ പ്രീതിപ്പെടുത്തി ജീവിച്ചു പോകാന്‍ കഴിയും!
"ലക്ഷക്കണക്കിന് കര്‍ഷകര്‍ അണിചേര്‍ന്ന, ഒട്ടേറെ രക്തസാക്ഷികള്‍ സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ട, പതിനായിരങ്ങളുടെ ചോരയും കണ്ണീരുമൊഴുകി നനഞ്ഞ, അവകാശ സമരങ്ങളുടെ പ്രസക്തി തിരിച്ചറിഞ്ഞവരൊന്നടങ്കം പിന്തുണ നല്‍കിയ ഇതിഹാസസമരമായിരുന്നു അത്. ആ സമരത്തോടെയാണ് കേരളത്തിലെ ദരിദ്രജനവിഭാഗങ്ങള്‍ക്കിടയില്‍ നിന്ന് സിപിഐ എന്ന പരാദം എന്നെന്നേയ്ക്കുമായി തൂത്തെറിയപ്പെട്ടത്"
1966 - 67 തന്നെ ലാന്‍ഡ്‌ റിഫോം സര്‍വേ നടത്തിയിരുന്നു. അത് പ്രകാരം കേരളത്തില്‍ 115,000 ഏക്കര്‍ മിച്ചഭൂമി ഉണ്ടെന്നു കണക്കാക്കിയിരുന്നു. അതില്‍ എണ്പതു ശതമാനവും മലബാര്‍ മേഖലയില്‍ ആയിരുന്നു.എന്നാല്‍ ഈ വസ്തുത മറച്ചു വച്ചാണ്, അച്യുതമേനോന്‍ സര്‍ക്കാരിനു മിച്ചഭൂമിയുടെ കണക്കു പോലും അറിയില്ലായിരുന്നു എന്നൊക്കെ മാരീചന്‍ അടിച്ചു വിടുന്നത്.
ഭൂപരിഷ്കരണ നിയമം നടപ്പിലാക്കാന്‍ അച്യുതമേനോന്‍ സര്‍ക്കാരിനു ഏറെ പ്രതിബന്ധങ്ങള്‍ നേരിടേണ്ടി വന്നിരുന്നു. വീണ്ടും ഒരിയ്ക്കല്‍ കൂടി കോടതി വിധികള്‍ ഭൂപരിഷ്കരണ നിയമത്തെ പ്രതികൂലമായി ബാധിച്ചു. 1970 ല്‍ ഹൈ കോടതി ബില്ലിലെ പല വിഭാഗങ്ങളും അസാധുവാക്കി വിധി പുറപ്പെടുവിച്ചു. കോടതികളുടെ വിശകലനത്തെ അനുവദിയ്കാത്ത ഭരണഘടനയുടെ ഒന്‍പതാം ഷെഡ്യുല് നല്‍കുന്ന സംരക്ഷണത്തില്‍, ഭൂപരിഷ്കരണ നിയമത്തെ ഉള്‍പ്പെടുത്തിയിരുന്നില്ല. ഭരണഘടനയുടെ സ്വന്തമായി ഭൂമി കൈവശം വയ്ക്കാനുള്ള പൌരന്റെ അടിസ്ഥാന അവകാശത്തെ പറ്റിയുള്ള, ആര്‍ട്ടികിള് 31A നല്‍കുന്ന സംരക്ഷണം മാത്രമേ അതിനുണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. എന്നാല്‍ 31 A ,ഈ നിയമത്തിനു ബാധകം അല്ല എന്നായിരുന്നു കോടതി നിലപാട്.
