2012, നവംബർ 25, ഞായറാഴ്‌ച

ഇതാണോ ആശയസമരം?

സി.അച്യുതമേനോന്‍ 01-09-1966ന് ജനയുഗത്തില്‍ എഴുതിയ ലേഖനമാണ് ചുവടെ കൊടുത്തിരിയ്ക്കുന്നത്. സപ്തകക്ഷി ഐക്യമുന്നണി ഉണ്ടാക്കാന്‍ വേണ്ടിയുള്ള ചര്‍ച്ചകള്‍ നടക്കുന്ന ആ സമയത്തും, സി.പി.ഐയെ "ചൊറിയുന്ന" ലേഖനങ്ങള്‍ ഇ.എം.എസ് അടക്കമുള്ള സി.പി.എം നേതാക്കന്മാര്‍ എഴുതി ദേശാഭിമാനിയിലും മറ്റും തുടര്‍ച്ചയായി പ്രസിദ്ധീകരിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു. ഇ.എം.എസ് എഴുതിയ അത്തരം ഒരു ലേഖനത്തിന് സ:അച്യുതമേനോന്‍ എഴുതിയ മറുപടി ആണിത്. ഐക്യമുന്നണിയുടെ തുടക്കം മുതല്‍ തന്നെ സി.പി.എം സ്വീകരിച്ച ഐക്യവിരുദ്ധസമീപനം മനസ്സിലാക്കാന്‍ ഈ ലേഖനം സഹായിയ്ക്കും.
============================
തെരഞ്ഞെടുപ്പിന് വേണ്ടി ഉണ്ടാക്കുന്ന ഐക്യ മുന്നണിയില്‍ അംഗങ്ങളാകുന്ന ഘടകപാര്‍ട്ടികള്‍ക്ക് പരസ്പരം ആശയപരമായ സമരം നടത്തുന്നതിനുള്ള സ്വാതന്ത്ര്യത്തിന്റെ കാര്യത്തില്‍ നമ്മുടെ മാര്‍ക്സിസ്റ്റ്‌ കമ്മ്യുണിസ്റ്റ് പാര്‍ട്ടി സ്നേഹിതന്മാര്‍ക്ക് ബഹുനിര്‍ബന്ധമാണ്‌. ഒരു കമ്മ്യുണിസ്റ്റ്പാര്‍ട്ടി ഏതെങ്കിലും പൊതുലക്ഷ്യം നേടുന്നതിന് മറ്റു പാര്‍ട്ടികളുമായി ഐക്യ മുന്നണി കെട്ടി പ്പടുക്കുമ്പോള്‍ അതില്‍ ഐക്യവും, സമരവും ഉണ്ടാകണമെന്നത് മാര്‍ക്സിസം-ലെനിനിസത്തിന്റെ ബാലപാഠങ്ങളില്‍പെട്ട പ്രസിദ്ധമായ ഒരു തത്വമാണ്. പക്ഷെ അതെങ്ങനെ പ്രയോഗിയ്ക്കപ്പെടുന്നു എന്നുള്ളതാണ് സര്‍വ്വ പ്രധാനം. യോജിപ്പാണ് പ്രധാനമെങ്കില്‍, അഭിപ്രായവ്യത്യാസങ്ങളെ പറ്റി പരസ്യമായി വാദപ്രതിവാദം ചെയ്യാനുള്ള സ്വാതന്ത്ര്യം ത്വാതികമായി എത്ര അന്യുനമാണെങ്കിലും അതിന്റെ പ്രയോഗത്തിന് പ്രായോഗിക തലത്തില്‍ ഒട്ടേറെ പരിമിതികള്‍ ഉണ്ടാവാതിരിയ്ക്കാന്‍ വയ്യ. വാദപ്രതിവാദം നടത്തിയേ തീരു എന്നുണ്ടെങ്കില്‍ തന്നെ പരസ്പര ബഹുമാനത്തോടും, മിതമായ ഭാഷ ഉപയോഗിച്ച് കൊണ്ടും, മറ്റും വേണമെന്നുള്ളതും, സാധാരണ ബുദ്ധിയില്‍ ഇരിയ്ക്കുന്ന കാര്യങ്ങള്‍ ആണ്. എന്നാല്‍ നമ്മുടെ മാര്‍ക്സിസ്റ്റ് സ്നേഹിതന്മാര്‍ക്ക് ഇത്തരം പരിഗണനകളൊന്നും ഇല്ലെന്നു കാണുന്നത് ഖേദകരമാണ്. തെന്നാലിയില്‍ വെച്ച് അവരുടെ കേന്ദ്രകമ്മിറ്റി ഒരു പ്രമേയം പാസ്സാക്കി. ഐക്യമുന്നണി ഉണ്ടാകുന്നെങ്കിലും ആശയസമരം വിടരുതെന്ന്. ഇതനുസരിച്ച് ചെറുതും,വലുതുമായ നേതാക്കന്മാര്‍ എഴുത്തും തുടങ്ങി. ഇതാണ് ഉണ്ടായതെന്ന് തോന്നുന്നു.
ഇത്രയും എഴുതാന്‍ കാരണം സെപ്റ്റംബര്‍ 5-)0 തീയതിയിലെ 'ദേശാഭിമാനി പത്രത്തില്‍ രണ്ടാം പേജില്‍ പ്രസിദ്ധീകരിച്ചിട്ടുള്ള സ:ഇ.എം.എസ് നമ്പൂതിരിപ്പാടിന്റെ ലേഖനമാണ്. ആ ലേഖനത്തില്‍ ഉടനീളം ഇ.എം.എസ് ഞങ്ങളുടെ പാര്‍ട്ടിയെ (ഇന്ത്യന്‍ കമ്മ്യുണിസ്റ്റ് പാര്‍ട്ടിയെ) സംബോധന ചെയ്യുന്നത് 'റിവിഷനിസ്റ്റുകള്‍' എന്നാണ്. "ആശാനക്ഷരം ഒന്ന് പിഴച്ചാല്‍ അന്‍പത്തൊന്നു പിഴയ്ക്കും ശിഷ്യന്" എന്ന് പറഞ്ഞ കൂട്ടത്തില്‍ അത് പത്രമാഫീസില്‍ ഇരിയ്ക്കുന്നവരുടെ കൈയ്യില്‍ കിട്ടിയപ്പോള്‍ അവര്‍ ലേഖനത്തിന് കൊടുത്ത വലിയ തലക്കെട്ട്‌ "റിവിഷനിസ്റ്റ് ശ്രീമാന്മാര്‍ പരിശ്രമിയ്ക്കുമോ?" എന്നുമായി. ഈ തലക്കെട്ട്‌ കാണുന്ന ഞങ്ങളുടെ ഒരു പാര്‍ട്ടി അംഗമോ അനുഭാവിയോ പിന്നെ എന്തൊരു മനോഭാവത്തോട് കൂടിയാണ് ആ പത്രം കൈയ്യിലെടുക്കുക എന്നത് ഞാന്‍ പറയണോ?
'റിവിഷനിസ്റ്റ്' എന്ന് പറഞ്ഞാല്‍ മാര്‍ക്സിസ്റ്റ്‌ ശബ്ദ കോശത്തിലെ ഏറ്റവും ഹീനമായ ഒരു ശകാരപദമാണ്. "മാര്‍ക്സിസം-ലെനിനിസത്തെ തിരുത്തി എഴുതിയവര്‍" എന്ന് വെച്ചാല്‍ 'വഞ്ചകന്മാര്‍' എന്നാണ് അതിനര്‍ത്ഥം. അങ്ങനെയുള്ള ഒരു പദം കൊണ്ട് വിശേഷിപ്പിയ്ക്കുന്ന ഒരു പാര്‍ട്ടിയുമായി തങ്ങള്‍ ഐക്യത്തിന് തയ്യാറാണെന്ന് പറഞ്ഞാല്‍ ആ പറച്ചില്‍ എങ്ങനെ വിശ്വസിയ്ക്കുവാന്‍ കഴിയും?
ഈ ലേഖനത്തിലെ ഒരു രസകരമായ സംഗതി എന്തെന്ന് വെച്ചാല്‍, ഇന്ത്യന്‍ കമ്മ്യുണിസ്റ്റ് പാര്‍ട്ടിയെ "ഡാന്കെയിസ്റ്റ്" എന്ന് വിളിയ്ക്കുന്ന സമ്പ്രദായം നമ്പൂതിരിപ്പാട് തല്‍ക്കാലത്തെയ്ക്ക് നിര്‍ത്തി വെച്ചിരിയ്ക്കുന്നു എന്നുള്ളതാണ്. (പക്ഷെ, അങ്ങനെ വിളിയ്ക്കാനുള്ള തന്റെ "അവകാശം", അദ്ദേഹം താത്വികമായി വിട്ടു കളഞ്ഞിട്ടില്ല എന്നുള്ളത് ഓര്‍ക്കണം) അതിന് പകരം കണ്ടു പിടിച്ച പേരാണ് 'റിവിഷനിസ്റ്റ്'. "അമ്മയ്ക്ക് ഭ്രാന്തൊക്കെ മാറി, ഇപ്പോള്‍ ഉലക്ക കൊണ്ടാണ് കോണകമുടുക്കുന്നത്" എന്ന് പറഞ്ഞ പോലെയായി അവസ്ഥ
. മറ്റെന്തിനുമെന്ന പോലെ നമ്പൂതിരിപ്പാടിന് ഇതിനും താത്വികമായ ന്യായീകരണം ഉണ്ട്. ഒരു പാര്‍ട്ടിയെ വിളിയ്ക്കേണ്ടത് ആ പാര്‍ട്ടിക്കാര്‍ സ്വയം ഇട്ട പേര് കൊണ്ടല്ല; പിന്നെയോ വിളിയ്ക്കുന്ന ആള്‍ക്ക് ഇഷ്ടമുള്ള പേര് കൊണ്ടാണ് എന്നുള്ളതാണ് അദ്ദേഹത്തിന്റെ അഭിപ്രായം. ലോക കമ്മ്യുണിസ്റ്റ് പ്രസ്ഥാനത്തിനകത്ത്‌ ചരിത്രപരമായ ഒരു കാലഘട്ടത്തില്‍ ട്രോട്സ്കിസം എന്നും മറ്റുമുള്ള പേരുണ്ടായത് പോലെയാണ് പോലും ഡാംഗെയിസ്റ്റ് എന്ന പേര്‍.അത് കൊണ്ട് ഞങ്ങളുടെ പാര്‍ട്ടിയെ വിളിയ്ക്കാം എന്നാണ് അദ്ദേഹത്തിന്റെ ന്യായം. സ: ഡാന്ഗെ ഞങ്ങളുടെ പാര്‍ട്ടിയുടെ ഒരുന്നതനായ നേതാവ് തന്നെ.അദ്ദേഹത്തെ ഞങ്ങള്‍ക്ക് സ്നേഹവും ബഹുമാനവുമാണ്.അതെങ്ങനെ പ്രകടിപ്പിയ്ക്കണമെന്ന് ഞങ്ങള്‍ക്കറിയാം. പക്ഷെ, ഞങ്ങളുടെ പാര്‍ട്ടിയെ ഡാംഗെയിസ്റ്റ് എന്നോ, ഡാന്ഗെ ഗ്രുപ്പ് എന്നോ ഒന്നും വിളിയ്ക്കുന്നത് ഞങ്ങള്‍ക്കിഷ്ട്ടമല്ല. അത് ഞങ്ങള്‍ സ്വീകരിയ്ക്കില്ല. സ: ഡാന്ഗെയുടെ എന്നല്ല പടച്ചവന്റെ മേല്‍വിലാസത്തില്‍ പോലും ഞങ്ങളുടെ പാര്‍ട്ടിയെ വിളിയ്ക്കുന്നത് ഞങ്ങള്‍ക്കിഷ്ട്ടമല്ല. "നിങ്ങള്ക്ക് ഇഷ്ട്ടമല്ലെങ്കിലും ഞങ്ങള്‍ നിങ്ങളെ ഇങ്ങനെയേ വിളിയ്ക്കൂ" എന്നാണ് ഇ.എം.എസ് പറയുന്നത്. അതിനു പകരമായി അദ്ദേഹം പറയുന്നത് അവരുടെ പാര്‍ട്ടിയെ ഞങ്ങള്‍ക്ക് ഇഷ്ട്ടമുള്ളത് വിളിച്ചു കൊള്ളാനാണ്‌.
പോരെ പൂരം! തമ്മില്‍ തല്ലിന് ഇനി വേറെ വല്ല വഴിയും വേണമോ? ഇ.എം.എസ്സിന്റെ ഈ നിര്‍ദേശപ്രകാരം, നാളെ മുതല്‍ ഞങ്ങളെ "നായിന്റെ മക്കളെ" എന്നാണ് വിളിയ്ക്കാന്‍ അദ്ദേഹത്തിന് തോന്നുന്നതെങ്കില്‍ അത് ഞങ്ങള്‍ സഹിച്ചു കൊള്ളണം. അതിനു പകരം അങ്ങോട്ടും "നായിന്റെ മക്കളെ" എന്നോ, മറ്റെന്തെങ്കിലും പേര് കൊണ്ടോ വിളിയ്ക്കാം. ഐക്യ മുന്നണിയില്‍ നടക്കേണ്ട ആശയസമരത്തിന്റെ സാമ്പിള്‍ ആയിരിയ്ക്കാം ഇതൊക്കെ!
എത്രമാത്രം വിചിത്രവും, യുക്തിഹീനവുമാണ് ഇത്തരം നിലപാടുകളെന്നു സ്വയം ഒന്നാലോചിയ്ക്കണമെന്ന് അപേക്ഷിയ്ക്കാന്‍ വേണ്ടിയാണ് ഞാന്‍ ഇത്രയും എഴുതിയത്. ഞങ്ങളുടെ പാര്‍ട്ടിയ്ക്ക് ആക്ഷേപകരമെന്ന് ഞങ്ങള്‍ കരുതുന്ന ഒരു പേര് കൊണ്ട് ഞങ്ങളുടെ പാര്‍ട്ടിയെ വിളിയ്ക്കരുതെന്ന് മാത്രമേ ഞങ്ങള്‍ ആവശ്യപ്പെടുന്നുള്ളൂ. അത് അത്ര അതിര് കടന്നതോ, അംഗീകരിയ്ക്കാന്‍ വയ്യാത്തതോ ആയ ഒരാവശ്യമാണോ? "ഉത്തരവ് പുറപ്പെടുവിയ്ക്കലാണോ?" ഇതിനുള്ള സാമാന്യമര്യാദ പോലും കാണിയ്ക്കാന്‍ സന്നദ്ധത ഇല്ലെങ്കില്‍, അതിനെ സൌഹാര്ദ്ദ്ത്തിന്റെയോ ഐക്യത്തിനുള്ള തയ്യാറിന്റെയോ ലക്ഷണമായി എടുക്കാന്‍ പറ്റുമോ എന്ന് ചോദിച്ച് കൊള്ളട്ടെ.
"റിവിഷനിസ്റ്റുകളുടെ" യാഥാര്‍ത്ഥ്യ ബോധത്തിന് നിരക്കാത്ത സമീപനങ്ങള്‍ ഐക്യത്തിന് തടസ്സമായി തീരുമെന്ന് പറഞ്ഞു കൊണ്ടാണ് ഇ.എം.എസ് മേല്പറഞ്ഞ കാര്യങ്ങള്‍ പരാമര്‍ശിച്ചിട്ടുള്ളത്. പേരിന്റെ കാര്യത്തില്‍ ഞങ്ങള്‍ കാണിയ്ക്കുന്ന നിര്‍ബന്ധം യാഥാര്‍ത്ഥ്യ ബോധമില്ലാത്തതും, 'ബാലിശവുമായ' ഒന്നാണത്രെ!
ഐക്യത്തിന് തടസ്സമായി അദ്ദേഹം പിന്നീട് എടുത്തു കാണിയ്ക്കുന്നത് സീറ്റുകളെ സംബന്ധിച്ച് ഞങ്ങളുടെ അതിര് കടന്ന അവകാശവാദങ്ങള്‍ എന്ന് അദ്ദേഹം കരുതുന്നതിനെയാണ്. ഇതും തെറ്റാണെന്ന് മാത്രമല്ല, പൊതുജനങ്ങളില്‍ തെറ്റിധാരണയുളവാക്കാന്‍ ഉദ്ദേശിച്ചു കൊണ്ട് വന്ന ഒരു പ്രസ്താവന കൂടിയാണ് എന്ന് പറയേണ്ടി വന്നതില്‍ ഖേദമുണ്ട്.
സീറ്റുകളെ സംബന്ധിച്ച് അഖിലേന്ത്യതലത്തിലാകട്ടെ, സംസ്ഥാനതലത്തിലാകട്ടെ, ചര്‍ച്ചകള്‍ തുടങ്ങി കഴിഞ്ഞതായി ഞങ്ങള്‍ അറിഞ്ഞിട്ടില്ല. കേരളത്തില്‍ തുടങ്ങിയിട്ടില്ല എന്ന് എല്ലാവര്ക്കും അറിവുള്ളതാണല്ലോ. കേന്ദ്രത്തിലും അത്തരം സംഭാഷണങ്ങള്‍ അടുത്ത ആഴ്ച ആരംഭിയ്ക്കാന്‍ പോകുന്നതായിട്ടാണ് ഇന്നത്തെ പത്രവാര്‍ത്തകളില്‍ നിന്നും മനസ്സിലാക്കുന്നത്‌. അപ്പോള്‍ സീറ്റുകളെ സംബന്ധിച്ച് ചര്‍ച്ച തന്നെ തുടങ്ങും മുന്‍പ് സീറ്റുകളെ സംബന്ധിച്ച് ഞങ്ങള്‍ അതിര് കടന്ന അവകാശവാദങ്ങള്‍ ഉന്നയിയ്ക്കും എന്ന മുന്‍വിധിയോടെ പരസ്യ പ്രസ്താവനകള്‍ ചെയ്യേണ്ട കാര്യമെന്ത്?
തന്റെ ഈ ആരോപണത്തിന് ഉപോല്‍ബലകമായി ഇ.എം.എസ്സിന് എടുത്തു കാണിയ്ക്കാനുള്ള ഒരേയൊരു വസ്തുത ഞങ്ങള്‍ 100 പാര്‍ലമെന്റ്റ് സീറ്റുകളിലും അറുനൂറോളം അസ്സെംബ്ളി സീറ്റുകളിലും മത്സരിയ്ക്കാന്‍ ഉദ്ദേശിയ്ക്കുന്നു എന്നുള്ള സ: രാജേശ്വരറാവുവിന്റെ ഒരു പ്രസ്താവന മാത്രമാണ്.
ഒന്നാമതായി മനസ്സിലാക്കാനുള്ളത് ആ പ്രസ്താവന സാമാന്യരൂപത്തിലുള്ള ഒരു പ്രസ്താവന മാത്രമാനെന്നുള്ളതാണ്. എന്ന് വെച്ചാല്‍ ഇന്നിന്ന സീറ്റുകളില്‍ മത്സരിയ്ക്കുമെന്ന് പറഞ്ഞിട്ടില്ല. എണ്ണത്തില്‍ തന്നെ മേല്പറഞ്ഞ സംഖ്യയില്‍ ഒരൊറ്റ എണ്ണം കുറഞ്ഞാല്‍ ഞങ്ങള്‍ ഐക്യമുന്നണിയില്‍ ഇല്ല എന്നര്‍ത്ഥത്തില്‍ പറഞ്ഞിട്ടില്ല എന്നര്‍ത്ഥം. മറ്റു പാര്‍ട്ടികളുമായി യോജിച്ചു കൊണ്ട് തന്നെ ഞങ്ങളുടെ ഓഹരിയായി ഞങ്ങളുടെ പാര്‍ട്ടിയ്ക്ക് പാര്‍ലമെന്റില്‍ നൂറു സീറ്റിലേയ്ക്കും അസംബ്ലികളില്‍ 600 സീറ്റിനും മത്സരിയ്ക്കാന്‍ സാധിയ്ക്കും എന്നുള്ള ഞങ്ങളുടെ പ്രതീക്ഷ മാത്രമാണാ പ്രസ്താവനയില്‍ ഉള്ളത്. ഇത് അതിശയോക്തിപരമാണെന്ന് വേണമെങ്കില്‍ പറഞ്ഞു കൊള്ളുക. പക്ഷെ, ഇങ്ങനെയൊരു സാമാന്യ പ്രസ്താവന ചെയ്തു പോയാല്‍ അത് ഐക്യത്തിന് വിരുദ്ധമാണെന്ന് വാദിച്ചു സ്ഥാപിയ്ക്കാന്‍ ഇത്ര പാടു പെടുന്നതെന്തിനാണ്?
ഈ അവസരത്തില്‍ ഒന്നുകൂടി ചൂണ്ടികാണിച്ചു കൊള്ളട്ടെ. ഞങ്ങളുടെ പാര്‍ട്ടി മാത്രമല്ല, മറ്റ് പല പാര്‍ട്ടികളും ഇത്തരത്തില്‍ പ്രസ്താവനകള്‍ ചെയ്തിട്ടുണ്ട്. കൊണ്ഗ്രെസ്സിനെതിരായ മുന്നണിയില്‍ നില്‍ക്കുമെന്ന് തീരുമാനിച്ചിട്ടുള്ള എസ്.എസ്.പി പോലും പ്രസ്താവന ചെയ്തിട്ടുണ്ട്. അതിലൊന്നും ഐക്യവിരോധം കാണാത്ത നമ്പൂതിരിപ്പാടിന് ഞങ്ങളുടെ പ്രസ്താവനകളില്‍ മാത്രം ഐക്യ വിരോധം കാണാന്‍കഴിയുന്നതെന്തു കൊണ്ടാണ്? അതോ ഈ ആശയസമരം ഇന്ത്യന്‍ കമ്മ്യുണിസ്റ്റ് പാര്‍ട്ടിയോട് മാത്രമേയുള്ളോ?എസ്.എസ്.പിയുമായും കര്‍ഷകത്തൊഴിലാളി പാര്‍ട്ടിയുമായിട്ടും മറ്റും "മുസ്ലിം ലീഗുമായിട്ടു പോലും" ആശയപരമായി മാര്‍ക്സിസ്റ്റ്‌ പാര്‍ട്ടിയ്ക്ക് അഭിപ്രായവ്യത്യാസങ്ങള്‍ ഒന്നുമില്ലെന്നുണ്ടോ? ഉണ്ടെങ്കില്‍ അതൊന്നും പ്രസ്താവിയ്ക്കാത്തതെന്തുകൊണ്ട്?
മാര്‍ക്സിസ്റ്റ്‌ പാര്‍ട്ടിയും, ഇടതുപക്ഷ ഐക്യ മുന്നണിയില്‍ വരാനിടയുള്ള മറ്റു പാര്‍ട്ടികളുമായി ഉടനെ വാദപ്രതിവാദങ്ങള്‍ തുടങ്ങണമെന്ന് ഞങ്ങള്‍ ആഗ്രഹിയ്ക്കുന്നതായി മേലെഴുതിയതില്‍ നിന്ന് ആരും തെറ്റിദ്ധരിയ്ക്കരുത് എന്ന് അപേക്ഷ. ഞങ്ങള്‍ക്ക് പ്രസ്തുത പാര്‍ട്ടികളുമായി പല അഭിപ്രായവ്യത്യാസങ്ങളുമുണ്ട്. അത് ഞങ്ങള്‍ സന്ദര്‍ഭോചിതമായി പറയും. പക്ഷെ, പറയുന്നത് മിതവും, മര്യാദയുള്ളതുമായ ഭാഷയിലും, ഐക്യത്തിന് വിരുദ്ധമാകാത്ത സ്വരത്തിലും വേണം ഈ സന്ദര്‍ഭത്തില്‍ എന്ന് ഞങ്ങള്‍ക്ക് അഭിപ്രായമുണ്ട്.