Kerala Cultivators and Tenant (Temporary Protection) Bill 1970 എന്നൊരു നിയമനിര്‍മ്മാണം നടത്തി സി പി ഐ സര്‍ക്കാര്‍ കോടതി വിധിയെ താല്‍കാലികമായി മറി കടന്നു. 1971 ല്‍ ഭൂപരിഷ്കരണം വേഗത്തിലാക്കാനായി Kerala Land Reforms (Amendment) Bill -1971 എന്ന നിയമവും പാസാക്കി. ഈ ബില്ല് പ്രകാരം ഭൂമി ഏറ്റെടുക്കുന്നതിനു പകരം, ജന്മിമാര്‍ക്ക് സര്‍ക്കാര്‍ നല്‍കാനുള്ള നഷ്ടപരിഹാര തുക, മുന്‍ബില്ലിനേക്കാള്‍ പകുതിയായി കുറച്ച്, കൃത്യമായ വിലനിലവാരം നിശ്ചയിച്ചു. വിലയെപറ്റിയുള്ള തര്‍ക്കം മൂലം, ഭൂമി ഏറ്റെടുക്കുന്നതിലുള്ള കാലതാമസം ഉണ്ടാകാതെയിരിയ്ക്കാന്‍ ആയിരുന്നു ഇത്. മിച്ച ഭൂമി വിതരണം ചെയ്യുമ്പോള്‍ ഒരു നിശ്ചിത ശതമാനം പട്ടിക ജാതി- പട്ടിക വര്‍ഗ്ഗ വിഭാഗങ്ങള്‍ക്കായി നീക്കി വയ്ക്കണം എന്ന നിയമ ഭേദഗതിയും,ഇതില്‍ ഉള്‍പ്പെട്ടിരുന്നു
1972 അവസാനം സര്‍ക്കാര്‍ പുറത്തുവിട്ട കണക്കു പ്രകാരം, ആകെ 40,000 ഏക്കര്‍ ഭൂമിയുടെ മിച്ചഭൂമി സ്റ്റേറ്റ്മെന്റു ഫയല്‍ ചെയ്യപ്പെട്ടിരുന്നു. നിയമ നടപടികള്‍ക്കും കോടതിവിധികള്‍ക്കും ശേഷം 4500 ഏക്കര്‍ പൂര്‍ണ്ണമായി ഏറ്റെടുത്തു. മറ്റുള്ളവ ഏറ്റെടുക്കുന്നതിന്റെ പ്രക്രിയ നടന്നു കൊണ്ടിരിയ്ക്കുന്നു.
1972 ല്‍, ഭൂമി ഏറ്റെടുക്കലിന് വേഗത കൂട്ടാനായി മറ്റൊരു ഭേദഗതി സര്‍ക്കാര്‍ പാസ്സാക്കി. കേന്ദ്രീകൃതമായ ലാന്‍ഡ്‌ ബോര്‍ഡിന് ഒപ്പം തര്‍ക്കഭൂമി കേസുകളില്‍ അതിവേഗം തീരുമാനം ഉണ്ടാക്കുന്നതിനായി ജുഡിഷ്യല്‍ അധികാരത്തോട് കൂടിയ താലുക്ക് ലെവല്‍ ലാന്‍ഡ്‌ ബോര്‍ഡുകളും, ഗ്രാമീണ ലാന്‍ഡ്‌ ബോര്‍ഡുകളും പ്രത്യേകമായി രൂപീകരിച്ചു. ഈ ബോര്‍ഡുകളില്‍ അതാത് പ്രദേശത്തെ പ്രധാനപ്പെട്ട രാഷ്ട്രീയ പ്രവര്‍ത്തകരെയും അംഗങ്ങള്‍ ആക്കിയിരുന്നു. ഇവയ്ക്കെല്ലാം മേല്‍നോട്ടം വഹിയ്ക്കാന്‍ മന്ത്രിതല ഭൂപരിഷ്കരണ വിശകലന സമിതി രൂപീകരിച്ചു. പ്രതിപക്ഷത്തെ നേതാവായിട്ടു പോലും, ഭൂപരിഷ്കരണ ബില്ലിന് പിന്നില്‍ പ്രവര്‍ത്തിച്ച പാരമ്പര്യം കണക്കിലെടുത്ത്, കെ ആര്‍ ഗൌരി അമ്മയെ ഈ മന്ത്രിതലസമിതിയില്‍ പ്രത്യേകം ഉള്‍പ്പെടുത്തി. ഉദ്യോഗസ്ഥ തലത്തില്‍ ഒരു ടാസ്ക് ഫോഴ്സും നിലവില്‍ വന്നു.
ഭൂമി സംബന്ധിച്ച ലിഖിത രേഖകളുടെ അഭാവം, സര്‍വേ ഉള്‍പ്പടെയുള്ള സാങ്കേതിക ജോലികളില്‍ പരിചിതരായ ഉദ്യോഗസ്ഥരുടെ കുറവ്, കോടതികളുടെ ഇടപെടലുകളും സ്റ്റേ വിധികളും, താഴെത്തട്ടില്‍ ഉദ്യോഗസ്ഥ തലത്തില്‍ നടന്ന അഴിമതി, രാഷ്ട്രീയ മുതലെടുപ്പിനായി പ്രതിപക്ഷം ഉണ്ടാകുന്ന അക്രമ സമരങ്ങള്‍ എന്നിങ്ങനെ ധാരാളം പ്രതികൂല സാഹചര്യങ്ങളെ അതിജീവിച്ചാണ് ഭൂപരിഷ്കരണം പൂര്‍ത്തിയാക്കാന്‍ അച്യുതമേനോന്‍ സര്‍ക്കാരിനു കഴിഞ്ഞത്. അടിയന്തരാവസ്ഥ പ്രഖ്യാപനം, ഒരു തലം വരെ ഈ സാഹചര്യങ്ങളെ മറികടക്കാന്‍, സര്‍ക്കാരിനെ സഹായിച്ചു എന്നതും വിസ്മരിയ്ക്കാന്‍ പാടില്ലാത്ത ഒരു വസ്തുതയാണ്.
അത് മാത്രമല്ല..
Kannan Devan Hills (Resumption of Lands) bill – 1971 എന്ന നിയമ നിര്‍മ്മാണം വഴി, കണ്ണന്‍ ദേവന്‍ കമ്പനി കൈയ്യടക്കി വച്ച 30,000 ഏക്കര്‍ മിച്ചഭൂമി പിടിച്ചെടുക്കാന്‍ കഴിഞ്ഞതും, Kerala Private forests (Vesting and Assignment) bill – 1971 എന്ന നിയമനിര്‍മ്മാണം വഴി, കേരളത്തില്‍ അങ്ങോളം ഇങ്ങോളം ഉണ്ടായിരുന്ന സ്വകാര്യ വനങ്ങളെ കണ്ടു കെട്ടി സര്‍ക്കാരിലേയ്ക്ക് ചേര്‍ത്തതും, അച്യുതമേനോന്‍ സര്‍ക്കാര്‍ കേരളത്തിന്റെ ഭൂപരിഷ്കരണ ശ്രമങ്ങള്‍ക്ക് നല്‍കിയ സംഭാവനകള്‍ക്ക് കൂടുതല്‍ തിളക്കം നല്‍കുന്നു.
കര്‍ഷകരുടെ തൊഴില്‍ സേവന വേതന വ്യവസ്ഥകളെ വ്യക്തമായി നിജപ്പെടുത്തിയ Kerala Agriculture Workers Bill – 1972 കൊണ്ട് വന്ന്, കര്‍ഷക തൊഴിലാളികളുടെ രെജിസ്ട്രേഷന്‍ പൂര്‍ത്തിയാക്കി കാര്‍ഷിക മേഖലയില്‍ തൊഴില്‍-വേതന നിയമങ്ങള്‍ വ്യക്തമായി നടപ്പാക്കിയതും അച്യുതമേനോന്‍ സര്‍ക്കാര്‍ ആയിരുന്നു.
മിച്ചഭൂമി സമരത്തെ കുറിച്ചുള്ള തന്റെ മൈതാന പ്രസംഗ ലേഖനത്തിനിടയില്‍ മാരീചന്‍ കുറിച്ച ഒരു വരി ശ്രദ്ധിയ്ക്കുക. "പട്ടയദാനമഹോത്സവങ്ങള്‍ മേളക്കൊഴുപ്പോടെ നാടൊട്ടുക്കു നടത്തിയെങ്കിലും നിര്‍വഹണതലത്തില്‍ നിയമത്തെ അട്ടിമറിക്കാനുള്ള ഗൂഢാലോചനയാണ് അണിയറയില്‍ നടന്നത്". (ചരിഞ്ഞ അക്ഷരങ്ങള്‍ ഉള്ള ഭാഗം ശ്രദ്ധിയ്ക്കുക.)