സ: നമ്പൂതിരിപ്പാട് പരാമര്‍ശിയ്ക്കുന്ന ആശയസമരം അതില്‍ നിന്ന് ഭിന്നമാണ്‌. അത് ഐക്യത്തെ സഹായിയ്ക്കുമെന്ന് ഞങ്ങള്‍ക്ക് തോന്നുന്നില്ല. അത് കൊണ്ടിത്രയും പറഞ്ഞുവെന്നു മാത്രം.

2012, നവംബർ 14, ബുധനാഴ്‌ച

മാരീചന്റെ 'കോഴിത്തലയില്‍ അഥര്‍വം' അഥവാ സപ്തകക്ഷിമുന്നണി കെട്ടുകഥ!

ചരിത്രത്തെ സ്വന്തം ഭാവനയ്ക്കനുസരിച്ച് വ്യഭിചാരം ചെയ്യാനുള്ള തന്റെ അസാധാരണമായ കഴിവ് മാരീചന്‍ ഏറ്റവും നന്നായി പ്രകടിപ്പിയ്ക്കുന്നത് 1967-69 ലെ സപ്തകക്ഷി മന്ത്രിസഭയുടെ തകര്‍ച്ചയെ പറ്റിയുള്ള കെട്ടുകഥകള്‍ വിവരിയ്ക്കുന്ന താഴെപറയുന്ന ലേഖനത്തിലാണ്.
കോഴിത്തലയിലെ അഥര്‍വം - ഒരു ഫ്ളാഷ് ബാക്ക്!
സപ്തകക്ഷി മന്ത്രിസഭയെ തള്ളിയിട്ടത്‌ സി.പി.ഐ ആണ് എന്നും, അതെ തന്ത്രമാണ് സഖാവ്.ചന്ദ്രപ്പന്‍ ഇപ്പോള്‍ സി.പി.എമ്മിനെതിരെ പ്രയോഗിയ്ക്കുന്നതെന്നും മട്ടിലുള്ള സ്വന്തം "കണ്ടുപിടിത്തങ്ങളിലൂടെ" മാരീചന്‍ തീര്‍ക്കുന്ന ചരിത്രപരമായ നുണകളുടെ കൂമ്പാരത്തിന്റെ ദുര്‍ഗന്ധത്തിനു മുന്‍പില്‍, വിളപ്പിന്‍ശാലയില്‍ പത്ത്മാസമായി കെട്ടികിടക്കുന്ന ചപ്പുചവറുകളുടെ ദുര്‍ഗന്ധം തോറ്റു തുന്നം പാടും എന്നതില്‍ ചരിത്രം അറിയുന്നവര്‍ക്ക് സംശയം ഇല്ല.
പാര്‍ട്ടിയ്ക്ക് തലച്ചോറ് പണയം വച്ച രാഷ്ട്രീയപാണന്മാര്‍ പാടി നടക്കുന്ന കുറെ കഥകള്‍ക്ക് അപ്പുറം സപ്തകക്ഷി മുന്നണി എങ്ങനെ ഉണ്ടായെന്നോ, എന്ത് കൊണ്ട് അത് തകര്‍ന്നു എന്നോ ഒന്നും മാരീചന് ഒന്നുമറിയില്ലെന്ന് ആ ലേഖനങ്ങള്‍ തെളിയിയ്ക്കുന്നു.
അതിനാല്‍ ആ ചരിത്രം ദിഗംബരന്‍ പറഞ്ഞു തരാം.
സപ്തകക്ഷി മുന്നണി എന്ത് കൊണ്ടുണ്ടായി?
1965 ല്‍ പരസ്പരം പോരടിച്ച കക്ഷികള്‍... അടിസ്ഥാന ആശയപരമായി വിരുദ്ധചേരിയില്‍ നില്‍ക്കുന്നവര്‍.... എന്നിട്ടും അവര്‍ സപ്തകക്ഷിമുന്നണിയായി ഒന്നിച്ചത് കൊണ്ഗ്രെസ്സ് വിരോധത്തിന്റെ പേരില്‍ മാത്രമായിരുന്നില്ല. ..... കേരളത്തിലും ഇന്ത്യയിലും നിലനിന്ന രാഷ്ട്രീയസാഹചര്യങ്ങളും, സ്വന്തം പാര്ട്ടികള്‍ക്കുള്ളില്‍ രൂപപ്പെട്ട സമ്മര്‍ദങ്ങള്‍ക്കും ഒടുവില്‍ കൂടിയായിരുന്നു.
പിളര്‍പ്പിനുശേഷം നടന്ന തെരഞ്ഞെടുപ്പില്‍ കേരളത്തിലെ വലിയ പാര്‍ട്ടി എന്ന സ്ഥാനം കിട്ടിയെങ്കിലും സര്‍ക്കാര്‍ രൂപീകരിയ്ക്കാന്‍ കഴിയാതെ പോയത് സി.പി.എമ്മിന് ഒരു വലിയ തിരിച്ചടി ആയിരുന്നു. ഇലക്ഷനില്‍ രഹസ്യസഖ്യം ഉണ്ടാക്കി എങ്കിലും, പരസ്യമായി സി.പി.എമ്മുമായി കൂട്ട്കൂടുന്നത് തങ്ങളുടെ അടിസ്ഥാന വര്‍ഗ്ഗീയ വോട്ടുബാങ്കിനെ ബാധിയ്ക്കും എന്ന ഭയത്താല്‍, സര്‍ക്കാര്‍ രൂപീകരിയ്ക്കാന്‍ മുസ്ലിംലീഗോ, കേരളകൊണ്ഗ്രെസ്സോ സി.പി.എമ്മിന് പിന്തുണ നല്‍കിയില്ല. 'ഒന്നുകില്‍ തങ്ങള്‍ ഒറ്റയ്ക്ക് ഭരിയ്ക്കും, അല്ലെങ്കില്‍ ആരും ഭരിയ്ക്കില്ല" എന്ന ഒരു പിടിവാശി കൊണ്ഗ്രെസ്സ് പാര്‍ട്ടി എടുത്തത്‌ കൊണ്ട് മറ്റൊരു മന്ത്രിസഭയ്ക്കും സാധ്യത ഇല്ലാതായി. ഒടുവില്‍ അസ്സംബ്ലി പിരിച്ചു വിട്ട് സംസ്ഥാനത്ത് രാഷ്‌ട്രപതിഭരണം വരികയും, 1967ല്‍ അടുത്ത തെരഞ്ഞെടുപ്പിന് കളം ഒരുങ്ങുകയും ചെയ്തു.
ഇതിനിടയില്‍ സി.പി.എമ്മിനുള്ളില്‍ കൂടുതല്‍ ആഭ്യന്തര പ്രശ്നങ്ങള്‍ ഉയര്‍ന്നു. ചൈനീസ്‌ വിപ്ലവരീതിയെ അനുകൂലിച്ചാണ് സി.പി.എമ്മിന്റെ ജന്മം എങ്കിലും, ‘ജനകീയ ജനാധിപത്യം’ എന്ന ആശയം വാചകത്തിലൂടെ ഉയര്ത്തിയതല്ലാതെ, ഒരു സായുധവിപ്ലവത്തിനോ ജനകീയമുന്നേറ്റം നടത്താനോ ശ്രമിയ്ക്കാതെ, പാര്‍ട്ടിനേതൃത്വം ബൂര്‍ഷ്വാ തെരഞ്ഞെടുപ്പുരാഷ്ട്രീയത്തിന്റെ പുറകെ നടക്കുകയാണെന്ന് പാര്‍ട്ടിയ്ക്കുള്ളിലെ അതിതീവ്രവിപ്ലവകാരികള്‍ വിമര്‍ശനം ഉയര്‍ത്തി.
കേരളത്തിലെ വര്‍ഗീയപാര്‍ട്ടികളുമായി ചേര്‍ന്ന് നേടിയ തെരഞ്ഞെടുപ്പു വിജയവും, എന്നിട്ടും സര്‍ക്കാര്‍ രൂപീകരിയ്ക്കാന്‍ കഴിയാതെ പോയതുമൊക്കെ, അതിതീവ്രവിപ്ലവകാരികള്‍ പാര്‍ട്ടി നേതൃത്വത്തിനെതിരായി ഉപയോഗിച്ചു.
ബംഗാളിലും, ആന്ദ്രയിലുമടക്കം ശക്തി പ്രാപിച്ച അതിതീവ്രവിപ്ലവകാരികള്‍ പാര്‍ട്ടിയ്ക്കുള്ളില്‍ തന്നെ ഒരു പ്രത്യേക വിഭാഗമായി വളര്‍ന്നു. ഈ ഗ്രുപ്പുകള്‍ പിന്നീട് ആള് ഇന്ത്യ കോ-ഓര്ഡി‍നേഷന്‍ കമ്മിറ്റി ഓഫ് കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ്‌ റെവലുഷനരീസ് (AICCCR) എന്ന പേരില്‍ ദേശീയാടിസ്ഥാനത്തില്‍ ഒന്നിച്ചു. ചൈനീസ്‌ കമ്മ്യുണിസ്റ്റ് പാര്‍ട്ടിയുടെ രഹസ്യപിന്തുണ ഈ അതിതീവ്രവിപ്ലവകാരികള്‍ക്ക് ഉണ്ടായിരുന്നു.
പാര്‍ട്ടിയ്ക്കുള്ളില്‍ ഒരു പിളര്പ്പിനുള്ള സാദ്ധ്യതകള്‍ ഉണ്ടെന്നും, അതിനു ചൈനീസ്‌ കമ്മ്യുണിസ്റ്റ് പാര്‍ട്ടിയുടെ പിന്തുണ ഉണ്ടെന്നും മനസ്സിലാക്കിയ സി.പി.എം നേതൃത്വം വളരെ തന്ത്രപരമായി രണ്ടു തീരുമാനങ്ങള്‍ എടുത്തു.
ഒന്നാമതായി, സി.പി.എം കേന്ദ്ര കമ്മിറ്റി ‍ ഒരു പ്രസ്താവന ഇറക്കി. ഏതെങ്കിലും സംസ്ഥാനത്തില്‍ തെരഞ്ഞെടുപ്പു വഴി അധികാരത്തില്‍ വന്നാലും, സി.പി.എം സമരത്തിന്റെ പാത ഉപേക്ഷിയ്ക്കില്ല എന്നും, ഭരണവും,പ്രക്ഷോഭവും ഒന്നിച്ചു കൊണ്ടുപോകും എന്നും ആയിരുന്നു ആ പ്രസ്താവനയുടെ സന്ദേശം. പാര്‍ട്ടിയിലെ അതിതീവ്രവാദികളെ തല്കാലത്തെയ്ക്ക് പറഞ്ഞു സമാധാനപ്പെടുത്താനായിരുന്നു അത്. (സി.പി.എമ്മിന്റെ ഈ നയം പിന്നീട് സപ്തകക്ഷിമുന്നണി മന്ത്രിസഭയെ ദുര്‍ബലപ്പെടുത്തുന്നതില്‍ വലിയൊരു പങ്കു വഹിച്ചു. അതിനെപറ്റി പിന്നീട് വിശദീകരിയ്ക്കാം)
രണ്ടാമതായി, പിളര്പ്പോട് കൂടി ഇല്ലാതായ സോവിയെറ്റ് കമ്മ്യുണിസ്റ്റ് പാര്‍ട്ടിയുമായുള്ള ബന്ധം പുന:സ്ഥാപിയ്ക്കാനും സി.പി.എം ശ്രമം തുടങ്ങി. അതിന്റെ ഭാഗമായി സി.പി.എം ദേശീയസെക്രെടറി പി. സുന്ദരയ്യ ജയില്‍ വിമോചിതനായ ശേഷം, ചികിത്സയ്ക്കെന്ന പേരില്‍ 1965 സെപ്റ്റംബര്‍ മുതല്‍ 1966 ഫെബ്രുവരി വരെ മോസ്കോയില്‍ പോയി താമസിച്ച്, സോവിയെറ്റ് കമ്മ്യുണിസ്റ്റ് പാര്‍ട്ടി നേതാക്കളുമായി ചര്‍ച്ച നടത്തി. ഇന്ത്യന്‍ കമ്മ്യുണിസ്റ്റ് പാര്‍ട്ടിയില്‍ ഉണ്ടായ പിളര്‍പ്പിനെ ഒരിയ്ക്കലും അനുകൂലിയ്ക്കാത്ത സോവിയെറ്റ് പാര്‍ട്ടി, സി.പി.ഐയുമായി യോജിച്ച് ഇടതുമുന്നണിയായി പ്രവര്‍ത്തിയ്ക്കാന്‍ സി.പി.എമ്മിനോട് നിര്‍ദേശിച്ചു. വീണ്ടും ഒരിയ്ക്കല്‍ കൂടി സി.പി.ഐ യ്ക്കും സി.പി.എമ്മിനും ഇടയില്‍ സോവിയെറ്റ് കമ്മ്യുണിസ്റ്റ് പാര്‍ട്ടി മദ്ധ്യസ്ഥന്റെ വേഷം എടുത്തണിഞ്ഞു. കേരളത്തില്‍ ഉള്‍പ്പെടെ നടക്കുന്ന തെരഞ്ഞെടുപ്പുകളില്‍ അഭിപ്രായ വ്യത്യാസങ്ങള്‍ മാറ്റി വച്ച് യോജിച്ച് പ്രവര്‍ത്തിയ്ക്കാന്‍ സി.പി.ഐയ്ക്കും സി.പി.എമ്മിനും നിര്‍ദേശം നല്‍കി. 1965ല്‍ പരസ്പരം മത്സരിച്ച സി.പി.ഐയും സി.പി.എമ്മും തമ്മില്‍ 1967ല്‍ യോജിച്ച് മത്സരിയ്ക്കാന്‍ ഇടയാക്കിയതിനു പ്രധാനകാരണം സോവിയെറ്റ് കമ്മ്യുണിസ്റ്റ് പാര്‍ട്ടിയുടെ ഈ ഇടപെടലാണ്.
അക്കാലത്ത്, അതിര്‍ത്തിയിലെ ആസന്നമായ യുദ്ധം കാരണം, രാജ്യത്ത് വര്‍ധിച്ചു വരുന്ന ഭക്ഷ്യക്ഷാമം, നിത്യോപയോഗ സാധനങ്ങളുടെ വിലവര്‍ധനവ്‌ എന്നിവ നിയന്ത്രിയ്ക്കാന്‍ പരാജയപ്പെട്ട കേന്ദ്രം ഭരിയ്ക്കുന്ന കൊണ്ഗ്രെസ്സ് സര്‍ക്കാരിനെതിരെ സി.പി.ഐയും, സി.പി.എമ്മും ആദ്യം തനിയേയും, പിന്നീട് യോജിച്ചും പ്രക്ഷോഭങ്ങള്‍ നടത്തി. ഇതും സി.പി.ഐയെയും, സി.പി.എമ്മിനെയും കൂടുതല്‍ അടുപ്പിയ്ക്കാന്‍ ഇടയാക്കി.
1965ല്‍ മന്ത്രിസഭ ഉണ്ടാകാതെ പോയതില്‍ പ്രധാനകാരണക്കാരായ കൊണ്ഗ്രെസ്സിനെതിരെ ഉള്ള വികാരവും, ഒപ്പം ജനജീവിതം ദുസഹമാക്കിയ കേന്ദ്രസര്‍ക്കാരിന്റെ നടപടികളും കൂടിയായപ്പോള്‍ കൊണ്ഗ്രെസ്സ് പാര്‍ട്ടിയ്ക്കെതിരെ ഒരു പൊതുവികാരം മുസ്ലിംലീഗ് അടക്കമുള്ള മറ്റു പാര്‍ട്ടികള്‍ക്കും ഉണ്ടായിരുന്നു. കൊണ്ഗ്രെസ്സ് പാര്‍ട്ടിയെ തോല്പ്പിയ്ക്കാന്‍ ഒരു പൊതുമുന്നണി എന്ന ആശയത്തിന് സ്വീകാര്യത ലഭിയ്ക്കാന്‍ ഇത് ഇടയാക്കി. എങ്കിലും പരസ്പരവിരുദ്ധമായ ആശയങ്ങളും, നയങ്ങളുമുള്ള ഏഴു പാര്‍ട്ടികളെ കൊണ്ഗ്രെസ്സ് വിരോധം എന്ന ഒറ്റവികാരത്തിന്റെ പുറത്ത് യോജിപ്പിച്ച് ഒരു മുന്നണി രൂപീകരിയ്ക്കുന്നതും, ആ മുന്നണി തകരാതെ നിലനിര്‍ത്തുന്നതും ഏറെ ശ്രമകരമായ ഒരു കാര്യമായിരുന്നു. 1966 ഏപ്രിലില്‍ ചേര്‍ന്ന സി.പി.ഐ സംസ്ഥാനകമ്മിറ്റി മുസ്ലിംലീഗ് മുന്നണിയില്‍ വേണ്ട എന്ന മുന്‍നിലപാടില്‍ ഉറച്ചു നിന്നതും, മുസ്ലിംലീഗ് ഇല്ലാതെ മുന്നണി വേണ്ട എന്ന സി.പി.എം സംസ്ഥാനകമ്മിറ്റിയുടെ നിലപാടും, ആദ്യം തന്നെ മുന്നണി രൂപികരണം വിഷമത്തില്‍ ആക്കി. അത് പോലെ തന്നെ സീറ്റുകളുടെയും, മണ്ഡലങ്ങളുടെയും വിഷയത്തിലും മുന്നണിയിലെ കക്ഷികള്‍ തമ്മില്‍ തര്‍ക്കങ്ങള്‍ തുടക്കം മുതലേ ഉണ്ടായി.
എന്തായാലും സി.പി.ഐയെ അനുനയിപ്പിയ്ക്കാനായി സി.പി.എമ്മിന്റെ പ്രേരണ പ്രകാരം, മുസ്ലിംലീഗ് അഖിലേന്ത്യ വര്‍ക്കിംഗ്‌ കമ്മിറ്റി യോഗം ചേര്‍ന്ന് ഒരു പ്രമേയം പാസ്സാക്കി. കൊണ്ഗ്രെസ്സ് പാര്‍ട്ടിയെ തോല്പ്പിയ്ക്കാന്‍, താത്വികമായ ഭിന്നിപ്പ് മാറ്റി വച്ച്, കമ്മ്യുനിസ്റ്റു പാര്‍ട്ടികളോട് ചേര്‍ന്ന് തെരഞ്ഞെടുപ്പിനെ നേരിടാന്‍ മുസ്ലിംലീഗ് തയ്യാറാണ് എന്നായിരുന്നു ആ പ്രമേയത്തിന്റെ ആശയം.
പല തര്‍ക്കങ്ങളിലും മധ്യസ്ഥം വഹിച്ച്,സപ്തകക്ഷിമുന്നണിയുടെ രൂപീകരണത്തില്‍ വലിയൊരു പങ്കു വഹിച്ചത് ആര്‍.എസ്.പി നേതാവായ എന്.ശ്രീകണ്‍Oന് ‍നായരായിരുന്നു. മുന്നണിയിലെ പാര്‍ട്ടികള്‍ തമ്മില്‍ അടിസ്ഥാന വിശ്വാസങ്ങളില്‍ ആശയപരമായ എന്തെല്ലാം ഭിന്നതകള്‍ ഉണ്ടെങ്കിലും, അതെല്ലാം മാറ്റി വെച്ച്, ഉഭയകക്ഷിചര്‍ച്ചയിലൂടെ ഒരു പൊതുമിനിമം പരിപാടി രൂപപ്പെടുത്തി, ആ പൊതുപരിപാടിയുടെ അടിസ്ഥാനത്തില്‍ മുന്നണി പ്രവര്ത്തിയ്ക്കണം എന്നും ഉള്ള ധാരണയുടെ അടിസ്ഥാനത്തില്‍, സി.പി.ഐ, സി.പി.എം, ആര്‍.എസ്.പി, മുസ്ലിംലീഗ്, എസ്.എസ്.പി, കെ.ടി.പി, കെ.എസ്.പി എന്നീ ഏഴു കക്ഷികള്‍ ചേര്‍ന്ന സപ്തകക്ഷി മുന്നണി നിലവില്‍ വന്നു.
കൊണ്ഗ്രെസ്സ്പാര്‍ട്ടിയെ തോല്‍പ്പിച്ച് പുതിയ സര്‍ക്കാര്‍ ഉണ്ടാക്കി ജനങ്ങള്‍ക്കായി നല്ലൊരു ഭരണം കാഴ്ച വയ്ക്കണം എന്നതായിരുന്നു മുന്നണിയുടെ പ്രധാന അജണ്ട. 17 ജൂലൈ 1966നു മുന്നണി തെരഞ്ഞെടുപ്പു പ്രകടനപത്രിക പുറത്തിറക്കി. തെരഞ്ഞെടുപ്പില്‍ നാലു പ്രധാന വാഗ്ദാനങ്ങള്‍ ആണ് മുന്നണി ജനങ്ങള്‍ക്ക്‌ മുന്നില്‍ വച്ചത്. ജനങ്ങളെ വലയ്ക്കുന്ന ഭക്ഷ്യക്ഷാമം ഇല്ലാതാക്കും, അഴിമതിനിരോധന നിയമം കൊണ്ടുവന്ന് അഴിമതി തുടച്ചു നീക്കും, ക്രമസമാധാനനില മെച്ചപ്പെടുത്തും, ഭൂപരിഷ്കരണ നിയമം പാസ്സാക്കി നടപ്പിലാക്കും എന്നിവയായിരുന്നു അവ.
സപ്തകക്ഷിമുന്നണിയില് സീറ്റ് വിഭജനം നടന്നത് ഈ വിധമായിരുന്നു. CPM – 61, CPI – 24, SSP – 23, ML – 15, RSP – 6, KTP – 3, KSP – 1.
കൊണ്ഗ്രെസ്സ് പാര്‍ട്ടി ഒറ്റയ്ക്കും, കേരളകൊണ്ഗ്രെസ്സ് -പിഎസ്പി -സ്വതന്ത്ര പാര്‍ട്ടി-ഡിഎംകെ മുന്നണിയും മത്സരരംഗത്ത്‌ വാശിയേറിയ പോരാട്ടം നടത്തി.
തെരഞ്ഞെടുപ്പു ഫലം വളരെ ആവേശകരമായിരുന്നു. ജനങ്ങള്‍ പുതിയ മുന്നണിയെ 133 ല്‍ 113 സീറ്റ് നല്‍കി അധികാരത്തിലേറ്റി. (CPM – 52, CPI – 19, SSP – 19, ML – 14, RSP – 6, KTP – 2, KSP – 1)
മുഴുവന്‍ സീറ്റിലും മത്സരിച്ച കൊണ്ഗ്രെസ്സിനു വെറും 9 സീറ്റ് മാത്രമേ കിട്ടിയുള്ളൂ. 61 സീറ്റില്‍ മത്സരിച്ച കേരളകൊണ്ഗ്രെസ്സിനു 5 സീറ്റ് മാത്രം കിട്ടി. വിജയിച്ച ആറ് സ്വതന്ത്രന്മാരില്‍ നാല് പേര്‍ പിന്നീട്‌ മുന്നണിയില്‍ ചേര്‍ന്നു
സപ്തകക്ഷി മുന്നണി മന്ത്രിസഭയെ തകര്‍ത്തതാര്?