മാരീചന്റെ വാക്കുകള്‍ക്കിടയില്‍ നിന്ന് യഥാര്‍ത്ഥ സത്യം അറിയാതെയെങ്കിലും തല പുറത്തോട്ടു നീട്ടുന്നത് ഇതിനിടയില്‍ വായിക്കാം. മിച്ചഭൂമി സമരത്തിന്റെ പേരില്‍ നടത്തിയ സാമൂഹ്യവിരുദ്ധ പ്രവര്‍ത്തനങ്ങളെ നിയമപരമായ വ്യവസ്ഥാപിത മാര്‍ഗ്ഗങ്ങളിലൂടെ നേരിട്ടതല്ലാതെ, നിയമവിരുദ്ധമായ ഒരു കുടിയിറക്കലോ, അടിച്ചമര്‍ത്തലോ അച്യുതമേനോന്‍ സര്‍ക്കാര്‍ ചെയ്തില്ല എന്നതിന് തെളിവ്, കുടിയിറക്ക് വിഷയത്തില്‍ സര്‍ക്കാരിനെതിരെ എതിര്‍കക്ഷികള്‍ ഫയല്‍ ചെയ്ത അനേകം കേസുകള്‍ തള്ളികളഞ്ഞു പിന്തുണ നല്‍കിയ ജുഡിഷ്യറിയുടെ ചരിത്രം തന്നെയാണ്.
മുടവന്‍ മുകളില്‍ സ്വകാര്യഭൂമിയില്‍ അതിക്രമിച്ചു കയറി എന്നതിന് പോലിസ് അറസ്റ്റ് ചെയ്ത് കോടതിയില്‍ ഹാജരാക്കിയ എ.കെ.ജി യെ , മുന്‍കൂട്ടി അറിയിച്ചിട്ടാണ് പ്രവേശിച്ചത്‌ എന്നതിനാല്‍, "അതിക്രമിച്ചു കയറി" എന്ന കുറ്റം നിയമപ്രകാരം നില നില്‍ക്കുന്നതല്ല എന്ന് വ്യക്തമാക്കി വെറുതെ വിട്ട കോടതി വിധിയെ, മിച്ചഭൂമി സമരത്തിനുള്ള ന്യായീകരണമായി പറയുന്ന തലതിരിഞ്ഞ മാരീച ബുദ്ധിയെ സമ്മതിയ്ക്കാതെ വയ്യ. ആ ഭൂമി സ്വകാര്യ ഭൂമിയാണെന്ന് കോടതിയില്‍ വ്യക്തമാക്കിയ സര്‍ക്കാര്‍, അതില്‍ ഉള്‍പ്പെടുന്ന മിച്ചഭൂമി ഏറ്റെടുക്കാനുള്ള നിയമ നടപടികള്‍ നടന്നു വരുന്നത് കൊണ്ട്, ഈ കൈയ്യേറ്റം അനാവശ്യം ആയിരുന്നു എന്നായിരുന്നു വാദിച്ചത്. എ.കെ.ജി യുടെ മേല്‍ ചുമത്തിയ കുറ്റത്തിന്റെ വകുപ്പിന്റെ സാങ്കേതിക പിശക്ക് മാത്രം ചൂണ്ടി കാട്ടിയ ആ കോടതി വിധി ന്യായത്തില്‍, സര്‍ക്കാരിനെതിരെ ഒരു വിമര്‍ശനവും ഉന്നയിച്ചില്ല എന്നത് പ്രത്യേകം ശ്രദ്ധ അര്‍ഹിയ്ക്കുന്നു.