കേരളത്തിന്റെ ചരിത്രത്തില്‍ ഇത്രയും ഭൂരിപക്ഷം കിട്ടിയ ഒരു മുന്നണി ഇല്ലായിരുന്നു.വിമോചന സമരമോ, കേന്ദ്രസര്‍ക്കാരിന്റെ ഇടപെടലുകളോ ഉണ്ടായില്ല. പ്രതിപക്ഷമാണെങ്കില്‍ വളരെ ദുര്‍ബലവും!. എന്നിട്ടും ആ മുന്നണിയുടെ സര്‍ക്കാര്‍ വെറും 32 മാസം മാത്രമേ നിലനിന്നുള്ളൂ.
അതിന്റെ പാപക്കറ മുഴുവന്‍ സി.പി.ഐയുടെ തലയില്‍ കെട്ടി വയ്ക്കാന്‍ ശ്രമിയ്ക്കുന്നതു വഴി മാരീചനെ പോലുള്ള വക്രബുദ്ധികള്‍, ആ മന്ത്രിസഭയുടെ പതനത്തിന് ശരിയ്ക്കും കാരണക്കാരായ സ്വന്തം പാര്‍ട്ടിയായ സി.പി.എമ്മിന്റെ കഴിവുകേടിനെയും, രാഷ്ട്രീയ ഉപജാപങ്ങളെയും മറച്ചു വെച്ച് വെള്ള പൂശാനാണ്‌ ശ്രമിയ്ക്കുന്നത് എന്ന് ചരിത്രം വായിച്ചാല്‍ വ്യക്തമാകും.
ആശയവ്യത്യാസമുള്ള കക്ഷികളെ മുന്നണിയുടെ പൊതുപരിപാടിയുടെ അടിസ്ഥാനത്തില്‍ സൌഹൃദപരമായി യോജിപ്പിച്ചു കൊണ്ട് പോകേണ്ടതിന്റെയും, മുന്നണിയുടെ ഒത്തൊരുമ വഴി സര്‍ക്കാരിന്റെ പ്രവര്‍ത്തനം മെച്ചപ്പെടുത്തി ജനങ്ങള്‍ക്ക്‌ തെരഞ്ഞെടുപ്പു കാലത്ത് നല്‍കിയ വാഗ്ദാനങ്ങള്‍ പാലിക്കേണ്ടതിന്റെയും ഏറ്റവും വലിയ ഉത്തരവാദിത്വം നടപ്പിലാക്കപ്പെടുന്നതില്‍, മുന്നണിയെ നയിയ്ക്കുന്ന വലിയകക്ഷിയുടെ രാഷ്ട്രീയപക്വതയ്ക്കും, സമീപനത്തിനും വലിയൊരു പങ്കുണ്ട്. എന്നാല്‍ ആ ഉത്തരവാദിത്വം ഏറ്റെടുത്തു നടപ്പാക്കുന്നതില്‍ അന്നത്തെ സി.പി.എം നേതൃത്വം അമ്പേ പരാജയമായിരുന്നു എന്നു മാത്രമല്ല, അവരുടെ രാഷ്ട്രീയനിലപാടുകളും, ഭരണപരാജയവുമാണ് സപ്തകക്ഷി മന്ത്രിസഭയുടെ പതനത്തിനു മുഖ്യപങ്കു വഹിച്ചതെന്ന് നിഷ്പക്ഷമായി ചരിത്രത്തെ വായിയ്ക്കുന്ന ആര്‍ക്കും മനസിലാക്കാം.
സപ്തകക്ഷി മന്ത്രി സഭയുടെ തകര്‍ച്ചയ്ക്ക് കാരണമായ വിഷയങ്ങളെ പൊതുവായി താഴെ പറയുന്നവിധം അഞ്ചായി വിശകലനം ചെയ്യാന്‍ കഴിയും.
1) ഭരണപരമായ തര്‍ക്കങ്ങള്‍
2) സിപിഎമ്മിലും, എസ്.എസ്.പി യിലും ഉണ്ടായ പിളര്‍പ്പുകള്‍
3) ക്രമസമാധാനപാലനത്തില്‍ ഉണ്ടായ വീഴ്ച യും, സമരങ്ങളും
4) മുന്നണിഏകോപനവും പരസ്പരവിശ്വാസവും നേരിട്ട തകര്‍ച്ച
5) അഴിമതി ആരോപണങ്ങള്‍
ഇനി ഈ ഓരോ കാരണങ്ങളെ ആയി നമുക്ക് പരിശോധിയ്ക്കാം.
ഭരണപരമായ തര്‍ക്കങ്ങള്‍
സപ്തകക്ഷി മന്ത്രിസഭയില്‍ വകുപ്പ് വിഭജനം ഇപ്രകാരം ആയിരുന്നു. മുഖ്യമന്ത്രി ഇ.എം.എസ്തന്നെ ആഭ്യന്തരവകുപ്പും കൈകാര്യം ചെയ്തു. കെ.ആര്‍.ഗൌരിഅമ്മ (ഭക്ഷ്യം, റെവെന്യു, സാമൂഹ്യക്ഷേമം, നിയമം), ഇ.കെ. ഇമ്പിച്ചിബാവ (ഗതാഗതം, ജയില്‍), എം.കെ. കൃഷ്ണന്‍ (വനം, ഹരിജനക്ഷേമം), എന്നിവരായിരുന്നു മറ്റു സി.പി.എം മന്ത്രിമാര്‍. ടി.വി.തോമസ്‌ (വ്യവസായം), എം.എന്‍.ഗോവിന്ദന്‍ നായര്‍ (കൃഷി, വിദ്യുത്ഛക്തി) എന്നിവര്‍ സി.പി.ഐയില്‍ നിന്നും, പി.കെ.കുഞ്ചു(ധനകാര്യം), പി.ആര്‍ .കുറുപ്പ് (സഹകരണം,ജലസേചനം) എന്നിവര്‍ എസ്.എസ്.പിയില്‍ നിന്നും മന്ത്രിമാരായി. മുസ്ലിം ലീഗില്‍ നിന്നും അഹമ്മദ്‌ കുരിക്കള്‍ (പഞ്ചായത്ത്, നഗരവികസനം), ആര്‍.എസ്.പിയില്‍ നിന്നും ടി.കെ.ദിവാകരന്‍ (പൊതുമരാമത്ത്), കെ.എസ്.പിയില്‍ നിന്നും മത്തായിമാഞ്ഞൂരാന്‍ (തൊഴില്)‍, കെ.ടി.പിയില്‍ നിന്നും ബി.വെല്ലിംഗ്ടന്‍ (ആരോഗ്യം) എന്നിവരായിരുന്നു മറ്റു മന്ത്രിമാര്‍. (ഒരു വര്‍ഷത്തിനു ശേഷം അഹമ്മദ്‌കുരിക്കള്‍ മരിച്ചപ്പോള്‍, അവുഖാദേര്‍കുട്ടിനാഹ പകരം മന്ത്രിയായി.)
മന്ത്രിസഭയുടെ ആദ്യകാലം മുതല്‍ തന്നെ സി.പി.എം മറ്റുള്ള കക്ഷികളുടെ വകുപ്പില്‍ അനാവശ്യമായി കൈകടത്താന്‍ തുടങ്ങി എന്ന് മാത്രമല്ല, അവരുടെ പ്രവര്‍ത്തനങ്ങള്‍ക്ക് തടസ്സം സൃഷ്ടിയ്ക്കുന്ന സമീപനം ആണ് സ്വീകരിച്ചത്. ഇത് മറ്റു കക്ഷികളുടെ വിമര്‍ശനം ക്ഷണിച്ചു വരുത്തി.
മുന്നണിയിലെ ആദ്യത്തെ തര്‍ക്കം, ഭക്ഷ്യക്ഷാമം പരിഹരിയ്ക്കാന്‍ വേണ്ടി ഭക്ഷ്യവകുപ്പ് എടുത്ത നടപടികളുടെ പരാജയത്തിന്റെ പുറത്തായിരുന്നു. സംസ്ഥാനത്തില്‍ ഭക്ഷ്യക്ഷാമം വളരെ രൂക്ഷമായിട്ടും, അടിയന്തരനടപടികള്‍ എടുത്ത് പ്രശ്നം പരിഹരിയ്ക്കാന്‍ ഭക്ഷ്യവകുപ്പിനു കഴിഞ്ഞില്ല.
കേന്ദ്രസര്‍ക്കാരില്‍ നിന്ന് കൂടുതല്‍ അരിവിഹിതം നേടിയെടുക്കാന്‍ കഴിയാതെ പോയതോടെ റേഷന്‍ വിതരണം താറുമാറാവുകയും പൊതുവിപണിയില്‍ അരിവില കുതിച്ചുയരുകയും ചെയ്തു. പകരം മറ്റെവിടെ നിന്നെങ്കിലും ഭക്ഷ്യധാന്യങ്ങള്‍ ഇറക്കുമതി ചെയ്യാനുള്ള നടപടികളും, താങ്ങുവില നല്‍കി കേരളത്തില്‍ നിന്നു തന്നെ നെല്ല് ഏറ്റെടുക്കാന്‍ ഉള്ള നടപടികളും വിജയം കാണാതെ പോയി.
ഭക്ഷ്യവകുപ്പിന്റെ ഈ പരാജയം സമൂഹമധ്യത്തില്‍ തന്നെ സര്‍ക്കാരിനെയും, സി.പി.എമ്മിനെയും പ്രതികൂട്ടില്‍ ആക്കി.
ഘടകകക്ഷികളും തങ്ങളുടെ അതൃപ്തി സിപിഎമ്മിനെ അറിയിച്ചു. നിയമസഭയില്‍ നടന്ന ചര്‍ച്ചയ്ക്കിടെ, ‘ഭക്ഷ്യക്ഷാമം പരിഹരിയ്ക്കുന്നതില്‍ സര്‍ക്കാര്‍ പരാജയപ്പെട്ടു’ എന്ന് എസ്.എസ്.പി എം.എല്‍.എ ആയ ബി.മാധവന്‍നായര്‍ കുറ്റപ്പെടുത്തി. ഭക്ഷ്യക്ഷാമപ്രശ്നപരിഹാരത്തിനായി മുസ്ലിംലീഗ് സമര്‍പ്പിച്ച നിര്‍ദേശങ്ങളും സി.പി.എം തള്ളികളഞ്ഞു. ഭൂപരിഷ്കരണം അടക്കമുള്ള പ്രധാന നിയമനിര്‍മ്മാണങ്ങള്‍ നടത്തുന്നതിനിടയില്‍, ഭക്ഷ്യവകുപ്പില്‍ കൂടുതല്‍ ശ്രദ്ധ ചെലുത്താന്‍ കഴിയാതെ പോകുന്ന മന്ത്രി കെ.ആര്‍.ഗൌരിഅമ്മയില്‍ നിന്നും ഭക്ഷ്യവകുപ്പ് എടുത്തു മാറ്റി, മുഖ്യമന്ത്രി തന്നെ നേരിട്ട് ഏറ്റെടുക്കണമെന്ന നിര്‍ദേശം സി.പി.ഐ സംസ്ഥാന നിര്‍വാഹകസമിതി മുന്നോട്ടു വച്ചെങ്കിലും, സി.പി.എം അതും തള്ളി.
തങ്ങളുടെ പരാജയം മറച്ചു വെയ്ക്കാനായി മുഴുവന്‍ കുറ്റവും കേന്ദ്രസര്‍ക്കാരിന്റെ മേല്‍ ചുമത്തി പ്രക്ഷോഭം നടത്താനായിരുന്നു സി.പി.എം തീരുമാനം. നാടൊട്ടുക്ക് സമരങ്ങളും ബന്ദുകളും നടത്തി സാധാരണ ജനങ്ങളുടെ ജീവിതം കൂടുതല്‍ ദുരിതത്തില്‍ ആക്കാനെ ഈ നയം ഉപകരിച്ചുള്ളൂ.
കൃഷിമന്ത്രിയായിരുന്ന എം.എന്‍.ഗോവിന്ദന്‍ നായര്‍ ഒരു പുതിയ കാര്‍ഷിക നയം കൊണ്ടു വന്നു. ഭക്ഷ്യക്ഷാമം ഇല്ലാതാക്കാനായി, കേരളത്തിലെ നെല്ല് ഉത്പാദനം വര്‍ദ്ധിപ്പിയ്ക്കാന്‍, കാര്‍ഷിക മേഖലയില്‍ യന്ത്രവല്കരണവും, ആധുനിക സാങ്കേതികവിദ്യകളും ഉപയോഗിയ്ക്കാന്‍ അദ്ദേഹം തീരുമാനിച്ചു. ട്രാക്ടറുകള് വാങ്ങി കൃഷിഓഫീസുകള്‍ വഴി ,കര്‍ഷകര്‍ക്ക് കുറഞ്ഞ നിരക്കില്‍ വാടകയ്ക്ക് കൊടുക്കാന്‍ ഒരു പദ്ധതി അദ്ദേഹം ആവിഷ്കരിച്ചു. ഉടനെതന്നെ സി.പി.എമ്മും അതിന്റെ പോഷക സംഘടനകളും വളരെ ശക്തമായി ട്രാക്ടറിനെതിരെ സമരം തുടങ്ങി. സി.പി.എം പഴഞ്ചന്‍ വരട്ടുതത്വവാദങ്ങളില്‍ ഉറച്ചു നിലക്കാതെ, സമൂഹത്തിന്റെ ഭാവിയ്ക്ക് വേണ്ടി ആധുനിക സാങ്കേതികവിദ്യയുടെ വളര്‍ച്ച ഉള്‍കൊള്ളണം എന്ന് സി.പി.ഐ ആവശ്യപ്പെട്ടെങ്കിലും, സി.പി.എം വഴങ്ങിയില്ല. ട്രാക്ടര്‍ മുതലാളിത്തത്തിന്റെ പ്രതീകമാണെന്നും, അത് കര്‍ഷകരുടെ ജോലി ഇല്ലാതാക്കും എന്നുമായിരുന്നു അവരുടെ വാദം. സി.പിഎമ്മിന്റെ എതിര്‍പ്പ് കൃഷിവകുപ്പിന്റെ യന്ത്രവല്‍ക്കരണപരിപാടിയെ മുളയിലെ നുള്ളികളഞ്ഞു.
സര്‍ക്കാരിന്റെ കാലാവധി തീരും വരെയും കൃഷിവകുപ്പും സി.പി.എമ്മിന്റെ കര്‍ഷകസംഘടനകളും തമ്മിലുള്ള തര്‍ക്കം തുടര്‍ന്നു. സി.പി.എം സമരങ്ങളുടെ വേലിയേറ്റത്തില്‍ മനസ്സ് മടുത്ത്, "ബന്ദു നടത്തിയാല്‍ അരി ഉണ്ടാകില്ല" എന്ന് കൃഷിമന്ത്രി പരസ്യമായി പറയുന്നയിടം വരെ കാര്യങ്ങള്‍ എത്തിച്ചേര്‍ന്നു.
സി.പി.എമ്മിന്റെ അന്നത്തെ 'ട്രാക്ടര്‍സമരം' കേരളത്തിന്റെ കാര്‍ഷികമേഖലയിലെ യന്ത്രവല്‍കരണത്തെ എന്ന് മാത്രമല്ല, നെല്‍കൃഷിയുടെ ഭാവിയെ തന്നെ നശിപ്പിച്ചു എന്ന് ഇന്ന് ജീവിച്ചിരിയ്ക്കുന്ന, ചിന്തിയ്ക്കുന്ന ആര്‍ക്കും അനുഭവപ്പെടും.
എങ്കിലും കര്‍ഷകര്‍ക്ക് വളം, വിത്തുകള്‍, കീടനാശിനികള്‍ എന്നിവയ്ക്ക് സബ്സിഡി നല്‍കിയും, കാര്‍ഷികമേഖലയില്‍ കൂടുതല്‍ പരിഷ്കാരങ്ങള്‍ വരുത്തിയും, ഒരു വര്ഷം കൊണ്ട് നെല്ല് ഉത്പാദനം 11 ലക്ഷം ടണ്ണില്‍ നിന്ന് 14 ലക്ഷം ടണ്ണായി ഉയര്‍ത്താന്‍ കൃഷിവകുപ്പിനു കഴിഞ്ഞു.
വ്യവസായമന്ത്രി ടി.വി.തോമസ്‌ ആവിഷ്കരിച്ച പുതിയ വ്യവസായനയത്തെ കുറിച്ചായിരുന്നു സി.പി.എമ്മും സി.പി.ഐയും തമ്മിലുള്ള അടുത്ത തര്‍ക്കം.
കേരളത്തിന്റെ വ്യവസായ വളര്‍ച്ചയ്ക്ക് സ്വകാര്യ പങ്കാളിത്തവും, നിയന്ത്രിതമായ വിദേശമൂലധനവും ആവശ്യമാണ്‌ എന്നതായിരുന്നു സ:ടി.വി.തോമസ്‌ ആവിഷ്കരിച്ച വ്യവസായനയത്തിന്റെ കാതല്‍. അക്കാലത്ത് ശാസ്ത്രസാങ്കേതികമായി ഏറ്റവും വളര്‍ച്ച നേടിയിരുന്ന ജപ്പാനെ പോലുള്ള വിദേശരാജ്യങ്ങള്‍ സന്ദര്‍ശിച്ച് അവിടുള്ള വ്യവസായികളുമായി ചര്‍ച്ച നടത്തി, കേരളത്തില്‍ വ്യവസായം തുടങ്ങാന്‍ അവരെ ക്ഷണിയ്ക്കാന്‍ സ:ടി.വി. തോമസ്‌ തീരുമാനിച്ചു. മന്ത്രിസഭയില്‍ ചര്‍ച്ചയ്ക്കു വച്ച കരടുവ്യവസായനയം ഭൂരിപക്ഷ അഭിപ്രായത്തോടെ അംഗീകരിയ്ക്കപ്പെട്ടു.
എന്നാല്‍ അടുത്ത ദിവസങ്ങളില്‍ ചേര്‍ന്ന സി.പി.എം സംസ്ഥാന സെക്രെടരിയെറ്റ്, സര്‍ക്കാരിന്റെ വ്യവസായനയത്തെ തള്ളിപറഞ്ഞു. മുതലാളിത്തരാജ്യമായ ജപ്പാനുമായി വ്യവസായബന്ധങ്ങള്‍ ഉണ്ടാക്കാന്‍ പാടില്ല എന്ന നിലപാടില്‍ ആയിരുന്നു അവര്‍. അത് കൂടാതെ, സി.പി.എം ദേശീയസെക്രെട്ടറി ആയിരുന്ന പി.സുന്ദരയ്യ എറണാകുളത്തു വച്ച് നടത്തിയ പത്രസമ്മേളനത്തില്‍ വച്ച്, വ്യവസായമന്ത്രിയുടെ നയം തൊഴിലാളി വിരുദ്ധവും, മുതലാളിത്ത വിധേയത്വം നിറഞ്ഞതും, പിന്തിരിപ്പനുമാണെന്ന് ആക്ഷേപിച്ചു.
എന്നാല്‍ മുന്നണിയിലെ കെ.എസ്.പി ഒഴിച്ചുള്ള മറ്റു കക്ഷികള്‍ എല്ലാം വ്യവസായനയത്തെ പരസ്യമായി പിന്തുണച്ചു ശക്തമായി തന്നെ സി.പി.ഐയ്ക്ക് പിറകില്‍ അണി നിരന്നു. ആ പിന്തുണയുടെ ബലത്തില്‍ സി.പി.എമ്മിന്റെ എതിര്‍പ്പുകള്‍ വകവയ്ക്കാതെ സ: ടി.വി.തോമസ്‌ ജപ്പാന്‍ സന്ദര്‍ശിച്ചു വ്യവസായികളുമായി ചര്‍ച്ച നടത്തി. ജപ്പാനിലെ പല കമ്പനികളും കേരളത്തില്‍ വ്യവസായം തുടങ്ങാന്‍ താല്പര്യം പ്രകടിപ്പിച്ചു. കോഴിക്കോട് ഒരു സ്റ്റീല്‍പ്ലാന്റ് സ്ഥാപിയ്ക്കാനുള്ള ധാരണപത്രത്തില്‍ അഞ്ചു കമ്പനികള്‍ ഒപ്പ് വെച്ചു. മടങ്ങിയെത്തിയ വ്യവസായമന്ത്രിയെ എതിരേറ്റത് സി.പി.എമ്മിന്റെ കടുത്ത വിമര്‍ശനമായിരുന്നു. മന്ത്രിയുടെ വ്യവസായനയത്തിനെതിരെ സംസ്ഥാനവ്യാപകമായി ശക്തമായ പ്രക്ഷോഭം നടത്താന്‍ സി.പി.എം പോളിറ്റ്ബ്യുറോ, സംസ്ഥാന സമിതിയോട് ആഹ്വാനം ചെയ്തു. സി.പി.ഐ - സി.പി.എം ബന്ധം വഷളക്കാനേ ഈ പ്രക്ഷോഭങ്ങള്‍ ഉപകരിച്ചുള്ളൂ.
(ടി.വി. തോമസ്‌ അന്ന് നടപ്പാക്കാന്‍ ശ്രമിച്ച വ്യവസായനയത്തിന്റെ ഒരു വികൃത അനുകരണമാണ്, നാല്പത് വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്ക് ശേഷം സി.പി.എം മന്ത്രിയായ ഇളമരം കരിം കഴിഞ്ഞ ഇടതു സര്‍ക്കാരിന്റെ കാലത്ത് നടപ്പാക്കാന്‍ ശ്രമിച്ചത്‌ എന്നത് ചരിത്രത്തിന്റെ ഒരു തമാശയാകാം.)
ഇതേ സമയത്ത് തന്നെ സി.പി.എം പൊതുപരിപാടിയില്‍ നിന്നും വ്യതിചലിച്ച്, വലിയേട്ടന്‍ കളിയ്ക്കുന്നു എന്ന ആക്ഷേപവും ഘടകകക്ഷികള്‍ ഉയര്‍ത്തി. എസ്.എസ്.പി, ആര്‍എസ്പി മന്ത്രിമാര്‍, സ്വന്തം വകുപ്പുകളില്‍ സി.പി.എം അനാവശ്യമായി കൈകടത്തുന്നു എന്ന പരാതി ഉന്നയിച്ചു.
എസ്.എസ്.പിക്കാരനായ ധനമന്ത്രി, 1967 സെപ്റ്റംബര്‍ 13ന്, പത്രസമ്മേളനത്തില്‍ വച്ച്, 'സി.പി.എം സ്വീകരിയ്ക്കുന്ന നയങ്ങള്‍ സംസ്ഥാനത്തിന്റെ താത്പര്യങ്ങള്‍ക്ക് വിരുദ്ധമാണ്' എന്ന് പരസ്യമായി പറഞ്ഞത് ഈ ഭിന്നിപ്പിന്റെ ആഴം കാണിയ്ക്കുന്നു.
സി.പി.എം സ്വീകരിച്ച രാഷ്ട്രീയനയങ്ങള്‍ ക്രമേണ കെ.ടി.പി, കെ.എസ്.പി എന്നിവ ഒഴിച്ചുള്ള എല്ലാ ഘടകകക്ഷികളെയും അവര്‍ക്കെതിരാക്കി. ഇത് സപ്തകക്ഷി മുന്നണി സര്‍ക്കാരിനെ തകര്‍ക്കുന്നതില്‍ വലിയ പങ്കു വഹിച്ചു.