അങ്ങനെ പല മതിലുകളും ചാടിയത്‌ കൊണ്ട്, സി പി എമ്മിന് സ്വന്തം പ്രവര്‍ത്തകരെ പാര്‍ട്ടിയില്‍ പറഞ്ഞു സമാധാനിയ്പ്പിയ്ക്കാന്‍ ഒരു പിടിവള്ളി കിട്ടി എന്നതിനപ്പുറം ഭൂപരിഷ്കരണ ശ്രമങ്ങള്‍ക്ക് അത് കാര്യമായി ഒരു ഗുണവും ചെയ്തില്ല. സി പി എമ്മിന്റെ മിച്ചഭൂമി സമരം നടക്കുന്ന കാലയളവില്‍ തന്നെയാണ്, അക്കാലത്തു സജീവമായിരുന്ന യൂത്ത് കൊണ്ഗ്രെസ്സ്, കേരള കര്‍ഷക സംഘം എന്നിവയും ഭൂ വിതരണ പ്രക്രിയയുടെ വേഗത കൂട്ടണം എന്ന ആവശ്യം ഉന്നയിച്ച് സമരങ്ങള്‍ നടത്തിയതും! പക്ഷെ, അവരാരും സി പി എമ്മിനെപ്പോലെ, 'ഞങ്ങള്‍ സമരം ചെയ്തത് കൊണ്ടാണ് ഭൂപരിഷ്കരണം നടന്നത്" എന്ന എട്ടുകാലി മമ്മൂഞ്ഞ് വാദങ്ങളുമായി നടന്നിട്ടില്ല.
രാഷ്ട്രീയ ലാഭത്തിനായി സര്‍ക്കാരിനെ അട്ടിമറിയ്ക്കാന്‍, പാവങ്ങളെ ബലി മൃഗങ്ങള്‍ ആക്കി അക്രമം നടത്താന്‍ ആഹ്വാനം നല്‍കി നിയമലംഘനത്തിന് തള്ളി വിടുകയും, നിയമം അതിന്റെ വഴിയ്ക്ക് നീങ്ങുമ്പോള്‍ കിട്ടാന്‍ സാധ്യതയുള്ള രക്തസാക്ഷികളുടെ കണക്കില്‍ കണ്ണുംനട്ട്, നാവു നുണഞ്ഞു ഇരിയ്ക്കുകയും ചെയ്ത സി പി എമ്മിന്റെ വികൃതമായ ചരിത്രമാണ് മിച്ചഭൂമി സമരം വെളിവാക്കുന്നത്. നാട്ടിലെ ക്രമസമാധാന നില തകര്‍ത്ത് സര്‍ക്കാരിനെ താഴെയിറക്കുക എന്നതായിരുന്നു ആ സമരത്തിന്റെ അന്തിമ ലക്‌ഷ്യം. അക്കാലത്തും ഇന്ത്യന്‍ ഭരണഘടനയ്ക്കുള്ളില്‍ നിന്ന് കൊണ്ട് ഭൂപരിഷ്കരണം പ്രാവര്ത്തികമാകില്ല എന്നും, അതിനാല്‍ സായുധ വിപ്ലവം വേണം എന്നുമൊക്കെ പ്രസംഗിച്ചു നടന്ന അതിവിപ്ലവകാരികളായ ചില നേതാക്കന്മാര്‍,അതുവഴി നാട്ടില്‍ അരാജകത്വം വളര്‍ത്താനും ശ്രമിച്ചിരുന്നു. മിച്ചഭൂമി സമര "രക്തസാക്ഷികളെ" പറ്റി മാരീചന്‍ എഴുതിയപ്പോള്‍ ആയിരിയ്ക്കാം സി പി എം കാര്‍ പോലും അറിഞ്ഞത്.