സിപിഎമ്മിലും, എസ്.എസ്.പി യിലും ഉണ്ടായ പിളര്‍പ്പുകള്‍
ദേശീയ തലത്തില്‍ തന്നെ ആശയഭിന്നത നിമിത്തം സി.പി.എം കടുത്ത പ്രതിസന്ധി നേരിടുന്ന കാലമായിരുന്നു അത് എന്ന് മുന്‍പ് പറഞ്ഞുവല്ലോ. ആ ഭിന്നതകള്‍ രൂക്ഷമായത് 1967ലെ നക്സല്‍ബാരി സമരത്തോട് കൂടിയാണ്. പശ്ചിമബംഗാളിലെ വടക്കന്‍ പ്രദേശമായ നക്സല്‍ബാരിയില്‍ ചൈനീസ്‌ കമ്മ്യുണിസ്റ്റ് പാര്‍ട്ടിയുടെ പിന്തുണയോടെ ഭരണകൂടത്തിനെതിരെ നടന്ന കര്‍ഷകരുടെ സായുധവിപ്ലവമാണ് നക്സല്‍ബാരി സമരം. അതിനു നേതൃത്വം നല്‍കിയത് സി.പി.എം അതിതീവ്രവിപ്ലവകാരികളായിരുന്ന ചാരു മജുംദാര്‍, കാനു സന്യാല്‍ എന്നിവര്‍ ആയിരുന്നു. "ഇന്ത്യന്‍ വസന്തത്തിലെ ഇടിമുഴക്കം" എന്ന് ചൈനീസ്‌ കമ്മ്യുണിസ്റ്റ് പാര്‍ട്ടി വിശേഷിപ്പിച്ച നക്സല്‍ബാരി സമരത്തെ, സി.പി.എം കൂടി പങ്കാളികള്‍ ആയ ബംഗാള്‍ സര്‍ക്കാര്‍ പട്ടാളത്തെയും പോലീസിനെയും ഉപയോഗിച്ച് ശക്തമായിത്തന്നെ അടിച്ചമര്‍ത്തി. ഇത് സി.പി.എമ്മിനുള്ളില്‍ കടുത്ത അഭിപ്രായഭിന്നത ഉണ്ടാക്കി.
1968 ഏപ്രിലില്‍ ബുര്‍ധ്വാനില്‍ നടന്ന സി.പി.എം പ്ലീനത്തില്‍ വച്ച്, സി.പി.എം പിളര്‍ന്ന് ആള് ഇന്ത്യ കോ-ഓര്ഡി‍നേഷന്‍ കമ്മിറ്റി ഓഫ് കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ്‌ റെവലുഷനരീസ് (AICCCR) അംഗങ്ങള്‍ പുറത്തു വന്നു. ഇതേ സമയം തന്നെ ആന്ദ്രയില്‍ ടി.നാഗിറെഡഡിയുടെ നേതൃത്വത്തില്‍ സി.പി.എമ്മിനുള്ളിലെ അതിതീവ്ര വിപ്ലവകാരികള്‍ പാര്‍ട്ടിയെ പിളര്‍ത്തി. ഇത് പോലെ പല സംസ്ഥാനങ്ങളിലും സി.പി.എം പിളര്‍പ്പ് നേരിട്ടു. 1969 ഏപ്രിലില്‍ AICCCR, സി.പി.ഐ (എം.എല്‍)നു രൂപം കൊടുത്തു.
കേരളത്തിലും ഈ പിളര്‍പ്പിന്റെ അലയൊടികള്‍ ഉണ്ടായി. അതിതീവ്രവിപ്ലവകാരികള്‍ സി.പി.എമ്മില്‍ നിന്നും പുറത്തു പോയി സി.പി.ഐ(എം.എല്‍)ലിലോ, നക്സല്‍ ഗ്രൂപ്പുകള്‍ ആയോ പ്രവര്‍ത്തിയ്ക്കാന്‍ തുടങ്ങി. 1969 ഫെബ്രുവരിയില്‍ സപ്തകക്ഷിമുന്നണിയില്‍ നിന്നും, അതിതീവ്രവിപ്ലവകാരികള്‍ക്ക് പിന്തുണ പ്രഖ്യാപിച്ച് അഞ്ചു സി.പി.എം എം.എല്‍.എമാര്‍ രാജിവെച്ചു. ഉടനെതന്നെ സി.പി.എം നേതൃത്വം അവരെ പാര്‍ട്ടിയില്‍ നിന്നും പുറത്താക്കി.
അതിതീവ്രവിപ്ലവ ആവേശത്തിന്റെ പിന്നാലെ പോകുന്ന അണികളുടെ കൊഴിഞ്ഞുപോക്ക് കുറച്ച്, പാര്‍ട്ടിയിലെ ഭിന്നിപ്പിന്റെ തീവ്രത കുറയ്ക്കാനായി സ്വന്തം നിലപാടുകളില്‍ കൂടുതല്‍ വിപ്ലവവീര്യം പ്രകടിപ്പിയ്ക്കാന്‍ സി.പി.എം നേതൃത്വം നിര്‍ബന്ധിതമായി. നാട് നീളെ വിവിധങ്ങളായ കാരണങ്ങളുടെ പുറത്ത് അക്രമസ്വഭാവമുള്ള സമരങ്ങളുടെ ഘോഷയാത്ര തന്നെ നടക്കാനും ഇത് കാരണമായി.
1968 ഏപ്രിലില്‍ ദേശീയ നേതൃത്വവുമായുള്ള അഭിപ്രായ വ്യത്യാസം മൂലം, എസ്.എസ്.പി പിളര്‍ന്ന് കേരള എസ്.എസ്.പി(കെ.എസ്.എസ്.പി) ഉണ്ടായി. കെ.എസ്.എസ്.പിയെ മുന്നണിയില്‍ നിന്നും പുറത്താക്കാനുള്ള എസ്.എസ്.പിയുടെ ആവശ്യം നമ്പൂതിരിപ്പാട് തള്ളികളഞ്ഞു. നാല് മാസങ്ങള്‍ക്ക് ശേഷം എസ്.എസ്.പിയെയും മുന്നണിയില്‍ നിലനിര്‍ത്താന്‍ മുന്നണിയോഗം തീരുമാനിച്ചു. ഇതിനെ കെ.എസ്.എസ്.പി എതിര്‍ക്കുകയും അതിനെ തുടര്‍ന്നു കെ.എസ്.എസ്.പി പിളര്‍ന്ന് ഇന്ത്യന്‍ സോഷ്യലിസ്റ്റ് പാര്‍ട്ടി (ഐ.എസ്.പി) ഉണ്ടാകുകയും ചെയ്തു. ഇത് പോലെ തന്നെ കെ.ടി.പി യിലും പിളര്‍പ്പുകള്‍ ഉണ്ടായി. ഇത്തരത്തില്‍ പാര്‍ട്ടികളില്‍ ഉണ്ടായ പിളര്‍പ്പുകള്‍ മുന്നണിയില്‍ തര്‍ക്കങ്ങള്‍ സൃഷ്ട്ടിച്ചു. ഇത് സപ്തകക്ഷിമന്ത്രിസഭയുടെ പതനത്തിന് ഒരു കാരണമായി.
ക്രമസമാധാനപാലനത്തില്‍ ഉണ്ടായ വീഴ്ചയും, സമരങ്ങളും
നാട്ടില്‍ നടക്കുന്ന ഏതു രാഷ്ട്രീയ അക്രമസംഭവങ്ങളിലും, ഒരു ഭാഗത്ത്‌ ആഭ്യന്തരവകുപ്പ് ഭരിയ്ക്കുന്ന സി.പി.എം ഉണ്ടാകുമായിരുന്നു എന്നത് സമൂഹത്തില്‍ തന്നെ വല്ലാത്ത സംഘര്‍ഷാവസ്ഥ സൃഷ്ട്ടിച്ചു. സി.പി.എം രൂപീകരിച്ച "ഗോപാലസേന", ജനസംഘത്തിന്റെ ബുദ്ധികേന്ദ്രം ആയ "ആര്‍.എസ്.എസ്", കൊണ്ഗ്രെസ്സിന്റെയും കേരളകൊണ്ഗ്രെസ്സിന്റെയും "പൌര സമിതികള്‍" എന്നീ വോളണ്ടിയര്‍ സേനകള്‍ പരസ്പരം ഏറ്റുമുട്ടുന്നത് പതിവായി. അതിനു പുറമേ അതിതീവ്രവിപ്ലവകാരികള്‍ ആയ മാവോയിസ്റ്റ്-നക്സല്‍ സംഘടനകളും അക്രമങ്ങളിലൂടെ അന്തരീക്ഷം സംഘര്‍ഷഭരിതമാക്കി. വര്‍ദ്ധിച്ചു വന്ന അക്രമസംഭവങ്ങളും, ഘോരാവോ സമരങ്ങളും, തൊഴില്‍ സംഘര്‍ഷങ്ങളും ചൂണ്ടികാട്ടി, മുഖ്യമന്ത്രിയുടെ കീഴില്‍ ഉണ്ടായിരുന്ന ആഭ്യന്തരവകുപ്പ് ക്രമസമാധാന പരിപാലനത്തില്‍ ദയനീയമായി പരാജയപ്പെട്ടു എന്ന ആരോപണം പ്രതിപക്ഷം ഉയര്‍ത്തി.
സി.പി.എം പ്രാദേശികനേതാക്കളുടെ അനിയന്ത്രിതമായ ഇടപെടല്‍ കാരണം പോലീസ് ഏറെക്കുറെ നിഷ്ക്രിയമായതായി ആരോപിച്ച കേരളകൊണ്ഗ്രെസ്സ് എം.എല്‍..എ കെ.എം.മാണി, അതിനു തെളിവായി നാല് കത്തുകള്‍ നിയമസഭയില്‍ വായിച്ചു. തങ്ങള്‍ പറയുന്നത് പോലെ കേള്‍ക്കാത്ത ചില പോലീസ് ഉദ്യോഗസ്ഥര്‍ക്കെതിരെ നടപടി എടുക്കണം എന്നാവശ്യപ്പെട്ട് സി.പി.എമ്മിന്റെ നാല് ലോക്കല്‍ സെക്രെട്ടരിമാര്‍ സംസ്ഥാന നേതൃത്വത്തിനയച്ച രഹസ്യകത്തുകള്‍ ആയിരുന്നു അവ.
പ്രതിപക്ഷത്തിന്റെ ആരോപണം ശരി വയ്ക്കുന്ന തരത്തിലുള്ളതായിരുന്നു ക്രിമിനല്‍ സംഭവങ്ങളുടെ കണക്കുകളും. മന്ത്രിസഭ നിലവില്‍ വന്ന ശേഷം രണ്ടുവര്ഷം കൊണ്ട് ക്രിമിനല്‍ കേസുകളുടെ എണ്ണത്തില്‍ 46% വര്‍ദ്ധനവ്‌ ഉണ്ടായി. 1966ല്‍ 247 കൊലപാതകങ്ങള്‍ നടന്ന സ്ഥാനത്ത്, 1969ല്‍ 390 കൊലപാതകങ്ങള്‍ നടന്നു.
ഇതിലും രൂക്ഷമായിരുന്നു തൊഴില്‍ രംഗത്ത്‌ വ്യാപകമായി നടന്ന സമരങ്ങളും, സംഘര്‍ഷങ്ങളും. ഇതിന് പ്രാദേശികമായി നടന്ന സംഭവങ്ങള്‍ക്കും അപ്പുറം ഒരു രാഷ്ട്രീയമുഖവും ഉണ്ടായിരുന്നു.
1964ല്‍ സി.പി.ഐ പിളര്‍ന്നെങ്കിലും തൊഴിലാളിസംഘടനയായ എ.ഐ.ടി.യു.സി പിളര്ന്നില്ലായിരുന്നു. സി.പി.എമ്മില്‍ പോയ തൊഴിലാളികളും എ.ഐ.ടി.യു.സിയില്‍ ആയിരുന്നു പ്രവര്‍ത്തിച്ചിരുന്നത്. ആദ്യമൊക്കെ നേതൃത്വം പിടിച്ചടക്കി എ.ഐ.ടി.യു.സിയെ കൈപ്പിടിയില്‍ ഒതുക്കാനായിരുന്നു സി.പി.എം ശ്രമം. എന്നാല്‍ അതിനു കഴിയാതെ വന്നപ്പോള്‍ 1968നു ശേഷം എ.ഐ.ടി.യു.സിയെ പിളര്‍ത്തി സ്വന്തമായി ഒരു തൊഴിലാളിസംഘടന രൂപീകരിയ്ക്കാന്‍ സി.പി.എം ശ്രമം തുടങ്ങി. ഇതിന്റെ ഭാഗമായി വ്യവസായ സ്ഥാപനങ്ങളില്‍ ഉണ്ടായിരുന്ന എ.ഐ.ടി.യു.സി അടക്കമുള്ള വിവിധ യുണിയനുകളില്‍ നിന്ന് ആള്‍ക്കാരെ അടര്‍ത്തിമാറ്റി സ്വന്തമായി യുണിയനുകള്‍ രൂപീകരിയ്ക്കാന്‍ ഭരണത്തിന്റെ സഹായത്തോടെ ശ്രമം ആരംഭിച്ചു.
സി.പി.എമ്മിന്റെ കാരുണ്യം കൊണ്ട് മാത്രം എം.എല്‍.എ ആയ തൊഴില്‍മന്ത്രി മത്തായി മാഞ്ഞൂരാന്‍, എല്ലാ അര്‍ത്ഥത്തിലും സി.പി.എമ്മിന്റെ ഒരു റബ്ബര്‍സ്റ്റാമ്പ് ആയിരുന്നു. ഓരോ വ്യവസായത്തിലും സി.പി.എം അനുകൂലസംഘടനകള്‍ക്ക് മാത്രം അംഗീകാരം കിട്ടുന്ന വിധത്തില്‍ സി.പി.എമ്മും തൊഴില്‍ മന്ത്രിയും ചേര്‍ന്ന് നടത്തിയ രാഷ്ട്രീയകളികള്‍, മറ്റു ഘടക കക്ഷികളുടെ തൊഴിലാളി സംഘടനകളും, പ്രതിപക്ഷ തൊഴിലാളി സംഘടനകളും ഒരു പോലെ എതിര്‍ത്തു.
പാര്‍ട്ടിയില്‍ നിന്നും അതിതീവ്രവിപ്ലവകാരികള്‍ കൊഴിയുന്നത് തടയാനായി സി.പി.എം നേതൃത്വം സ്വീകരിച്ച "ഭരണത്തോടൊപ്പം സമരം" എന്ന മുദ്രാവാക്യം കൂടി ചേര്‍ന്നപ്പോള്‍, തൊഴില്‍ മേഖല സമരമുഖരിതമായി. ഘോരാവോ സമരങ്ങളും, പണിമുടക്കുകളും, ബന്ദുകളും, ഹര്‍ത്താലുകളും, നിത്യസംഭവങ്ങള്‍ ആയി. തൊഴില്‍വകുപ്പിന്റെ കണക്കനുസരിച്ച് ഇത്തരം സമരങ്ങളും, ലോക്ക്ഔട്ടും കാരണം കേരളത്തിന്റെ വ്യവസായ മേഖലയില്‍ 1968ല്‍ മാത്രം 25 ലക്ഷം മാനുഷിക തൊഴില്‍ദിനങ്ങള്‍ നഷ്ട്ടപ്പെട്ടിരുന്നു. ഇക്കാര്യത്തില്‍ ഇന്ത്യയില്‍ തന്നെ ഒന്നാം സ്ഥാനത്തായിരുന്നു കേരളം.
അക്കാലത്ത് നടന്നു കൊണ്ടിരുന്ന ഇടുക്കി അണക്കെട്ടിന്റെ നിര്‍മ്മാണവും തൊഴില്‍സമരങ്ങള്‍ മൂലം നിര്‍ത്തി വയ്ക്കേണ്ടി വന്നു. ഇതിനെക്കുറിച്ച് ചര്‍ച്ച നിയമസഭയില്‍ നടന്നപ്പോള്‍, സി.പി.എം മന്ത്രിയായിരുന്ന ഇ.കെ.ഇമ്പിച്ചിബാവ പറഞ്ഞ വാക്കുകള്‍ ഏവരെയും ഞെട്ടിച്ചു. "ഇടുക്കി അണക്കെട്ട് പൂര്‍ത്തിയായില്ലെന്ന് വച്ച് കേരളം കടലെടുത്തു പോകുകയുമൊന്നുമില്ല" എന്നായിരുന്നു അദ്ദേഹത്തിന്റെ ധിക്കാരം നിറഞ്ഞ അഭിപ്രായം.
ഘോരവോ എന്ന സമരമുറ അക്രമത്തിലേയ്ക്ക് വഴിമാറും വിധം, ഏറ്റവുമധികം ദുരുപയോഗപ്പെടുത്തപ്പെട്ട മറ്റൊരു കാലഘട്ടം കേരളചരിത്രത്തില്‍ ഇല്ല. വ്യവസായികള്‍, സര്‍ക്കാര്‍ ഉദ്യോഗസ്ഥര്‍ എന്ന് തുടങ്ങി, മന്ത്രിമാര്‍ വരെ ഘോരാവോ സമരത്തിന്‌ ഇരയായി.
എസ്.എസ്.പി മന്ത്രിമാരായിരുന്ന കുഞ്ചുവിനെയും, കുറുപ്പിനെയും സി.പി.എം അനുഭാവസംഘടനകള്‍ ഘോരാവോ ചെയ്തത് മുന്നണിയില്‍ വിവാദം സൃഷ്ട്ടിച്ചു.
എന്നാല്‍ വഴിവിട്ടു പോകുന്ന ഇത്തരം ബലപ്രയോഗസമരങ്ങളെ നിയന്ത്രിയ്ക്കാന്‍ ശ്രമിയ്ക്കാതെ, അവയെ ന്യായീകരിയ്ക്കാനാണ് മുഖ്യമന്ത്രിയും തൊഴില്‍മന്ത്രിയും ശ്രമിച്ചത്‌. ഇത്തരം നയങ്ങളുടെയെല്ലാം ഫലമായി സമൂഹത്തിലെ മധ്യവര്‍ഗ്ഗം സി.പി.എമ്മിന് എതിരായി . അതിന്റെ ഫലം അടുത്ത തെരഞ്ഞെടുപ്പില്‍ അവര്‍ അനുഭവിയ്ക്കുകയും ചെയ്തു എന്നത് ചരിത്രം.
മുന്നണിഏകോപനവും പരസ്പരവിശ്വാസവും നേരിട്ട തകര്‍ച്ച
ഒരു മുന്നണിയുടെ നിലനില്‍പ്പിന് ഏറ്റവും ആവശ്യമുള്ള ഘടകങ്ങള്‍ അതിലെ പങ്കാളികള്‍ തമ്മിലുള്ള പരസ്പരവിശ്വാസവും, ആശയവിനിമയവും, മുന്നണിയുടെ പൊതുപരിപാടി നടപ്പാക്കാനുള്ള ഏകോപനവുമാണ്. ഇക്കാര്യത്തില്‍ നേത്രുത്വപരമായി പങ്കു വഹിയ്ക്കേണ്ട സി.പി.എമ്മിന്, അതിന് കഴിഞ്ഞില്ല. പൊതുപരിപാടിയേക്കാള്‍ സ്വന്തം രാഷ്ട്രീയഅജണ്ടയ്ക്കനുസരിച്ചുള്ള നിലപാടുകളില്‍ മര്‍ക്കടമുഷ്ടിയോടെ ഉറച്ചുനിന്ന്, ഘടകകക്ഷികളുടെ മേല്‍ സ്വന്തം നയങ്ങള്‍ അടിച്ചേല്പ്പിയ്ക്കാനാണ് അവര്‍ ശ്രമിച്ചത്‌.
കേരളത്തിലും ബംഗാളിലും അന്നുണ്ടായിരുന്ന ഐക്യ മുന്നണി സര്‍ക്കാരുകളെ കുറിച്ചുളള സി.പി.എം കാഴ്ചപ്പാട് തന്നെ അവയുടെ അസ്ഥിരതയ്ക്ക് കാരണമായി. 1967 ഏപ്രിലില്‍ കല്‍കത്തയില്‍ കൂടിയ സി.പി.എം കേന്ദ്രകമ്മിറ്റി ഈ മന്ത്രിസഭകളെ കുറിച്ചെടുത്ത നിലപാട് ഇങ്ങനെയായിരുന്നു.
"കേരളത്തിലും ബംഗാളിലും രൂപീകരിയ്ക്കപ്പെട്ട ഐക്യമുന്നണി സര്‍ക്കാരുകള്‍ സമ്പൂര്‍ണ്ണവിപ്ലവത്തിനുള്ള താല്‍കാലിക ഉപകരണങ്ങള്‍ മാത്രമാണ്. അല്ലാതെ ജനങ്ങളുടെ പ്രശ്നപരിഹാരങ്ങള്‍ക്ക് ആവശ്യമായ ശ്വാശ്വതമായ ഒരു ഭരണസംവിധാനം അല്ല. നമ്മള്‍ പ്രതിനിധാനം ചെയ്യുന്ന തൊഴിലാളിവര്ഗ്ഗത്തിലേയ്ക്ക് കൂടുതല്‍ ജനവിഭാഗങ്ങളെ അടുപ്പിയ്ക്കാനുള്ള ഒരു സമരരീതി മാത്രമാണ് ഇത്തരം സര്‍ക്കാരുകളില്‍ ഉള്ള നമ്മുടെ പങ്കാളിത്തം. അതിനാല്‍ തന്നെ ഭരണവും സമരവും ഒന്നിച്ചു കൊണ്ട് പോകുന്ന പ്രവര്‍ത്തന രീതിയാകും പാര്‍ട്ടി പിന്തുടരുക. "
പാര്‍ട്ടിയ്ക്കുള്ളിലെ തീവ്രവാദികളെ തൃപ്തിപ്പെടുത്താന്‍ വേണ്ടി സ്വീകരിച്ച ഈ യാഥാസ്ഥിതിക നയം കാരണം, ഐക്യമുന്നണി സര്‍ക്കാരുകളെ നിലനിര്‍ത്തേണ്ട ബാധ്യത ഘടകകക്ഷികള്‍ക്ക് മാത്രമാണ് എന്ന നിലയിലുള്ള നിഷേധാത്മനിലപാട് ആണ് സി.പി.എം പ്രവര്‍ത്തനരീതിയില്‍ സ്വീകരിച്ചത്. വിവാഹത്തിന് മുന്‍പ്തന്നെ വിവാഹമോചനപത്രികയില്‍ ഒപ്പിടാന്‍ തയ്യാറായി നിന്ന ആത്മാര്‍ഥതയില്ലാത്ത പുതുമണവാളന്റെ മാനസികാവസ്ഥയില്‍ ആയിരുന്നു സി.പി.എം.