വഴിയില്‍ നടന്ന അടിപിടിയ്ക്കിടെ അബദ്ധത്തില്‍ ചെന്നുപെട്ട് കുത്തേറ്റു മരിച്ച സുബ്രമണ്യന്‍ എന്ന ഒരു ഹൈസ്കൂള്‍ വിദ്യാര്‍ത്ഥിയെ, 42 വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കു ശേഷം "ഇതാ സി പി ഐ കുത്തികൊന്ന ഞങ്ങളുടെ രക്തസാക്ഷി" എന്ന് വിളിച്ചു പറഞ്ഞു, ഒടുവില്‍ ”അവന്‍ സിപി എം രക്തസാക്ഷി അല്ല” എന്ന് വീട്ടുകാര്‍ തന്നെ പരസ്യമായി പറഞ്ഞപ്പോള്‍, സ്വയം പരിഹസ്യന്‍ ആകേണ്ടി വന്ന സംസ്ഥാന സെക്രെട്ടറിയുടെ "ബൌധിക നിലവാരം", തന്നെയാണ് തന്റെതും എന്ന് മാരീചന്റെ മിച്ചഭൂമി പ്രഭാഷണം ‍ തെളിയിയ്ക്കുന്നു. പണ്ട് അവകാശ പോരാട്ടങ്ങളില്‍ പെട്ട് രക്തസാക്ഷികള്‍ ഉണ്ടാകുമായിരുന്നു. ഇപ്പോള്‍ സംസ്ഥാന സെക്രെട്ടറി വരെ പറഞ്ഞു ഉണ്ടാക്കുകയേ നിവൃത്തിയുള്ളൂ. പിന്നെ മാരീചന്‍ എന്തിനു കുറയ്ക്കുന്നു?
സ്വന്തം വ്യക്തി ജീവിതത്തെ പോലും ബലി കഴിച്ചു സി പി എമ്മിന് വേണ്ടി പ്രവര്‍ത്തിയ്ക്കുകയും, ഏറെക്കാലം ഭൂപരിഷ്കരണ നിയമ നിര്‍മ്മാണങ്ങള്‍ക്ക് ചുക്കാന്‍ പിടിയ്ക്കുകയും ചെയ്ത കെ.ആര്‍.ഗൌരി അമ്മ എന്ന കംമ്യുനിസ്ടുകാരിയെ, അധികാര കസേരയ്ക്കു വേണ്ടി കറിവേപ്പില പോലെ വലിച്ചെറിഞ്ഞ സി പി എം , മിച്ചഭൂമി സമരത്തിന്‌ വേണ്ടി നടന്നു ദുരിതം അനുഭവിച്ച ആ പാവങ്ങള്‍ക്ക് വേണ്ടി പിന്നീട് എന്ത് ചെയ്തു എന്ന് കൂടി സ്വയം വിലയിരുത്തുന്നത് നന്നായിരിയ്ക്കും.
കേരളത്തിലെ ലക്ഷക്കണക്കിന്‌ കുടി കിടപ്പുകാരെയും, കൈവശകൃഷിക്കാരെയും, ഭൂരഹിതരായ പാവപ്പെട്ട ജനവിഭാഗങ്ങളെയും മണ്ണിന്റെ ഉടമസ്ഥര്‍ ആക്കി മാറ്റിയ കേരള ഭൂപരിഷ്കരണ നിയമം, നിയമ നിര്‍മ്മാണ രംഗത്തും, രാഷ്ട്രീയ രംഗത്തും സാമൂഹിക രംഗത്തും വിപ്ലവകരമായ മാറ്റങ്ങള്‍ക്ക് കാരണമായി. "ജന്മിത്വം"എന്ന പദം തന്നെ കേരളത്തിലെ ഭൂവുടമ ബന്ധങ്ങളില്‍ നിന്നും തുടച്ചു നീക്കപ്പെട്ടു.
മാരീചന്മാര്‍ എന്തൊക്കെ കഥകള്‍ കെട്ടിയാടിയാലും, കേരളത്തിന്റെ ഭൂപരിഷ്കരണ ശ്രമങ്ങള്‍ക്ക് സി പി ഐ എന്ന രാഷ്ട്രീയ പ്രസ്ഥാനവും, അച്യുതമേനോന്‍ സര്‍ക്കാരും നല്‍കിയ സംഭാവനകളെ കുറച്ചു കാണിയ്ക്കാന്‍ കഴിയില്ല. അത് കേരളത്തിലെ ജനങ്ങള്‍ തിരിച്ചറിഞ്ഞത് കൊണ്ടാണ്, 1977 ലെ ഇലക്ഷനില്‍ അവര്‍ തങ്ങളുടെ കൂറ് ഭരണ മുന്നണിയോടു തന്നെ പ്രകടിപ്പിച്ചത്.