മുന്നണിയോഗം കൃത്യമായി വിളിച്ചുകൂട്ടാനോ, ഘടകകക്ഷികളുടെ പരാതികള്‍ പരിഗണിയ്ക്കാന്‍ പോലുമോ അവര്‍ തയ്യാറായില്ല. എസ്.എസ്.പിയിലുണ്ടായ പിളര്‍പ്പിനെ സി.പി.എം പ്രോത്സാഹിപ്പിച്ചു എന്ന് മാത്രമല്ല ഒരു വിഭാഗത്തിന് അനുകൂലമായി തീരുമാനങ്ങള്‍ എടുക്കുകയും ചെയ്തു. ഇതെല്ലാം മറ്റ് പാര്‍ട്ടികളെയും ഭയപ്പെടുത്തി. ഘടകകക്ഷികളുടെ വകുപ്പുകളിലും, ആഭ്യന്തര വിഷയങ്ങളിലും അനാവശ്യമായി കൈകടത്തുന്ന സി.പി.എം സമീപനം കൂടിയായപ്പോള്‍ മുന്നണിയുടെ പരസ്പരവിശ്വാസവും തകര്‍ന്നു. വ്യവസായ, കാര്‍ഷിക നയങ്ങള്‍ പോലെ മന്ത്രിസഭ അംഗീകരിച്ച നയങ്ങളെയും, തീരുമാനങ്ങളെയും പിന്നീട് സിപിഎം നേതൃത്വം പരസ്യമായി തള്ളിപറയുകയും അതിനെതിരെ സമരം നടത്തുകയും ഒക്കെ ചെയ്തപ്പോള്‍ നഷ്ടമായത് മുന്നണിയുടെ ഐക്യം ആയിരുന്നു. ഇവയെല്ലാം കൂടിചേര്‍ന്ന് മുന്നണിയ്ക്ക് ഉള്ളില്‍ തന്നെ സി.പി.ഐ, ആര്‍.എസ്.പി, മുസ്ലിംലീഗ്, എസ്.എസ്.പി എന്നിവര്‍ ചേര്‍ന്ന കുറുമുന്നണി ഉണ്ടാകാന്‍ കാരണമായി.
മുന്നണിയിലെ പ്രശ്നങ്ങള്‍ പരിഹരിയ്ക്കുന്നതിനു വേണ്ടി 1969 ഏപ്രിലില്‍ സി.പി.ഐ മറ്റു ഘടകകക്ഷികളുടെ സമ്മതത്തോടെ , പതിമൂന്നു നിര്‍ദ്ദേശങ്ങള്‍ മുന്നണി ഏകോപന യോഗത്തില്‍ വെച്ചു. ഒരു പാര്‍ട്ടിയും മറ്റൊരു പാര്‍ട്ടിയുടെ വകുപ്പുകളില്‍ ഇടപെടാതിരിയ്ക്കുക, പ്രകോപനപരമായ പരസ്യപ്രസ്താവനകള്‍ ഒഴിവാകുക, മുന്നണി ഏകോപനസമിതി യോഗം എല്ലാ മാസവും ചേര്‍ന്ന് എല്ലാ തര്‍ക്കവിഷയങ്ങളും ചര്‍ച്ച ചെയ്തു പരിഹരിയ്ക്കുക, പൊതുജീവിതത്തെയും, ഭരണത്തെയും ദോഷകരമായി ബാധിയ്ക്കുന്ന വിധത്തിലുള്ള അനാവശ്യമായ സമരങ്ങള്‍ ഒഴിവാകാന്‍ ശ്രമിയ്ക്കുക, നിയമസഭയില്‍ ഉയര്‍ന്ന അഴിമതി ആരോപണങ്ങളെ പറ്റി സ്വതന്ത്രമായ അന്വേഷണം നടത്തുക തുടങ്ങി വളരെ പ്രായോഗികമായ നിര്‍ദ്ദേശങ്ങള്‍ ആയിരുന്നു അവ. നിര്‍ദേശങ്ങള്‍ മൂന്നു മാസങ്ങള്‍ക്കകം നടപ്പാക്കിയില്ലെങ്കില്‍, മുന്നണി വിടുന്ന കാര്യം ആലോചിയ്ക്കുമെന്ന് സി.പി.ഐ, ആര്‍.എസ്.പി, മുസ്ലിംലീഗ്, ഐ.എസ്.പി എന്നീ പാര്‍ട്ടികള്‍ സി.പി.എമ്മിനെ അറിയിച്ചു.
എന്നാല്‍ ഈ നിര്‍ദ്ദേശങ്ങളെ തങ്ങള്‍ക്കു നേരെ പുറപ്പെടുവിച്ച വെല്ലുവിളിയായി എടുത്ത സി.പി.എം, കുറുമുന്നണിയിലെ കക്ഷികളെ ഭിന്നിപ്പിയ്ക്കാന്‍ ശ്രമം തുടങ്ങി. മുസ്ലിംലീഗായിരുന്നു അവരുടെ പ്രധാന ലക്‌ഷ്യം. മുസ്ലിംലീഗിന്റെ എക്കാലത്തെയും പ്രധാന ആവശ്യമായിരുന്ന മലപ്പുറംജില്ല പുതിയതായി രൂപീകരിച്ചും, കാലിക്കട്ട് സര്‍വകലാശാല തുടങ്ങാന്‍ അനുമതി നല്‍കിയും ലീഗിനെ വശത്താക്കാന്‍ അവര്‍ ശ്രമിച്ചു. എന്നാല്‍ ഈ ശ്രമം വിജയിച്ചില്ല.
സി.പി.എമ്മിന്റെ സമരസംസ്ക്കാരത്തെ കെ.എസ്.പി ഒഴികെയുള്ള ഘടകകക്ഷികള്‍ പിന്തുണച്ചില്ല. സ്വന്തം പാര്‍ട്ടിയ്ക്കുള്ളിലെ തീവ്രവിപ്ലവകാരികളെ ശാന്തരാക്കാനും, സ്വന്തം മന്ത്രിമാരുടെ ഭരണപരാജയം മറച്ചു വയ്ക്കുവാനും ആണ് സി.പി.എം സമരപരമ്പര അഴിച്ചു വിടുന്നതെന്ന് അവര്‍ കരുതി.
ഭക്ഷ്യക്ഷാമവും വിലകയറ്റവും മൂലം വലഞ്ഞ ജനങ്ങളുടെ ജീവിതത്തെ സി.പി.എമ്മിന്റെ സമരങ്ങളും, ബന്ദുകളും, അക്രമങ്ങളും കൂടുതല്‍ ദുരിതത്തിലാക്കി എന്ന് മാത്രമല്ല, നല്ലൊരു ശതമാനം ജനങ്ങളും സര്‍ക്കാരിനെതിരെ തിരിയാന്‍ അത് കാരണമായി. "സി.പി.എം ഒന്നുകില്‍ ഭരിയ്ക്കണം, അല്ലെങ്കില്‍ സമരം ചെയ്യണം" എന്ന് എം.എന്‍.ഗോവിന്ദന്‍ നായര്‍ മുന്നണി യോഗത്തില്‍ വെച്ച് തുറന്നടിച്ചത് ഇക്കാരണം കൊണ്ടായിരുന്നു.
അഴിമതി ആരോപണങ്ങള്‍
മുങ്ങികൊണ്ടിരുന്ന മന്ത്രിസഭയ്ക്ക് പെട്ടെന്ന് മരണം ഉറപ്പാക്കിയ മറ്റൊരു പ്രധാന ഘടകമായിരുന്നു മന്ത്രിമാര്‍ക്കെതിരെ ഉയര്‍ന്ന അഴിമതി ആരോപണങ്ങള്‍. അഴിമതിവിരുദ്ധ പ്രതിജ്ഞ എടുത്ത് രൂപീകരിയ്ക്കപ്പെട്ട മുന്നണി, പക്ഷെ അഴിമതി ആരോപണങ്ങളുടെ കൂമ്പാരത്തെയാണ്‌ നിയമ സഭയില്‍ നേരിട്ടത്.
അഴിമതി ഇല്ലാതാക്കാനായി നിയമനിര്‍മ്മാണം നടത്തി ഒരു പുതിയ ജുഡീഷ്യല്‍ അന്വേഷണഏജന്‍സിയെ നിയമിയ്ക്കുമെന്നത് മുന്നണിയുടെ പ്രധാന തെരഞ്ഞെടുപ്പ് വാഗ്ദാനം ആയിരുന്നു. എന്നാല്‍ ആ കാര്യത്തില്‍ സി.പി.എമ്മോ, നിയമമന്ത്രി ഗൌരി അമ്മയോ വലിയ താല്പര്യം എടുത്തില്ല. അത്തരം ഒരു അന്വേഷണ എജെന്സിയുടെ അധികാരപരിധിയില്‍ നിന്ന് മുഖ്യമന്ത്രിയെയും മന്ത്രിമാരെയും ഒഴിവാക്കാനായിരുന്നു അവരുടെ താത്പര്യം. എന്നാല്‍ സി.പി.ഐ ഇതിനെ എതിര്‍ത്തു. പൊതുജീവിതത്തിലെ അഴിമതിയെക്കുറിച്ച് പഠിച്ച 1964ലെ സന്താനം കമ്മിറ്റിയുടെ ശുപാര്‍ശകള്‍ അതേപടി നടപ്പിലാക്കണം എന്നും ആരെയും അന്വേഷണപരിധിയില്‍ നിന്ന് ഒഴിവാക്കേണ്ട ആവശ്യമില്ല എന്നും സി.പി.ഐ വാദിച്ചു. തര്‍ക്കങ്ങള്‍ക്കൊടുവില്‍ മുഖ്യമന്ത്രിയെ മാത്രം അന്വേഷണ പരിധിയില്‍ നിന്ന് മാറ്റുന്ന വിധം, നിയമം കൊണ്ടു വരാന്‍ തീരുമാനമായി. എന്നിട്ടും പബ്ലിക്മെന്‍ (എന്ക്വോയറി)ബില്‍-1968, ഉണ്ടാക്കാനും നിയമസഭയില്‍ അവതരിപ്പിയ്ക്കാനും വലിയ കാലതാമസം എടുത്തു എന്ന് മാത്രമല്ല, മന്ത്രിസഭയുടെ കാലത്ത് അത് പാസ്സാക്കാനും കഴിഞ്ഞില്ല. 1969 ഒക്ടോബര്‍ 4ന് ഹൈകോടതിയില്‍ നിന്ന് വിരമിച്ച എസ്.വേലുപിള്ള എന്ന ജഡ്ജിയെ അഴിമതി അന്വേഷണ കമ്മിഷന്റെ തലപ്പത്ത് സര്‍ക്കാര്‍ നിയമിച്ചു.
ആദ്യമായി ആരോപണം നേരിട്ടത് ഗതാഗതമന്ത്രിയായിരുന്ന ഇമ്പിച്ചിബാവ (സി.പി.എം) ആയിരുന്നു. പി.എസ്.സിയെ മറികടന്ന് നിയമവിരുദ്ധമായി കെ.എസ്.ആര്‍..ടി.സിയില്‍ ഇരുന്നൂറില്‍ അധികം സി.പി.എം പ്രവര്‍ത്തകരെ നേരിട്ട് നിയമിച്ചു എന്നായിരുന്നു പ്രതിപക്ഷആരോപണം. ആരോപണത്തെ കുറിച്ച് അന്വേഷിയ്ക്കണം എന്ന ആവശ്യം സി.പി.എം അംഗീകരിച്ചില്ല എന്ന് മാത്രമല്ല അനധികൃതമായി നിയമിച്ച ആരെയും പിരിച്ചു വിടാനും മന്ത്രി തയ്യാറായില്ല.
അതേപോലെ തന്നെ ധനകാര്യമന്ത്രിയായിരുന്ന പി.കെ. കുഞ്ചു (ഐ.എസ്.പി), വനംവകുപ്പ് മന്ത്രിയായ എം.കെ.കൃഷ്ണന്‍, ഭക്ഷ്യമന്ത്രി കെ.ആര്‍. ഗൌരി (സി.പി.എം), തൊഴില്‍ മന്ത്രി മത്തായി മാഞ്ഞൂരാന്‍ (കെ.എസ്.പി) എന്നിവര്‍ക്കെതിരെയും നിയമസഭയില്‍ അഴിമതിആരോപണങ്ങള്‍ ഉയര്‍ന്നു.
താന്‍ കൂടി മുന്‍കൈ എടുത്തു രൂപീകരിച്ച മുന്നണിയുടെ തകര്‍ച്ചയില്‍ വിഷമിച്ച ആര്‍.എസ്.പി നേതാവായ എന്.ശ്രീകണ്‍Oന്‍നായര്‍, മുന്നണിഏകോപനയോഗത്തില്‍ കുറേ നിര്‍ദേശങ്ങള്‍ അടങ്ങിയ പട്ടിക നല്‍കി. എല്ലാ മന്ത്രിമാര്‍ക്കും എതിരെയുള്ള അഴിമതിആരോപണങ്ങള്‍ എണ്ണി പറഞ്ഞു കൊണ്ട് അവയെപറ്റി അന്വേഷിയ്ക്കാന്‍ ആവശ്യപ്പെട്ടതിന് പുറമേ, മുന്നണിയുടെ നിലനില്‍പ്പിന് ആവശ്യമായ പെരുമാറ്റചട്ടങ്ങളും, സി.പി.എമ്മിന്റെ മറ്റു ഘടകകക്ഷികളുടെ നേരെയുള്ള സമീപനത്തില്‍ വരുത്തേണ്ട മാറ്റങ്ങളും അദ്ദേഹം ചൂണ്ടി കാട്ടിയിരുന്നു.
എന്നാല്‍ വിമര്‍ശനങ്ങളെ ഉള്‍ക്കൊണ്ട്‌ പ്രവര്‍ത്തന ശൈലിയില്‍ മാറ്റം വരുത്തുന്നതിന് പകരം, 'സി.പി.എമ്മിനെ തകര്‍ക്കാന്‍ ഘടകകക്ഷികള്‍ ഗൂഡാലോചന നടത്തുന്നു' എന്ന് പരസ്യമായി ആരോപണം ഉന്നയിയ്ക്കുകയാണ് സി.പി.എം നേതൃത്വം ചെയ്തത്..
അതേസമയം ആരോഗ്യവകുപ്പില്‍ മരുന്നുകളും ഉപകരണങ്ങളും വാങ്ങുന്നതിലും നിയമനങ്ങളിലും വന്‍അഴിമതി നടക്കുന്നു എന്ന സത്യം പുറത്തു കൊണ്ട് വന്ന ഒരു "ദേശാഭിമാനി" പത്രറിപ്പോര്‍ട്ട്‌, വലിയ വിവാദം സൃഷ്ട്ടിച്ചു. അത് ഏറ്റുപിടിച്ച പ്രതിപക്ഷം, ആരോഗ്യമന്ത്രി വെല്ലിംഗ്ടന്‍ ആണ് ആരോഗ്യവകുപ്പിലെ അഴിമതിയുടെ ബുദ്ധികേന്ദ്രം എന്ന ആരോപണം നിയമസഭയില്‍ ഉയര്‍ത്തി അന്വേഷണം ആവശ്യപ്പെട്ടു. കെ.എസ്.പി, കെ.ടി.പി ഒഴികെയുള്ള മുന്നണി ഘടകകക്ഷികളും ആ ആവശ്യത്തെ പിന്തുണച്ചു.
എന്നാല്‍ വിചിത്രമെന്നു പറയട്ടെ, സി.പി.എം മുഖപത്രം പുറത്തു കൊണ്ട് വന്ന ഈ അഴിമതി ആരോപണത്തെ പറ്റി അന്വേഷിയ്ക്കാന്‍ മുഖ്യമന്ത്രി തയ്യാറായില്ല എന്ന് മാത്രമല്ല, വെല്ലിംഗ്ടന് ഈ അഴിമതിയില്‍ ഒരു പങ്കുമില്ല എന്ന് ന്യായീകരിയ്ക്കുകയും ചെയ്തു. മുഖ്യമന്ത്രിയുടെ ഭാര്യസഹോദരന്‍ ആരോഗ്യവകുപ്പിലെ ഒരു ഉയര്‍ന്ന ഉദ്യോഗസ്ഥന്‍ ആയിരുന്നു. അഴിമതിയില്‍ പങ്കുള്ള അയാളുടെ സ്വാധീനം കാരണമാണ് അന്വേഷണത്തില്‍ നിന്ന് മുഖ്യമന്ത്രി ഒളിച്ചോടുന്നതെന്ന് പ്രതിപക്ഷം ആരോപണം ഉയര്‍ത്തി. പ്രതിപക്ഷ പ്രതിഷേധം മൂലം നിയമസഭ ഇളകി മറിഞ്ഞു. സഭാപ്രവര്‍ത്തനം തടസ്സപ്പെട്ടു.
1969 ആഗസ്റ്റില്‍ കൂടിയ നിയമസഭ സമ്മേളനത്തില്‍ വെച്ച്, ധനകാര്യമന്ത്രി കുഞ്ചുവിനെതിരെ ഉയര്‍ന്ന ആരോപണങ്ങള്‍ അന്വേഷിയ്ക്കാന്‍ സമ്മതിച്ച മുഖ്യമന്ത്രി ഇ.എം.എസ്, വെല്ലിംഗ്ടനും സി.പി.എം മന്ത്രിമാര്‍ക്കും എതിരെ ഉയര്‍ന്ന ആരോപണങ്ങള്‍ കെട്ടിച്ചമച്ചതാണ് എന്ന് പറഞ്ഞ് അന്വേഷണത്തില്‍ നിന്നും ഒഴിവാക്കി. ഇത് കൂടുതല്‍ ഒച്ചപ്പാടുകള്‍ക്ക് ഇടയാക്കി.
1969 ആഗസ്റ്റ്‌ 23ന് ചേര്‍ന്ന സി.പി.എം സംസ്ഥാന സെക്രെട്ടെറിയെറ്റ് ഒരു പ്രസ്താവന പുറത്തിറക്കി. മുഖ്യമന്ത്രി ഇ.എം.എസ്.നമ്പൂതിരിപ്പാട് ചികിത്സയ്ക്ക് വേണ്ടി കിഴക്കന്‍ ജര്‍മനിയിലെയ്ക്ക് പോകുകയാണെന്നും, രണ്ടു മാസത്തിനു ശേഷം അദ്ദേഹം തിരികെ വന്ന ശേഷം മാത്രമേ തര്‍ക്കവിഷയങ്ങള്‍ ചര്‍ച്ച ചെയ്യുകയുള്ളൂ എന്നും ആയിരുന്നു ആ പ്രസ്താവന.
മുഖ്യമന്ത്രിയുടെ അഭാവത്തില്‍ സി.പി.എം സംസ്ഥാന സെക്രെട്ടറി എ.കെ.ഗോപാലന്റെ നേതൃത്വത്തില്‍ സി.പി.ഐയ്ക്കെതിരെ രാഷ്ട്രീയകരുനീക്കങ്ങള്‍ തുടങ്ങി. കുറുമുന്നണിയില്‍ നിന്ന് തങ്ങള്‍ക്കനുകൂലമായി കിട്ടാവുന്നവരെ വശത്താക്കി പാര്‍ട്ടികളെ പിളര്‍ത്താന്‍ ശ്രമം തുടങ്ങി. ഒപ്പം നിയമസഭയില്‍ സി.പി.ഐ, ഐ.എസ്.പി മന്ത്രിമാര്‍ക്കെതിരെ അഴിമതി ആരോപണങ്ങള്‍ ഉയര്‍ത്താനും തീരുമാനിച്ചു. സി.പി.ഐ മന്ത്രിമാര്‍ക്കെതിരെ സി.പി.എം നേതാക്കന്മാര്‍ അഴിമതി ആരോപണങ്ങള്‍ ഉന്നയിച്ച് പരസ്യപ്രസ്താവനകള്‍ ഇറക്കി. 1969 ഒക്ടോബര്‍ മൂന്നിന് സി.പി.എം എം.എല്‍.എ ആയ പി.ഗോവിന്ദപിള്ള നിയമസഭയില്‍ ഐ.എസ്.പി മന്ത്രി പി.ആര്‍.കുറുപ്പിനെതിരെ അഴിമതി ആരോപണം ഉയര്‍ത്തി അന്വേഷണം ആവശ്യപ്പെട്ടു.
സി.പി.എം നീക്കം മണത്തറിഞ്ഞ സി.പി.ഐ നിയമസഭയില്‍ ഒരു പ്രമേയം അവതരിപ്പിച്ചു. മന്ത്രി വെല്ലിംഗ്ടണിനെതിരെയുള്ള അഴിമതി ആരോപണത്തെപറ്റി ഒക്ടോബര്‍ 18നകം അന്വേഷണം പ്രഖ്യാപിയ്ക്കണം എന്നായിരുന്നു ആ പ്രമേയത്തിലെ ആവശ്യം. നിയമസഭ ഈ പ്രമേയം വന്‍ഭൂരിപക്ഷത്തോടെ അംഗീകരിച്ചു. ഒക്ടോബര്‍ 11ന് മുന്നണി യോഗത്തിലും സി.പി.ഐ ഈ ആവശ്യം ഉന്നയിച്ചു. ആവശ്യം അംഗീകരിയ്ക്കാത്തപക്ഷം മുന്നണി വിടുമെന്നും അറിയിച്ചു.
രണ്ടു ദിവസം കഴിഞ്ഞ് മുഖ്യമന്ത്രി തിരികെയെത്തി. ഒക്ടോബര്‍ 17ന് കൂടിയ നിയമസഭയില്‍ വെച്ച് മുഖ്യമന്ത്രി വെല്ലിംഗ്ടണിനെതിരെ അന്വേഷണം പ്രഖ്യാപിച്ചു. ഒപ്പം പി.ആര്‍..കുറുപ്പ്, എം.എന്‍.ഗോവിന്ദന്‍ നായര്‍, ടി.വി.തോമസ്‌ എന്നിവര്‍ക്കെതിരെ കൂടി അന്വേഷണം പ്രഖ്യാപിച്ചു. ആരോപണം നേരിട്ട സി.പി.എം, കെ.എസ്.പി മന്ത്രിമാരെ അന്വേഷണത്തില്‍ നിന്ന് ഒഴിവാക്കി. അവിശ്വാസപ്രമേയം കൊണ്ട് വരാന്‍ മുഖ്യമന്ത്രി കുറുമുന്നണിയെ വെല്ലുവിളിച്ചു. സി.പി.ഐ മന്ത്രിമാര്‍ക്കൊപ്പം കെ.എസ്.പി ഒഴിച്ചുള്ള മറ്റു ഘടകകക്ഷി മന്ത്രിമാരും രാജിവെച്ചു.
മുഖ്യമന്ത്രിയുടെ വെല്ലുവിളി ഏറ്റെടുത്ത്, ഒക്ടോബര്‍ 24ന് സി.പി.എമ്മിലെ 3 മന്ത്രിമാര്‍ക്കും, മത്തായി മാഞ്ഞൂരാനും എതിരെയുള്ള അഴിമതി ആരോപണങ്ങള്‍ അന്വേഷിയ്ക്കണമെന്ന പ്രമേയം സി.പി.ഐ നിയമസഭയില്‍ അവതരിപ്പിച്ചു. അറുപതിനെതിരെ അറുപത്തിഒന്‍പതു വോട്ടുകളുടെ ഭൂരിപക്ഷത്തില്‍ പ്രമേയം നിയമസഭ പാസ്സാക്കി. ഭൂരിപക്ഷം നഷ്ട്പ്പെട്ട ഇ.എം.എസ് രാജി സമര്‍പ്പിച്ചു. സപ്തകക്ഷി മന്ത്രിസഭയുടെ തകര്‍ച്ച അതോടെ പൂര്‍ത്തിയായി.
സി.പി.എം മുഖ്യമന്ത്രി നിയമിച്ച വേലുപ്പിള്ള കമ്മിഷന്‍ നടത്തിയ അന്വേഷണത്തില്‍ വെല്ലിംഗ്ടന്‍ കുറ്റക്കാരന്‍ തന്നെയെന്ന് കണ്ടെത്തിയതും, സി.പി.ഐ മന്ത്രിമാര്‍ക്കെതിരെയുള്ള ആരോപണങ്ങള്‍ തെറ്റാണെന്ന് കണ്ടെത്തിയതും പിന്നീടുള്ള ചരിത്രം.
വാല്‍കഷ്ണം:
ഇനി ഫാദര്‍ വടക്കന് അയച്ച കത്തിനെ പറ്റി ഉള്ള മാരീചന്റെ "വിശകലന'ത്തെ പറ്റി.. ഒരു മറുപടി ആ ആരോപണം അര്‍ഹിയ്ക്കുന്നോ എന്ന് സംശയം. പ്രതിയോഗികളോട് പോലും രാഷ്ട്രീയത്തിന് അതീതമായി വ്യക്തിബന്ധം പുലര്‍ത്തിയ അച്യുതമേനോന്‍ എന്ന വ്യക്തി, ഈ അഴിമതി കേസില്‍ തങ്ങളുടെനിലപാട് തീര്‍ത്തും രാഷ്ട്രീയപരമാണ് എന്നും, വ്യക്തിപരമായി ആര്‍ക്കും എതിരെ അല്ലെന്നും പറഞ്ഞ് എഴുതിയ കത്തിന്റെ ആശയം , രാഷ്ട്രീയ എതിരാളികളെ "പരനാറി", "കുലംകുത്തി" എന്നൊക്കെ വിശേഷിപ്പിയ്ക്കുന്നത് ആണ് ശ്രേഷ്ഠം എന്ന് കരുതുന്നവര്‍ക്ക് മനസ്സിലാകണം എന്നില്ല. ചന്ദ്രപ്പന്റെ കലാകൌമുദി അഭിമുഖത്തെ സ്വന്തം രീതിയില്‍ വളച്ചൊടിച്ച് ലേഖനം എഴുതിയ മാരീചന് പ്രത്യേകിച്ചും.
(തുടരും)

2012, ഒക്‌ടോബർ 24, ബുധനാഴ്‌ച

കേരള ഭൂപരിഷ്‌ക്കരണ നിയമം: സി അച്യുതമേനോന്റെ പങ്ക്!

(കെ പ്രകാശ് ബാബു - ജനയുഗം ഒക്ടോബര്‍ 2012 )
രണ്ടു ലക്കങ്ങളിലായി ദേശാഭിമാനി ദിനപത്രത്തില്‍ വന്ന ''കേരളത്തിലെ ഭൂപ്രശ്‌നങ്ങള്‍'' എന്ന ലേഖനമാണ് ഇതെഴുതാന്‍ കാരണം.
ആദ്യ ദിവസത്തെ ലേഖനത്തില്‍ 1967-ലെ ''സര്‍ക്കാരിന്റെ ഇടപെടല്‍'' മുതല്‍ ബോധപൂര്‍വ്വമോ അല്ലാതെയോ ചില വസ്തുതകള്‍ ലേഖകന്‍ വിട്ടുപോയതായി തോന്നി. എന്നാല്‍ രണ്ടാമത്തെ ഭാഗം വന്നപ്പോള്‍ അത് ബോധപൂര്‍വ്വം എന്നുറപ്പായി.
1967ല്‍ അധികാരത്തില്‍ വന്ന സപ്തകക്ഷി ഗവണ്‍മെന്റ് 1969 ഒക്‌ടോബറിലാണ് രാജിവയ്‌ക്കേണ്ട സാഹചര്യം ഉണ്ടായത്. (സാഹചര്യം ഇവിടെ വിശദീകരിക്കുന്നില്ല) രാജിവയ്ക്കുന്നതിന് ഏതാനും ദിവസങ്ങള്‍ മുന്‍പാണ് കേരള ഭൂപരിഷ്‌ക്കരണ(ഭേദഗതി) ബില്‍-1969 അവതരിപ്പിച്ചു പാസ്സാക്കിയത്. നിയമസഭ നിയമം പാസ്സാക്കിയതുകൊണ്ടുമാത്രം നിയമത്തിലെ വ്യവസ്ഥകള്‍ നടപ്പിലാക്കാന്‍ കഴിയില്ലായെന്ന് ഏവര്‍ക്കുമറിയാം. ഒക്‌ടോബറില്‍ സപ്തകക്ഷി ഗവണ്‍മെന്റ് രാജിവച്ചശേഷം 1969 നവംബര്‍ 1ന് കമ്മ്യൂണിസ്റ്റു പാര്‍ട്ടി നേതാവ് സി അച്യുതമേനോന്റെ നേതൃത്വത്തിലുള്ള ഐക്യമുന്നണി ഗവണ്‍മെന്റ് അധികാരത്തില്‍ വന്നു. ആ ഗവണ്‍മെന്റാണ് 1969 ഡിസംബറില്‍ ലേഖനത്തില്‍ സൂചിപ്പിച്ചിട്ടുള്ളതുപോലെ പ്രസിഡന്റിന്റെ അംഗീകാരം നേടി ആവശ്യമായ ചട്ടങ്ങള്‍ ഉണ്ടാക്കി കേരള ഭൂപരിഷ്‌ക്കരണ നിയമം 1970 ജനുവരി ഒന്നു മുതല്‍ നടപ്പിലാക്കിയതും കൈവശകൃഷിക്കാരനു പട്ടയം നല്‍കി അവന് കൃഷി ഭൂമിയില്‍ ഉടമസ്ഥാവകാശം നല്‍കിയതും.
ഏതെങ്കിലും തരത്തിലുള്ള ചെറിയ പോരായ്മകളുണ്ടെങ്കിലും 1969ലെ സി പി ഐ , സി പി എം കക്ഷികളടങ്ങിയ സപ്തകക്ഷി ഗവണ്‍മെന്റ് കൊണ്ടുവന്ന ഭൂപരിഷ്‌ക്കരണ നിയമം നടപ്പിലാക്കുന്നതിനാണ് മുഖ്യമന്ത്രി സി അച്ച്യുതമേനോന്‍ പ്രഥമ പരിഗണന കൊടുത്തത്. അതിനാവശ്യമായ ചട്ടവും ഉണ്ടാക്കി നിയമം പ്രാബല്യത്തില്‍ കൊണ്ടുവന്നു. വീണ്ടും കേരളാ ഭൂപരിഷ്‌ക്കരണ മൂല നിയമത്തിലെ 2, 65, 72എഫ്, 72എന്‍, 75, 77, 80എ, 80ബി, 80സി, 81, 82, 85, 86, 88, 96, 97, 98, 109, 112 എന്നീ വകുപ്പുകളും ഭേദഗതി ചെയ്തുകൊണ്ട് 1971 ഏപ്രിലില്‍ ഒരു ഭേദഗതി നിയമം ആദ്യം ഓര്‍ഡിനന്‍സായും പിന്നീട് ബില്ലായും പാസ്സാക്കി. ആ നിയമത്തിലെ പ്രസക്തമായ വകുപ്പുകള്‍ പ്രകാരമാണ് നമ്മുടെ സംസ്ഥാനത്ത് താലൂക്ക് ലാന്‍ഡ് ബോര്‍ഡുകള്‍ നിലവില്‍ വന്നത്. മിച്ചഭൂമി ഏറ്റെടുക്കുന്നതിലും വിതരണം ചെയ്യുന്നതിനുമുള്ള നടപടികള്‍ ത്വരിതപ്പെടുത്തുന്നതിന് ഇത് വളരെയേറെ സഹായിച്ചു. അതുപോലെ 96-ാം വകുപ്പ് ഭേദഗതി ചെയ്തുകൊണ്ട് 86, 87 വകുപ്പുകള്‍പ്രകാരം ഗവണ്‍മെന്റില്‍ നിക്ഷിപ്തമായ ഭൂമി നിര്‍ദ്ദേശിച്ചിട്ടുള്ള വ്യവസ്ഥകള്‍ക്കും നിയന്ത്രണങ്ങള്‍ക്കും വിധേയമായി.
കുടികിടപ്പുകാരുടെ കൈവശമുള്ള ഭൂമി കുടികിടപ്പുകാര്‍ക്കു പതിച്ചു നല്‍കുവാനും, അവശേഷിക്കുന്ന ഭൂമിയില്‍നിന്നും ഭൂരഹിതരായ കര്‍ഷകതൊഴിലാളികള്‍ക്ക് പതിച്ചു നല്‍കുന്നതിനും വ്യവസ്ഥയുണ്ടാക്കി. അതോടൊപ്പം ഒരു താലൂക്കില്‍ അപ്രകാരം അസൈന്‍ ചെയ്യാന്‍ ലഭിക്കുന്ന ഭൂമിയുടെ 87.5 ശതമാനം (എണ്‍പത്തി ഏഴര ശതമാനം) ഭൂരഹിത കര്‍ഷകത്തൊഴിലാളികള്‍ക്ക് പതിച്ചുകൊടുക്കണമെന്നും ആ ഭൂരഹിത കര്‍ഷക തൊഴിലാളികളുടെ നേര്‍പകുതി പട്ടികജാതി-പട്ടികവര്‍ഗ്ഗ വിഭാഗങ്ങളും സാമൂഹ്യ-സാമ്പത്തിക- പിന്നോക്ക വിഭാഗങ്ങളിലുള്ള പൗരന്മാരായിരിക്കണമെന്നും വ്യവസ്ഥ ചെയ്തു. കേവലം കുടിയിരുപ്പ്, കുടികിടപ്പ്, കാണം, കുടിയായ്മ എന്നതിനുപരിയായി ഏറ്റെടുത്ത മിച്ചഭൂമിയില്‍നിന്നും ഒരു നിശ്ചിത ശതമാനം പട്ടികജാതി-വര്‍ഗ്ഗ, പിന്നോക്ക വിഭാഗങ്ങള്‍ക്ക് നല്‍കണമെന്ന് തീരുമാനിച്ച ഒരു സര്‍ക്കാരിനെ കേരളത്തിലെ ഭൂപരിഷ്‌ക്കരണ നിയമം ചര്‍ച്ച ചെയ്യുമ്പോള്‍ എങ്ങനെ മറക്കാന്‍ കഴിയും.
1952 ല്‍ സി അച്യുതമേനോന്‍ തൃശൂരില്‍നിന്നും തിരു-കൊച്ചി നിയമസഭയിലേക്ക് തെരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ടു വന്നപ്പോള്‍ അദ്ദേഹം നിയമസഭയില്‍ ''വെറുംപാട്ടക്കുടിയാന്‍ ബില്‍'' എന്നപേരിലൊരു സ്വകാര്യ ബില്‍ അവതരിപ്പിച്ചിരുന്നു. വെറുമ്പാട്ടം കൊച്ചിയിലെ ഒരു കൈവശ കൃഷി സമ്പ്രദായമായിരുന്നു. കൈവശകൃഷിക്കാരന്‍ എന്ന നിലയില്‍ പാട്ടക്കാരന് ഉടമസ്ഥാവകാശം കൊടുക്കുന്നതിനും പാട്ടം ചുരുക്കുന്നതിനുമുള്ള വ്യവസ്ഥകളാണ് ആ ബില്ലില്‍ ഉള്‍ക്കൊള്ളിച്ചിരുന്നത്.
കമ്മ്യൂണിസ്റ്റു പാര്‍ട്ടിയുടെ ആദ്യത്തെ കൊച്ചി സ്റ്റേറ്റ് കമ്മിറ്റി സെക്രട്ടറിയെന്ന നിലയിലും പിന്നീട് തിരു-കൊച്ചി സ്റ്റേറ്റ് കമ്മിറ്റി സെക്രട്ടറിയെന്ന നിലയിലും, 1956 ജൂലൈയില്‍ തിരു-കൊച്ചി-മലബാര്‍ പാര്‍ട്ടി കമ്മിറ്റികള്‍ സംയോജിച്ച് ഐക്യകേരള കമ്മിറ്റി രൂപീകരിച്ചപ്പോള്‍ ആദ്യത്തെ സെക്രട്ടറിയായി അച്യുതമേനോന്‍ തെരഞ്ഞെടുക്കപ്പെടുമ്പോഴുമെല്ലാം കേരളത്തിലെ കുടികിടപ്പുകാരന്റെയും കൈവശ കൃഷിക്കാരന്റെയും പ്രശ്‌നങ്ങള്‍ക്കുവേണ്ടിയുള്ള പോരാട്ടത്തില്‍ അദ്ദേഹത്തിന്റെ പങ്ക് ഏതെങ്കിലും ഒരു യഥാര്‍ത്ഥ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റുകാരനു മറക്കാന്‍ കഴിയുമോ?
പി കൃഷ്ണപിള്ളയും എ കെ ജി യും ഉള്‍പ്പെടെ അറിയപ്പെടുന്നവരും അറിയപ്പെടാത്തവരുമായ നിരവധി നേതാക്കളുടെ ത്യാഗോജ്ജ്വലമായ നേതൃത്വമാണ് കമ്മ്യൂണിസ്റ്റു പാര്‍ട്ടിയുടെയും കേരളത്തിലെ കര്‍ഷകപ്രസ്ഥാനത്തിന്റെയും വളര്‍ച്ചയ്ക്കും ഉയര്‍ച്ചയ്ക്കും കാരണമായത്. ആ പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ ചിന്തകളും കാഴ്ചപ്പാടുമാണ് ഇന്ത്യയ്ക്ക് മാതൃകയായ ഭൂപരിഷ്‌കരണത്തിന് നിദാനമായതും. അതുകൊണ്ടാണ് 1957 ഫെബ്രുവരി-മാര്‍ച്ച് മാസങ്ങളിലായി നടന്ന ആദ്യ കേരള തെരഞ്ഞെടുപ്പില്‍ അച്യുതമേനോന്‍ സെക്രട്ടറിയായ കേരളത്തിലെ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റുപാര്‍ട്ടി സംസ്ഥാന കമ്മിറ്റി വളരെ വിശദമായി ചര്‍ച്ച ചെയ്തു തയ്യാറാക്കി പ്രസിദ്ധീകരിച്ച തെരഞ്ഞെടുപ്പ് മാനിഫെസ്റ്റോയിലും തെരഞ്ഞെടുപ്പു പരിപാടിയിലും കേരളത്തിലെ ഭൂപരിഷ്‌കരണം ഒരു പ്രധാന ഇനമായി മാറിയത്. ഇതെല്ലാം കമ്മ്യൂണിസ്റ്റു പാര്‍ട്ടിയുടെയും കേരളത്തിന്റെയും ചരിത്രത്തിന്റെ ഭാഗമാണല്ലോ. ഇതു മൂടിവയ്ക്കാനും വളച്ചൊടിയ്ക്കാനും ശ്രമിക്കുന്നത് എന്തിനാണ്.
ലേഖനത്തില്‍ പറയുന്നതുപോലെ ''1974 ജൂലൈ ഒന്നുവരെ 3,21,093 പേര്‍ക്കു കൈവശാവകാശം ലഭിച്ചു. 2,99,569 കുടുംബങ്ങള്‍ക്കായി 1,22,981 ഹെക്ടര്‍ ഭൂമി വിതരണം ചെയ്തു. ഇതില്‍ 58,923 കുടുംബങ്ങളും പട്ടികജാതി വിഭാഗത്തില്‍ പെടുന്നവരായിരുന്നു. കൈവശകൃഷിക്കാരായ മൂന്നു ദശലക്ഷം കര്‍ഷകവിഭാഗങ്ങള്‍ക്ക് ഭൂമിയില്‍ സ്ഥിരമായ ഉടമസ്ഥാവകാശം നല്‍കി'' ഇതെല്ലാം 1970 ജനുവരി ഒന്നിനുശേഷമാണ്. അതായത് സി അച്യുതമേനോന്‍ മുഖ്യമന്ത്രിയായിരിക്കുമ്പോഴാണ്.
വലതുപക്ഷ ശക്തികള്‍ നിയമത്തില്‍ വെള്ളം ചേര്‍ത്തത് എപ്പോഴാണ് ? 2005-ല്‍ രണ്ടു ഭേദഗതി നിയമങ്ങള്‍ കെ എം മാണി അവതരിപ്പിച്ചു നിയമസഭ പാസ്സാക്കിയപ്പോള്‍ മാത്രമാണ് കേരള ഭൂപരിഷ്‌ക്കരണ നിയമത്തില്‍ വെള്ളം ചേര്‍ക്കപ്പെട്ടത്. ആ രണ്ടു നിയമങ്ങളേയും കേരള ജനത ശക്തമായി എതിര്‍ക്കേണ്ടുന്നതാണ്.
ആ ഭേദഗതി നിയമങ്ങളുടെയും 2008ലെ നെല്‍വയല്‍-തണ്ണീര്‍തട സംരക്ഷണ നിയമത്തിന്റെയും അന്തസ്സത്തയെ തകര്‍ക്കുന്ന യു ഡി എഫ് സര്‍ക്കാരിനെതിരെ ഇടതുപക്ഷ ജനാധിപത്യമുന്നണി യോജിച്ച് ശക്തമായ സമരം നടത്തേണ്ടുന്ന സന്ദര്‍ഭത്തിലും അന്ധമായ അച്യുതമേനോന്‍ വിരോധവും കമ്മ്യൂണിസ്റ്റു വിരോധവും ഒരു നല്ല ചൂണ്ടുപലകയല്ലായെന്ന് ഓര്‍മ്മിപ്പിച്ചു കൊള്ളട്ടെ.
രണ്ടാമത്തെ അച്യുതമേനോന്‍ മന്ത്രിസഭയില്‍ റവന്യൂമന്ത്രിയായിരുന്ന ആര്‍ എസ് പി നേതാവ് ബേബിജോണിന്റെ പേരും പിന്നീട് മുഖ്യമന്ത്രിയായിരുന്ന മുസ്ലീംലീഗ് നേതാവ് സി എച്ച് മുഹമ്മദ്‌കോയയുടെ പേരും രേഖപ്പെടുത്താന്‍ സ്ഥലം കണ്ടെത്തിയ ലേഖകന്‍ കേരളത്തില്‍ ജന്മിത്വം തുടച്ചുനീക്കിയ നിയമം നടപ്പാക്കിയ ഒരു കമ്മ്യൂണിസ്റ്റുനേതാവിനെ ഇത്രബോധപൂര്‍വ്വം വിസ്മരിയ്ക്കുമ്പോള്‍ അലക്കിത്തേച്ച ചിലര്‍ ഇപ്പോഴും കൊണ്ടുനടക്കുന്ന സി പി ഐ വിരോധം എത്ര തൂത്താലും പോകുന്നതല്ലായെന്ന് തോന്നിപ്പോകുന്നു. സി അച്യുതമേനോന്റെ പേരുപോലും പറയുന്നതില്‍ അസ്പൃശ്യത കണ്ടെത്തുന്ന ആളുകള്‍ ഇടതുപക്ഷജനാധിപത്യമുന്നണിയില്‍ ഇപ്പോഴും ഉണ്ട് എന്നത് മുന്നണിക്ക് ആശാസ്യമല്ല.
=========================
ഈ വിഷയത്തെ പറ്റി ദിഗംബരന്‍ മുന്‍പ് എഴുതിയ ലേഖനം ഇവിടെ വായിയ്ക്കാം. മിച്ചഭൂമി സമരവും, എട്ടുകാലി മമ്മൂഞ്ഞുകളും

2012, ഒക്‌ടോബർ 20, ശനിയാഴ്‌ച

ആദര്‍ശങ്ങളെ അതിര്‍ത്തി കടത്തി നേടിയ തെരഞ്ഞെടുപ്പു വിജയം

കമ്മ്യുണിസ്റ്റ് പാര്‍ട്ടികള്‍ ജനാധിപത്യപരമായി പ്രവര്‍ത്തിയ്കുമ്പോഴും ലെനിനിസ്റ്റ് സംഘടനാരീതിയാണ് പിന്തുടരുന്നത്. സ്വന്തം അഭിപ്രായവ്യത്യാസങ്ങളെ താന്‍ അംഗമായ പാര്‍ട്ടിഘടകത്തില്‍ തുറന്നു പറയാനും, ആക്ഷേപങ്ങള്‍ ഉന്നയിയ്ക്കാനും ഏതു പ്രവര്‍ത്തകനും അവകാശമുണ്ട്‌. എന്നാല്‍ ഭൂരിപക്ഷചര്‍ച്ചകള്‍ക്ക് ശേഷം ആ പാര്‍ട്ടി ഘടകം ഒരു തീരുമാനം അംഗീകരിച്ചാല്‍, അത് താന്‍ ഉന്നയിച്ച അഭിപ്രായത്തിനു വിരുദ്ധമായ നിലപാടായാല്‍ പോലും, അതിനെ അംഗീകരിച്ച് ആ തീരുമാനം നടപ്പിലാക്കാന്‍ ശ്രമിയ്ക്കുകയാണ് ആ പ്രവര്‍ത്തകന്‍ ചെയ്യേണ്ടത്. ഇതാണ് ലെനിനിസ്റ്റ് സംഘടന രീതിയുടെ അന്തസത്ത!
തന്റെ പാര്‍ട്ടിയുടെ നയപരമായ നിലപാടുകള്‍ക്കെതിരെ വരെ, സഖാവ് അച്യുതാനന്ദന്‍ നടത്തുന്ന പരാമര്‍ശങ്ങളെയും പ്രവൃത്തികളെയും എതിര്‍ക്കുമ്പോള്‍, കഴിഞ്ഞ കുറച്ചു വര്‍ഷങ്ങളായി സി.പി.എം സംസ്ഥാനനേതൃത്വം കൂടെക്കൂടെ ഉന്നയിയ്ക്കുന്ന ഒരു വാദമാണ് "എത്ര വലിയ നേതാവായാലും ലെനിനിസ്റ്റ് സംഘടനരീതികള്‍ പാലിയ്ക്കാന്‍ ബാധ്യസ്തന്‍ ആണ്" എന്നുള്ളത്.
പക്ഷെ 1964ല്‍ 32 കമ്മ്യുണിസ്റ്റ് നേതാക്കന്മാര്‍ ലെനിനിസ്റ്റ് സംഘടനാമര്യാദ പാലിച്ചിരുന്നുവെങ്കില്‍ സി.പി.എം എന്ന പാര്‍ട്ടി തന്നെ ഉണ്ടാകുമായിരുന്നില്ല എന്ന സത്യം, മാരീചനെപ്പോലെയുള്ള സി.പി.എം സഖാക്കള്‍ സൌകര്യപൂര്‍വ്വം മറന്നു പോകുന്നു.
കഴിഞ്ഞ ലേഖനത്തില്‍ നിര്‍ത്തിയിടത്ത് നിന്ന് തന്നെ ദിഗംബരന്‍ തുടങ്ങട്ടെ..
1964 ഏപ്രില്‍ 15 ന് ദേശീയസമിതി പാര്‍ട്ടിഅച്ചടക്കം ലംഘിച്ച് ഇറങ്ങിപോയവരെ താല്‍കാലികമായി സസ്പെന്‍ഡ് ചെയ്തിരുന്നു. ഇറങ്ങിപോയവരാകട്ടെ ഉടനെ തന്നെ ഇന്ത്യയൊട്ടാകെ പാഞ്ഞ് സ്വന്തമായി പാര്‍ട്ടി ഉണ്ടാക്കാനായി സംഘടനാ പ്രവര്‍ത്തനങ്ങള്‍ നടത്താന്‍ കൊണ്ട് പിടിച്ച ശ്രമം തുടങ്ങി.വളരെ മുന്‍പ് തന്നെ അതിനുള്ള തയ്യാറെടുപ്പുകള്‍ തുടങ്ങിയത് കൊണ്ട് തന്നെ അവര്‍ക്ക് കാര്യങ്ങള്‍ എളുപ്പവുമായിരുന്നു.
സി.പി.ഐയില്‍ ഉണ്ടായ പിളര്‍പ്പ് ദേശീയവാദികള്‍ നയിച്ച ദേശീയനേതൃത്വത്തിന് അവിശ്വസനീയമായിരുന്നു. എത്ര അഭിപ്രായ വ്യത്യാസങ്ങള്‍ ഉണ്ടായാലും, അതിവിപ്ലവകാരികള്‍ ലെനിനിസ്റ്റ് സംഘടന മര്യാദ പാലിച്ചു സംഘടനയ്ക്കുള്ളില്‍ നിന്ന് വിമര്‍ശനങ്ങള്‍ നടത്തുകയെ ഉള്ളൂ എന്ന പ്രതീക്ഷയാണ് ദേശീയ നേതൃത്വത്തിന് ഉണ്ടായിരുന്നത്. ആ പ്രതീക്ഷ തകര്‍ന്നപ്പോഴും, യോജിപ്പിന്റെതായ ഒത്തുതീര്‍പ്പ് മാര്‍ഗ്ഗങ്ങള്‍ സ്വീകരിയ്ക്കാനാണ് അവര്‍ ശ്രമിച്ചത്‌. പാര്‍ട്ടി വിട്ടു പോയ 32 സഖാക്കള്‍ തിരികെ വന്ന് ദേശീയസമിതിയില്‍ പങ്കെടുത്തു വിശദീകരണം നല്‍കുന്നപക്ഷം, അവര്‍ക്കെതിരെയുള്ള അച്ചടക്ക നടപടി പിന്‍വലിയ്ക്കാമെന്നും, അവര്‍ക്ക് പറയാനുള്ള അഭിപ്രായവ്യത്യാസങ്ങള്‍ വീണ്ടും ചര്‍ച്ച ചെയ്ത് പരിഹരിയ്ക്കാമെന്നും ദേശീയനേതൃത്വം അവരെ അറിയിച്ചു.
എന്നാല്‍ തങ്ങള്‍ പുതിയ പാര്‍ട്ടിയുടെ ഭരണഘടനയും പരിപാടിയും ഉണ്ടാക്കുന്ന തിരക്കിലാണെന്നും, അതിനാല്‍ വരാന്‍ സമയമില്ലെന്നുമുള്ള പരിഹാസപൂര്‍വമായ മറുപടിയാണ്‌ അതിവിപ്ലവകാരികള്‍ നല്‍കിയത്.
അതിവിപ്ലവകാരികള്‍ ആന്ധ്രപ്രദേശിലെ തെന്നാലിയില്‍ യോഗം ചേര്‍ന്ന്, ഡിസംബരില്‍ ബോംബെയില്‍ വച്ച് നടക്കാന്‍ പോകുന്ന സി.പി.ഐ യുടെ ഏഴാം പാര്‍ട്ടി കൊണ്ഗ്രെസ്സിനു ബദലായി, ഒക്ടോബറില്‍ കല്‍ക്കട്ടയില്‍ വച്ച് സ്വന്തമായി ഏഴാം പാര്‍ട്ടി കൊണ്ഗ്രെസ്സ് നടത്താന്‍ തീരുമാനിച്ചു. തെന്നാലിയിലെ സമ്മേളനവേദിയില്‍ ചൈനീസ്‌ നേതാവ് മാവോസേതുങ്ങിന്റെ വലിയ ചിത്രങ്ങള്‍ വച്ചിരുന്നു എന്നതില്‍ നിന്ന് തന്നെ പുതിയ പാര്‍ട്ടിയുടെ നയപരമായ ചൈനീസ്‌ ചായ്വ് വ്യക്തവുമായിരുന്നു. .
അങ്ങിനെ കമ്മ്യുണിസ്റ്റ് പ്രസ്ഥാനത്തിനെ ഇന്ത്യന്‍ രാഷ്ട്രീയചരിത്രത്തില്‍ പിന്നോട്ട് തള്ളിയ ഒരു പിളര്‍പ്പിന്റെ വേദന നല്‍കി , ഐക്യത്തിന്റെ അവശേഷിയ്ക്കുന്ന അവസാന സാധ്യതകളെയും തള്ളിപ്പറഞ്ഞു കൊണ്ട് തീവ്രവിപ്ലവകാരികള്‍, സി.പി.എം എന്ന പാര്‍ട്ടിയെ ഒരു രാഷ്ട്രീയയാഥാര്‍ത്ഥ്യമായി.
ഇന്ത്യ-ചൈന യുദ്ധം 1962 ല്‍ അവസാനിച്ചെങ്കിലും രണ്ടു രാജ്യങ്ങളും തമ്മിലുള്ള നയതന്ത്രബന്ധം മോശമായി തുടര്‍ന്നു. 1964 ഒക്ടോബറില് ചൈന ആദ്യമായി അണുപരീക്ഷണം നടത്തിയതും, 1965ല്‍ ഇന്ത്യ-പാകിസ്ഥാന്‍ യുദ്ധമുണ്ടാക്കാന്‍ ഇടയായ തര്‍ക്കങ്ങളില്‍, ചൈന പാകിസ്ഥാനെ പിന്തുണച്ചതും ആയിരുന്നു പ്രധാനകാരണങ്ങള്‍.
ഈ വിഷയങ്ങളില്‍ എല്ലാം ചൈനയെ അനുകൂലിയ്ക്കുന്നതും, ഇന്ത്യന്‍ ഗോവെര്‍ന്മേന്റിനെ 'അയല്‍ രാജ്യങ്ങളുമായി അനാവശ്യ തര്‍ക്കം നടത്തുന്ന വഴക്കാളിയുമായി' കുറ്റപ്പെടുത്തുന്ന ഒരു നിലപാട് ആണ് സി.പി.എം നേതൃത്വം സ്വീകരിച്ചത്. ഇത് കൊണ്ഗ്രെസ്സ് ഗോവെര്‍ന്മേന്റിനെ ചൊടിപ്പിച്ചു. ആഭ്യന്തരമന്ത്രി ഗുല്‍സാരിലാല്‍നന്ദയുടെ നിര്‍ദേശപ്രകാരം ചൈന അനുകൂല നിലപാടിന്റെ പേരില്‍ 1964 ഡിസംബറില്‍ 'ഡിഫന്‍സ് ഓഫ് ഇന്ത്യറുള്‍' ഉപയോഗിച്ച് നൂറുകണക്കിന് സി.പി.എം പ്രവര്‍ത്തകരെയും, നേതാക്കളെയും അറസ്റ്റു ചെയ്തു.
സി.പി.ഐ ദേശീയനേതൃത്വം ഈ നടപടിയെ ശക്തമായി അപലപിയ്ക്കുകയും, തടവിലാക്കിയ സി.പി.എം സഖാക്കളെ മോചിപ്പിയ്ക്കണമെന്ന് ആവശ്യപ്പെടുകയും ചെയ്തു.
കേരളത്തിലെ രാഷ്ട്രീയ രംഗത്തും അപ്പോള്‍ ഏറെ സംഭവ വികാസങ്ങള്‍ നടക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. കൊണ്ഗ്രെസ്സ് പാര്‍ട്ടിയ്ക്കുള്ളില്‍ നേരിട്ട അവഗണനയില്‍ മനം നൊന്ത് പി.ടി.ചാക്കോ കൊണ്ഗ്രെസ്സ് മന്ത്രിസഭയില്‍ നിന്ന് രാജി വെച്ചു. 1964 ആഗസ്റ്റ്‌ ഒന്നിന് അദ്ദേഹം മരണമടഞ്ഞു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ അനുയായികള്‍ കൊണ്ഗ്രെസ്സ് പിളര്‍ത്തി കേരള കൊണ്ഗ്രെസ്സ് രൂപീകരിച്ചു. അതോടെ ആര്‍.ശങ്കറിന്റെ കൊണ്ഗ്രെസ്സ് മന്ത്രിസഭ താഴെ വീഴുകയും, കേരളത്തില്‍ രാഷ്‌ട്രപതി ഭരണം നടപ്പിലാകുകയും ചെയ്തു. 1965 മാര്‍ച്ച്‌ നാലിന് പുതിയ തെരഞ്ഞെടുപ്പ് നടത്താന്‍ തീരുമാനിയ്ക്കപ്പെട്ടു.
പിളര്‍പ്പിനു ശേഷം നടക്കുന്ന ആദ്യത്തെ തെരഞ്ഞെടുപ്പ് ആയതിനാല്‍ സി.പി.എമ്മിനും കേരള കൊണ്ഗ്രെസ്സിനും സ്വന്തം അസ്ഥിത്വം ഏതു വിധേനയും തെളിയിയ്ക്കാനുള്ള അവസരം ആയിരുന്നു അത്.
നവംബറില്‍ കൂടിയ സി.പി.ഐ ദേശീയകമ്മിറ്റി ഒരു പ്രമേയം പാസാക്കി. രാജ്യവ്യാപകമായി നടക്കാന്‍ പോകുന്ന തെരഞ്ഞെടുപ്പുകളില്‍ ഒന്നിലും സി.പി.ഐ ഒരു വര്‍ഗ്ഗീയപാര്‍ട്ടിയുമായും യാതൊരുവിധ തെരഞ്ഞെടുപ്പ് സഖ്യവും ഉണ്ടാക്കില്ല എന്നായിരുന്നു ആ പ്രമേയം.
അതിനാല്‍ തന്നെ മുസ്ലിംലീഗുമായോ, കേരളകൊണ്ഗ്രെസ്സുമായോ ഒരു തരത്തിലുള്ള സഖ്യവും ഉണ്ടാക്കാന്‍ കേരളത്തിലെ സി.പി.ഐ നേതൃത്വത്തിന് കഴിയുമായിരുന്നില്ല. അതിനാല്‍ ഇടതുപാര്‍ട്ടികളായ സി.പി.എം, ആര്‍.എസ്.പി എന്നിവയുമായി ചേര്‍ന്ന് ഒരു തെരഞ്ഞെടുപ്പ് സഖ്യം ഉണ്ടാക്കി മത്സരിയ്ക്കാന്‍ സി.പി.ഐ സംസ്ഥാനനേതൃത്വം തീരുമാനിച്ചു.
എന്നാല്‍ സി.പി.എം നേതൃത്വം ആദ്യഘട്ടങ്ങളില്‍ തന്നെ ഈ ആശയത്തോട് വൈമുഖ്യം പ്രകടിപ്പിച്ചു എങ്കിലും പിന്നീട് ചര്‍ച്ചയ്ക്കു തയ്യാറായി. മൂന്നു വിഷയങ്ങള്‍ ആണ് മുന്നണി രൂപീകരണത്തില്‍ ആദ്യം നിറഞ്ഞു നിന്നത്. മുന്നണിയുടെ പൊതുമിനിമം പരിപാടി, ഇന്ത്യയുടെ പ്രതിരോധ മേഖലയിലെ ശ്രമങ്ങള്‍ക്ക് മുന്നണിയുടെ ഒരുമിച്ചുള്ള പിന്തുണ, കൊണ്ഗ്രെസ്സ് ഇതര പാര്‍ട്ടികളുമായി ഉള്ള സമീപനം എന്നിവയായിരുന്നു അത്. ഈ മൂന്നു ആശയങ്ങളോടും സി.പി.ഐയും സി.പി.എമ്മും വ്യത്യസ്തമായ സമീപനമായിരുന്നു എടുത്തത്‌. ഇന്ത്യയുടെ പ്രതിരോധ ശ്രമങ്ങളുടെ കാര്യത്തില്‍ സി.പി.ഐ - സി.പി.എം നേതൃത്വങ്ങള്‍ രണ്ടു തട്ടിലായിരുന്നു. അതിനാല്‍ ആ വിഷയം മാറ്റി വെച്ചാണ്‌ പിന്നീട് ചര്‍ച്ച നടത്തിയത്.
മുന്നണിയില്‍ മുസ്ലിംലീഗിനെ ഉള്‍പ്പെടുത്തണം എന്ന വാദമായിരുന്നു സി.പി.എം ആദ്യം മുതല്‍ ഉയര്‍ത്തിയത്‌. ഇതിനു പല കാരണങ്ങള്‍ ഉണ്ട്. പാര്‍ട്ടി പിളര്‍ന്നപ്പോള്‍ സി.പി.എമ്മിന് വടക്കന്‍ കേരളത്തില്‍, പ്രത്യേകിച്ചു മലബാര്‍ മേഖലയില്‍ ലഭിച്ച മുന്‍കൈ ആയിരുന്നു ഒരു കാരണം. മലബാര്‍ മേഖലയില്‍ മുസ്ലിംങ്ങള്‍ക്കിടയില്‍ നല്ല സ്വാധീനമുള്ള മുസ്ലിംലീഗിന്റെ വോട്ടു കൂടി കിട്ടുന്നപക്ഷം ആ മേഖലയില്‍ വ്യക്തമായി മേല്‍കോയ്മ നേടാം എന്നായിരുന്നു അവരുടെ കണക്കുകൂട്ടല്‍. പാര്‍ട്ടി വിഭജിയ്ക്കുന്നതിനു ഒരു വര്ഷം മുന്‍പ്, 1963 ല്‍ നടന്ന പഞ്ചായത്ത്‌-മുനിസിപ്പല്‍ തെരഞ്ഞെടുപ്പില്‍, തങ്ങള്‍ക്കു മേധാവിത്വമുണ്ടായിരുന്ന കോഴിക്കോട് അടക്കമുള്ള മലബാര്‍ മേഖലയില്‍ തീവ്രവിപ്ലവകാരികള്‍, പാര്‍ട്ടി നേതൃത്വത്തിന്റെ അറിവില്ലാതെ മുസ്ലിംലീഗുമായി ഒരു രഹസ്യ ധാരണ ഉണ്ടാക്കി, തങ്ങളുടെ ഗ്രൂപ്പില്‍ പെട്ട സ്ഥാനാര്‍ഥികളെ വിജയിപ്പിച്ചെടുത്തിരുന്നു. (മുസ്ലിംലീഗുമായുള്ള ഈ "അടവ് തന്ത്രം" അതിവിപ്ലവകാരികള്‍, 1957ലെ നിയമസഭ തെരഞ്ഞെടുപ്പിലും 1962ലെ പാര്‍ലമെന്റ് തെരഞ്ഞെടുപ്പിലും രഹസ്യമായി ഉണ്ടാക്കിയിരുന്നു എന്ന് ഇ.എം.എസ് തന്നെ പിന്നീട് പരസ്യമായി സമ്മതിച്ചിട്ടുണ്ട് എന്നത് ശ്രദ്ധേയമാണ്. അവസാനകാലത്ത് എ.കെ.ജിയും ഇത് ഏറ്റു പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്.) ഈ അനുഭവവും അവരെ മുസ്ലിംലീഗിന് വേണ്ടി വാദിയ്ക്കാന്‍ പ്രേരിപ്പിച്ചു.
ചര്‍ച്ച വഴി മുട്ടിയപ്പോള്‍ സി.പി.എം മറ്റൊരു നിര്‍ദ്ദേശവുമായി വന്നു. മുസ്ലിം ലീഗിനെ നേരിട്ട് ഉള്‍പ്പെടുത്തുന്നതിന് പകരം കുറച്ചു സീറ്റില്‍ അവരോടു ചേര്‍ന്ന് പൊതുസ്വതന്ത്രരെ നിര്‍ത്താമെന്നും, പിന്നെ എസ്.എസ്.പി, കെ.ടി.പി എന്നീ പാര്‍ട്ടികളുമായി സഖ്യം ആകാമെന്നും അവര്‍ നിര്‍ദേശിച്ചു.
എന്നാല്‍ ഇതിനെ ശക്തിയുക്തം സി.പി.ഐ എതിര്‍ത്തു. ദേശീയ സമിതിയുടെ നയത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തില്‍, മുന്നണിയുടെ സ്ഥാനാര്‍ഥികള്‍ ജനാധിപത്യ പുരോഗമന ആശയങ്ങളില്‍ വിശ്വസിയ്ക്കുന്നവര്‍ ആകണമെന്ന ഉറച്ച നിലപാട് പാര്‍ട്ടി സ്വീകരിച്ചു. മുന്നണിയ്ക്ക് സ്വാധീനം കുറഞ്ഞ സ്ഥലങ്ങളില്‍ വര്‍ഗീയ പാര്‍ട്ടികളില്‍ പെടാത്ത പുരോഗമന ആശയങ്ങള്‍ പിന്തുടരുന്ന പൊതുസ്വതന്ത്രരെ പിന്തുണയ്ക്കാനും സി.പി.ഐ നിര്‍ദേശിച്ചു. എസ്.എസ് പി യുമായുള്ള സഖ്യത്തിന് അനുകൂലമായിരുന്നെങ്കിലും വര്‍ഗീയ കക്ഷിയായ മുസ്ലിം ലീഗുമായി ഏതെങ്കിലും തരത്തിലുള്ള കൂട്ടുകെട്ട് പാടില്ല എന്ന നയത്തില്‍ സി.പി.ഐ ഉറച്ചു നിന്നു. അഭിപ്രായ വ്യത്യാസങ്ങള്‍ എങ്ങുമെത്താതെ പോയതിനാല്‍ മുന്നണി ചര്‍ച്ച അലസിപ്പിരിഞ്ഞു.
സി.പി.ഐ-ആര്‍.എസ്.പി കക്ഷികള്‍ ഒരു മുന്നണിയായി മത്സരിയ്ക്കാന്‍ തീരുമാനിച്ചു. എന്നിട്ടും ഏഴു സീറ്റുകളില്‍ സി.പി.എം നിര്‍ത്തിയ സ്വതന്ത്രസ്ഥാനാര്‍ഥികള്‍ക്ക് സി.പി.ഐ പരസ്യമായ പിന്തുണ നല്‍കി.
സി.പി.എം തങ്ങളുടെ മുന്‍പേയുള്ള പദ്ധതിയനുസരിച്ച് എസ്.എസ്.പി, കെ.ടി.പി എന്നീ പാര്‍ട്ടികളുമായി പരസ്യസഖ്യവും, മുസ്ലിം ലീഗുമായും, കേരള കൊണ്ഗ്രെസ്സുമായും രഹസ്യസഖ്യവും സ്ഥാപിച്ചു. ആറു സീറ്റുകളില്‍ മുസ്ലിംലീഗുകാരായ "സ്വതന്ത്രരെ" സി.പി.എം പിന്തുണച്ചു. മുസ്ലിംലീഗിന് ശക്തിയുള്ള, സി.പി.എമ്മിന് ശക്തി കുറഞ്ഞ മണ്ഡലങ്ങളില്‍ എതിര്‍പാര്‍ട്ടികളുടെ വോട്ടുകള്‍ വിഭജിച്ചു പോകുന്ന വിധത്തില്‍ ജാതിമത സമുദായികാടിസ്ഥാനതിലുള്ള സ്ഥാനര്തികളെ നിര്‍ത്തി കൊടുത്തു. പരസ്പരം മത്സരിയ്ക്കാത്ത സീറ്റുകളില്‍ കൊണ്ഗ്രെസ്സിനെ തോല്പ്പിയ്ക്കാന്‍ വേണ്ടി മുസ്ലിംലീഗും, കേരള കൊണ്ഗ്രെസ്സും തങ്ങള്‍ക്കുള്ള ചെറിയ ശതമാനം വോട്ടും സി.പി.എമ്മിന് നല്‍കാന്‍ രഹസ്യധാരണയും ഉണ്ടാക്കി.
കൊണ്ഗ്രെസ്സ് പാര്‍ട്ടി ആരുമായും സഖ്യമുണ്ടാക്കാതെ ഒറ്റയ്ക്ക് മത്സരിച്ചു. . കൊണ്ഗ്രെസ്സ്, സി.പി.എം മുന്നണി, സി.പി.ഐ മുന്നണി, മുസ്ലിംലീഗ്, കേരളകൊണ്ഗ്രെസ്സ് എന്നിങ്ങനെ ആയിരുന്നു പരസ്യമായി ആ തെരഞ്ഞെടുപ്പിനെ നേരിട്ട ശക്തികള്‍. അതിനാല്‍ തന്നെ മിക്ക മണ്ഡലങ്ങളിലും ത്രികോണ, ചതുര്‍കോണ മത്സരങ്ങള്‍ ആണ് നടന്നത്. വാശിയേറിയ ഇത്തരം മത്സരത്തില്‍ രഹസ്യധാരണകളും, ചെറിയ വോട്ടുവ്യതിയാനങ്ങളും, ഫലങ്ങളില്‍ വന്‍മാറ്റം വരുത്താന്‍ പ്രാപ്തിയുള്ളവയായിരുന്നു. കൂട്ടുകെട്ടിന്റെയും ധാരണകളുടെയും അടിസ്ഥാനത്തില്‍ നോക്കിയാല്‍ വ്യക്തമായ മുന്‍കൈ തെരഞ്ഞെടുപ്പിന് മുന്‍പേ തന്നെ സി.പി.എം നേടിയിരുന്നു എന്ന് പറയാം.
സി.പി.ഐയുടെ തെരഞ്ഞെടുപ്പു പ്രചാരണം പ്രധാനമായും, സംസ്ഥാനത്തെയും കേന്ദ്രത്തിലെയും കൊണ്ഗ്രെസ്സ് സര്‍ക്കാരുകളുടെ ദുര്‍ഭരണത്തെയും, അനധികൃത അറസ്റ്റുകള്‍ അടക്കമുള്ള ജനാധിപത്യവിരുദ്ധമായ നടപടികളെ വിമര്‍ശിച്ചും, കമ്മ്യുണിസ്റ്റ് പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ പിളര്പ്പിലെയ്ക്ക് നയിച്ച സംഭവങ്ങളില്‍ തങ്ങളുടെ നിലപാട് വിശദീകരിച്ചും ആയിരുന്നു.
എന്നാല്‍ സി.പി.എം ആകട്ടെ കൊണ്ഗ്രെസ്സിനെക്കാള്‍ ഏറെ സി.പി.ഐയെ വിമര്‍ശിയ്ക്കുന്ന നിലപാട് ആണ് പ്രചാരണത്തില്‍ മുഴുവന്‍ സ്വീകരിച്ചത്. ഒപ്പം വളരെ ആസൂത്രിതമായി സഹതാപതരംഗം ഉണ്ടാക്കി വോട്ടു പിടിയ്ക്കുന്ന ഒരു വിദ്യയും അവര്‍ പ്രയോഗിച്ചു.
ഇലക്ഷന്‍ നടക്കുമ്പോഴും, രാജ്യരക്ഷ നിയമമനുസരിച്ച് അറസ്റ്റു ചെയ്യപ്പെട്ട കുറെ സി.പി.എം നേതാക്കള്‍ ജയിലില്‍ തന്നെയായിരുന്നു. അവരില്‍ പ്രധാന നേതാക്കളെയെല്ലാം സി.പി.എം സ്ഥാനാര്‍ഥികള്‍ ആക്കി. എന്നിട്ട് അവരുടെ കുടുംബങ്ങളെ, പ്രത്യേകിച്ചും സ്ത്രീകളെയും കുട്ടികളെയും, തെരഞ്ഞെടുപ്പ് പ്രചാരണത്തിന് മുന്‍പില്‍ നിര്‍ത്തി.
"എന്റെ ഭര്‍ത്താവ്/അച്ഛന്‍/മകന്‍ ഈ ഇലക്ഷനില്‍ ജയിച്ചില്ലെങ്കില്‍ കൊണ്ഗ്രെസ്സ് സര്‍ക്കാരിന്റെ പോലിസ് അവരെ ജയിലില്‍ തല്ലികൊല്ലും. എം.എല്‍.എ ആയാല്‍ പിന്നെ അവര്‍ക്കൊന്നും ചെയ്യാന്‍ കഴിയില്ല. അതിനാല്‍ നിങ്ങള്‍ അദ്ദേഹത്തെ ജയിപ്പിച്ചു ഞങ്ങളുടെ കുടുംബം അനാഥമാകാതെ രക്ഷിയ്ക്കണം." എന്ന മട്ടിലായിരുന്നു ഈ കുടുംബപ്രചരണം അങ്ങോളമിങ്ങോളം അരങ്ങേറിയത്.
മറ്റേതു വിഷയത്തെക്കാളും കുടുംബങ്ങളെയും പ്രത്യേകിച്ച് സ്ത്രീവോട്ടര്‍മാരെ സ്വാധീനിയ്ക്കാന്‍ ഈ കുടുംബപ്രചാരണത്തിന് കഴിഞ്ഞു. (ആകെ ജയിച്ച 40 സി.പി.എം സ്ഥാനാര്‍ഥികളില്‍ 29 പേര്‍ ജയിലില്‍ നിന്നാണ് ഇലക്ഷനില്‍ ജയിച്ചത് എന്ന വസ്തുതയും ഇതിനു അടിവരയിടുന്നു.)
1965 മാര്‍ച്ച്‌ നാലിന് തിരഞ്ഞെടുപ്പ് ഫലം വന്നു. 73 സീറ്റില്‍ മത്സരിച്ച സി.പി.എം 40 സീറ്റ് നേടി ഏറ്റവും വലിയ കക്ഷിയായി. 133 സീറ്റില്‍ മത്സരിച്ച കൊണ്ഗ്രെസ്സ് 36 സീറ്റുമായി രണ്ടാം സ്ഥാനത്തു വന്നു. 60 സീറ്റില്‍ മത്സരിച്ച കേരള കൊണ്ഗ്രെസ്സ് 24 സീറ്റ് നേടിയപ്പോള്‍, 29 സീറ്റില്‍ മത്സരിച്ച എസ്.എസ്.പി 13 സീറ്റ് നേടി. 16 സീറ്റില്‍ മത്സരിച്ച മുസ്ലിംലീഗ് 6 സീറ്റില്‍ വിജയിച്ചു. സി.പി.എം-മുസ്ലിം ലീഗ് സഖ്യം നിര്‍ത്തിയ 6 സ്വതന്ത്രന്മാരും വിജയിച്ചു. (എന്നാല്‍ പിന്നീട് ഇവര്‍ ആറു പേരും മുസ്ലിംലീഗ് പാര്‍ലമെന്ററി പാര്‍ട്ടിയില്‍ ചേരുമെന്ന് പ്രഖ്യാപിച്ചതോടെ മുസ്ലിംലീഗിന്റെ അംഗസംഖ്യ 12 ആയി വര്‍ദ്ധിച്ചു.) 78 സീറ്റില്‍ മത്സരിച്ച സി.പി.ഐ മൂന്നു സീറ്റില്‍ മാത്രം വിജയിച്ചപ്പോള്‍, 10 സീറ്റില്‍ മത്സരിച്ച കെ.ടി.പിയ്ക്ക് ഒരു സീറ്റ് കിട്ടി. ആര്‍.എസ്.പിയ്ക്ക് ഒന്നും വിജയിയ്ക്കാനായില്ല. സി.പി.ഐ പിന്തുണച്ച ഏഴു സി.പി.എം സ്വതന്ത്രരില്‍ രണ്ടു പേര്‍ വിജയിച്ചു.
സി.പി.ഐയ്ക്ക് ഈ തെരഞ്ഞെടുപ്പ് വലിയ ഒരു തിരിച്ചടി ആണ് നല്‍കിയതെന്ന കാര്യത്തില്‍ ദിഗംബരന് സംശയമൊന്നുമില്ല. പത്തനാപുരത്ത് സ: പി.സി.ആദിച്ചന്‍, ഉടുമ്പന്‍ചോലയില്‍ സ:കെ.ടി.ജേക്കബ്, കൊടകരയില്‍ സ:പി.സി.നമ്പൂതിരി എന്നീ സഖാക്കള്‍ മാത്രമാണ് ജയിച്ചത്‌. മൂന്നു ജില്ലകളില്‍ ഓരോ സീറ്റ് വിജയിക്കാന്‍ ആയതും, 13 സീറ്റില്‍ രണ്ടാം സ്ഥാനം നേടാന്‍ കഴിഞ്ഞതും, 17 സീറ്റുകളില്‍ സി.പി.എമ്മിനെക്കള്‍ വോട്ടു നേടാന്‍ കഴിഞ്ഞതും ഒക്കെ നേട്ടമായി പറയാമെങ്കിലും, കമ്മ്യുണിസ്റ്റ് പാര്‍ട്ടിയുടെ പ്രധാന സ്വാധീനകേന്ദ്രമായിരുന്ന വടക്കന്‍ കേരളത്തില്‍ വളരെ ശക്തമായ തിരിച്ചടി നേരിട്ടു എന്നത് വലിയ നഷ്ടമാണ് സി.പി.ഐയ്ക്ക് ഉണ്ടാക്കിയത്. കേരളത്തില്‍ കമ്മ്യുണിസ്റ്റ് പാര്‍ട്ടിയില്‍ വിശ്വസിയ്ക്കുന്നവരില്‍ സി.പി.ഐയെക്കാള്‍ കൂടുതല്‍ പേര്‍ അനുകൂലിയ്ക്കുന്നത് സി.പി.എമ്മിനെയാണ് എന്നും ആ തെരഞ്ഞെടുപ്പു ഫലം തെളിയിച്ചു എന്ന് സമ്മതിയ്ക്കുന്നതിലും ദിഗംബരന് ഒരു മടിയുമില്ല.
പക്ഷെ, ഒരു തെരെഞ്ഞെടുപ്പില്‍ കിട്ടിയ സീറ്റിന്റെ എണ്ണം അനുസരിച്ചാണ് ഒരു പാര്‍ട്ടിയുടെ നിലപാടുകള്‍ ശരിയോ, തെറ്റോ എന്ന് തീരുമാനിയ്ക്കപ്പെടുന്നത് എന്ന് ദിഗംബരന്‍ വിശ്വസിയ്ക്കുന്നില്ല. സീറ്റുകളുടെ എണ്ണം കൂടുന്നതനുസരിച്ച് നിലപാടുകള്‍ ശരിയാകുമെന്നും, വോട്ടുകളുടെ എണ്ണം കുറയുന്നതനുസരിച്ചു പാര്‍ട്ടിയുടെ വിശ്വാസ്യത കുറയുമെന്നോ ഉള്ള തെറ്റിദ്ധാരണയും ഇല്ല. അങ്ങനെയായിരുന്നെങ്കില്‍ ഇന്ന് ഇന്ത്യയില്‍ ഉള്ള ഏറ്റവും നല്ല പാര്‍ട്ടികള്‍ കൊണ്ഗ്രെസ്സും, ബി.ജെ.പിയും ആയേനെ. കാരണം കമ്മ്യുണിസ്റ്റ്പാര്‍ട്ടികള്‍ക്ക് വോട്ടു ചെയ്യുന്നതിന്റെ എത്രയോ മടങ്ങ്‌ അധികം ആള്‍ക്കാര്‍ അവര്‍ക്ക് വോട്ടു ചെയ്യുന്നുണ്ട്.
പക്ഷെ, കൂടുതല്‍ വോട്ടു ലഭിച്ചത് കൊണ്ട് തങ്ങള്‍ മാത്രം ആണ് 'യഥാര്‍ത്ഥ കമ്മ്യുനിസ്ടുകാര്‍' എന്ന 'മിഥ്യ'അഹങ്കാരം ആണ് ആ തെരഞ്ഞെടുപ്പു സി.പി.എമ്മിന് നല്‍കിയത്. ആ അഹന്തയോടെ സി.പി.ഐയെ ഡാന്കെയിസ്റ്റുകള്‍, വര്ഗ്ഗവഞ്ചകര്‍, വലതുകമ്മ്യുനിസ്ടുകാര്‍ എന്നൊക്കെ കൂട്ടമായി അധിക്ഷേപിയ്ക്കാന്‍ തുടങ്ങി എന്ന് മാത്രമല്ല, പ്രാദേശികമായി സി.പി.ഐ പ്രവര്‍ത്തകര്‍ക്കെതിരെ കായികമായ ആക്രമണങ്ങള്‍ നടത്താനും തുടങ്ങി.
സി.പി.ഐ യുടെ രാഷ്ട്രീയതന്ത്രപരമായ ഒരു തെറ്റായി ഈ തെരഞ്ഞെടുപ്പിനെ കാണുന്നവരുണ്ട്. മുസ്ലിം ലീഗുമായിയോ, കേരള കൊണ്ഗ്രെസ്സുമായോ അല്ലെങ്കില്‍ കൊണ്ഗ്രെസ്സ് പാര്ട്ടിയുമായോ ഒരു സഖ്യം ഉണ്ടാക്കി ആയിരുന്നു ഈ തെരഞ്ഞെടുപ്പിനെ നേരിട്ടിരുന്നതെങ്കില്‍ ഒരു പക്ഷെ ചരിത്രം തന്നെ മാറ്റി എഴുതപ്പെടാമായിരുന്നു എന്ന് വാദിയ്ക്കുന്നവര്‍ ഉണ്ട്.
പക്ഷെ, ആദര്‍ശപരമായി സി.പി.ഐ ചെയ്ത ഏറ്റവും വലിയ ശരിയായിരുന്നു ആ തെരഞ്ഞെടുപ്പ് എന്ന് ദിഗംബരന്‍ പറയും. ഏറ്റവും പ്രതികൂലമായ സാഹചര്യങ്ങളിലും ഇടതുപക്ഷ ആശയങ്ങളില്‍ ഉറച്ചു നില്ക്കാന്‍ സി.പി.ഐ കാട്ടിയ ആ ധൈര്യം മറ്റൊരു കമ്മ്യുണിസ്റ്റ് പാര്‍ട്ടിയും ഇന്ത്യയില്‍ കാട്ടിയിട്ടില്ല. നൂറു വിജയങ്ങളെക്കാള്‍ മധുരമാണ് ഈ പരാജയം എന്ന് ദിഗംബരന്‍ ഉറച്ചു വിശ്വസിയ്ക്കുന്നു.
എന്നാല്‍ സി.പി.എമ്മിന് ഒരിയ്ക്കലും അങ്ങനെ ഒരു അവകാശവാദം ഉന്നയിയ്ക്കാന്‍ കഴിയില്ല. ഒരു തരത്തിലുള്ള ബൂര്‍ഷ്വാ വലതുപക്ഷ പാര്‍ട്ടികളുമായും, ഒരു തരത്തിലുള്ള സഖ്യവും പാടില്ല എന്ന് വാദിച്ച് പാര്‍ട്ടി പിളര്‍ത്തിയ തീവ്രവിപ്ലവകാരികള്‍ക്ക്, ആ പിളര്‍പ്പിന്റെ മുറിവിലെ ചോരയോട്ടം നിലയ്ക്കുന്നതിനു മുന്‍പ് തന്നെ, ഒരു തെരഞ്ഞെടുപ്പില്‍ വിജയിയ്ക്കാനായി മതാടിസ്ഥാനത്തിലുള്ള വര്‍ഗീയ വലതുപക്ഷ കക്ഷികളുമായി സഖ്യമുണ്ടാക്കാന്‍ യാതൊരു ആദര്‍ശനഷ്ട്ടമോ, മനസാക്ഷികുത്തോ അനുഭവപ്പെട്ടില്ല എന്നുള്ളത് ചരിത്രത്തിന്റെ തമാശയാകാം.
ചരിത്രം ആ തെരഞ്ഞെടുപ്പിനെ വിലയിരുത്തേണ്ടത്, ഇടതുപക്ഷമെന്നു സ്വയം അവകാശപ്പെട്ടിട്ട് വലതുപക്ഷവുമായി സഖ്യം ഉണ്ടാക്കിയ ഒരു വലതുപക്ഷപാര്‍ട്ടിയും, വലതുപക്ഷമെന്നു അവരാല്‍ ആക്ഷേപിയ്ക്കപ്പെട്ടിട്ടും തെരഞ്ഞെടുപ്പു പരാജയത്തെ ഭയക്കാതെ മറ്റൊരു ഇടതുകക്ഷിയുമായി മാത്രം സഖ്യം ഉണ്ടാക്കിയ ഒരു ഇടതുപക്ഷ പാര്‍ട്ടിയും തമ്മിലുള്ള പോരാട്ടമായിട്ടാണ്.
അതില്‍ ഏതു ഉറച്ച സി.പി.ഐക്കാരനെപ്പോലെയും ദിഗംബരനും അഭിമാനമേയുള്ളൂ. ==============================================
ഈ വിഷയങ്ങളുമായി ബന്ധപ്പെട്ട് സഖാവ് അച്യുതമേനോന്‍ എഴുതിയ രണ്ടു ലേഖനങ്ങള്‍ ഇവിടെ വായിയ്ക്കാം.
1) അതിര്‍ത്തിയും നമ്പൂതിരിപ്പാടും (സി.അച്യുതമേനോന്‍ - നവയുഗം- 13-07-1965)
2) അഹംഭാവവും പിടിവാശിയും! സി അച്യുതമേനോന്‍ - (01-05-1965), നവയുഗം

2012, ഒക്‌ടോബർ 13, ശനിയാഴ്‌ച

അതിര്‍ത്തിയും നമ്പൂതിരിപ്പാടും.

(സി.അച്യുതമേനോന്‍ - നവയുഗം- 13-07-1965)
================================
കച്ചിലെ വെടിനിര്‍ത്തല്‍ കരാറിനെ സ്വാഗതം ചെയ്തു കൊണ്ട് ഒരു പ്രസ്താവന ശ്രീ.ഇ.എം.എസ് നമ്പൂതിരിപ്പാട് ചെയ്തിരിയ്ക്കുന്നതായി കാണുന്നു. ഓ! വലിയ അത്ഭുതം തന്നെ. ഈ പിന്തിരിപ്പന്‍ ബൂര്‍ഷ്വാ ഗവണ്മെന്റ് ചെയ്യുന്ന പ്രവൃത്തികളില്‍ എന്തിനെയെങ്കിലും അനുകൂലിയ്ക്കുക എന്നത് സ്വപ്നം കാണുന്നത് പോലും തനി വിപ്ലവവിരോധവും, റിവിഷനിസവും ആയി സ്വന്തം അണികളെ പഠിപ്പിച്ചിരുന്ന നമ്പൂതിരിപ്പാട് ഇതാ ആദ്യമായി ആ ഗവണ്മെന്റ് ഒരു നല്ല കാര്യം ചെയ്തതായി സമ്മതിച്ചിരിയ്ക്കുന്നു.
എന്ത് പറ്റി? അദ്ദേഹത്തിന്റെയും പാര്‍ട്ടിയുടെയും വിപ്ലവസ്വഭാവത്തിനു മാറ്റം വന്നുവോ? എന്താണ് സംഭവിച്ചതെന്ന് അവര്‍ തന്നെ വിശദീകരിച്ചു തരണം
. ഈ സന്ദര്‍ഭം ഉപയോഗിച്ച് കൊണ്ട് അതിര്‍ത്തി പ്രശ്നങ്ങളെ പറ്റിയുള്ള തന്റെ പഴയ തീസീസ് നമ്പൂതിരിപ്പാട് വീണ്ടും അവതരിപ്പിച്ചിരിയ്ക്കുന്നു. ഈ മാസം പതിനൊന്നാം തീയതി പഴവങ്ങാടിയില്‍ വച്ച് ചെയ്ത പ്രസംഗത്തിലും, അവരുടെ പാര്‍ട്ടിയുടെ മുഖപത്രമായ "പീപ്പിള്‍സ് ഡെമോക്രെസി യുടെ മൂന്നാം ലക്കത്തില്‍ എഴുതിയിട്ടുള്ള ലേഖനത്തിലും, ശ്രീ നമ്പൂതിരിപ്പാട് ഈ വിഷയം പ്രതിപാദിച്ചിട്ടുണ്ട്.
ഇതിലൂടെയെല്ലാം ശ്രീ നമ്പൂതിരിപ്പാടിന്റെ ചിന്താഗതിയെയും യുക്തികളെയും പിന്തുടരുന്നത് രസകരവും സാഹസികവുമായ ഒരു വ്യാപാരമാകുന്നു.
കാരണം, അതിര്‍ത്തി പ്രശ്നത്തെ പറ്റിയുള്ള നമ്പൂതിരിപ്പാടിന്റെ അഭിപ്രായങ്ങള്‍, ചൈനാക്കാരുടെ "യഥാര്‍ത്ഥ നിയന്ത്രണ രേഖ'യെ സംബന്ധിച്ചുള്ള നിര്‍വചനം പോലെ തന്നെ അടിയ്ക്കടി മാറിക്കൊണ്ടിരിയ്ക്കുന്നതും പിടിച്ചാല്‍ പിടി കിട്ടാത്തതും ഒരിയ്ക്കലും സ്ഥിരമായ ഒരു രൂപം ഇല്ലാത്തതുമാണ്.
അന്ന് അവര്‍ എന്താണ് പറഞ്ഞത്?
പഴയ കാര്യങ്ങള്‍ വീണ്ടും വീണ്ടും ആവര്‍ത്തിയ്ക്കുവാന്‍ ഇഷ്ട്ടമുണ്ടായിട്ടല്ല. പക്ഷെ, അവ ഇത്ര വേഗം മറന്നാലോ? "ഞാന്‍ അപ്പോഴും പറഞ്ഞില്ലേ" എന്ന് നമ്പൂതിരിപ്പാട് വാദിച്ചു തുടങ്ങിയാലോ? 1962 ഒക്ടോബറില്‍ ഇന്ത്യ-ചൈന അതിര്‍ത്തി തര്‍ക്കം ഒരു സംഘടനത്തില്‍ എത്താന്‍ തുടങ്ങിയപ്പോള്‍ നമ്മുടെ രാജ്യത്തിന് ഒരു അതിര്‍ത്തിയുണ്ടായിരുന്നോ എന്ന് തന്നെ നമ്ബൂതിരിപ്പടിനു സംശയമായിരുന്നു. "നാം നമ്മുടേതെന്നും ചൈന അവരുടെതെന്നും" വാദിയ്ക്കുന്ന ഒരു പ്രദേശം മാത്രമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. ജവഹര്‍ലാല്‍ നെഹ്രുവിന്റെ നേതൃത്വത്തില്‍ ഉള്ള പിന്തിരിപ്പന്‍ ബൂര്‍ഷ്വാ ഗവണ്മെന്റ് നിശ്ചയിച്ചിരുന്ന അതിര്‍ത്തി നമ്മുടെ രാജ്യത്തിന്‍റെ അതിര്‍ത്തിയായി അംഗീകരിയ്ക്കുന്നത് ബൂര്‍ഷ്വാഷോവിനിസമായി (സങ്കുചിതമായ ദേശീയ ബോധം) കണക്കാക്കി.
പിന്നീട് നമ്പൂതിരിപ്പാടിനു മാറ്റി പറയേണ്ടി വന്നു. കേരളത്തിലെ തെരഞ്ഞെടുപ്പു കഴിഞ്ഞ ശേഷം നടത്തിയ ഒരു പത്രസമ്മേളനത്തില്‍ ഒരു പത്രപ്രതിനിധിയുടെ ചോദ്യത്തിനുത്തരമായി ഈ രാജ്യത്തിന്റെ അതിര്‍ത്തി ഇന്ത്യാ ഗവണ്മെന്റ് പറയുന്നിടത്ത് തന്നെയാണ് എന്ന് അദ്ദേഹം വെട്ടിത്തുറന്നു പറഞ്ഞു.
എന്നാല്‍ ഈ ബോധം അന്ന് 1962 ഒക്ടോബറില്‍ ഉണ്ടായില്ല. അത് കൊണ്ട് തന്നെ അതിര്‍ത്തി കടന്നു വന്ന ചൈന പട്ടാളത്തെ അക്രമകാരിയായി കാണാനും, അതിനെതിരെ ആയുധമെടുത്തു പടവെട്ടുന്നത് ആവശ്യവും, ദേശാഭിമാനപരമായ ഒരു കടമയാണെന്ന് കാണാനും അദ്ദേഹത്തിനു കഴിഞ്ഞില്ല. നേരെ മറിച്ച് കൂടിയാലോചനയ്ക്ക് തയ്യാറാവണമെന്ന് പറയുക മാത്രമാണ് ചെയ്തത്. ഭാരത വര്‍ഷത്തിന്റെ വിരിമാറിലേയ്ക്കു പാഞ്ഞു കയറുന്ന പട്ടാളത്തെ കൂടിയാലോചനയ്ക്ക് ക്ഷണിയ്ക്കണം എന്ന പരിഹാസ്യവും അപമാനകരവുമായ ആ നിര്‍ദേശത്തെ ഇന്ത്യന്‍ ജനതയാകെ തള്ളി കളഞ്ഞു. ഇന്ത്യന്‍ കമ്മ്യുണിസ്റ്റ് പാര്‍ട്ടി ആ ജനതയോടൊപ്പം നിന്നു.
ഇന്ത്യയുടെ നിലയില്‍ തെറ്റുണ്ടായിരുന്നോ?
ഇന്ത്യന്‍ ജനതയും കമ്മ്യുണിസ്റ്റ് പാര്‍ട്ടിയും രക്തദാഹികളും സമാധാന വിരോധികളും ആയതു കൊണ്ടാണോ ഇങ്ങനെ ചെയ്തത്? അല്ല. നമ്മുടെ അയല്‍ രാജ്യങ്ങളുമായി സൌഹാര്‍ദ്ദത്തില്‍ കഴിയണമെന്നും തര്‍ക്കങ്ങള്‍ ഉണ്ടായാല്‍ തന്നെ കൂടിയാലോചനകളില്‍ കൂടി പരിഹരിയ്ക്കണം എന്നും തന്നെയായിരുന്നു അവര്‍ ആഗ്രഹിച്ചിരുന്നതും.
ഒരു ബൂര്‍ഷ്വാ ഗവണ്മെന്റ് തന്നെയെങ്കിലും നെഹ്രുവിന്റെ നേതൃത്വത്തില്‍ ഉണ്ടായിരുന്ന സ്വതന്ത്ര ഇന്ത്യയിലെ ഗവണ്മെന്റ് പ്രസ്തുത നയം പിന്തുടര്‍ന്നിരുന്നു എന്നത് കൊണ്ടാണ് കമ്മ്യുണിസ്റ്റ് പാര്‍ട്ടി വിദേശനയത്തില്‍ ആ ഗോവെര്‍ന്മേന്റിനെ അനുകൂലിച്ചിരുന്നത്. പക്ഷെ, ഇന്ത്യയുടെ അതിര്‍ത്തി ഭദ്രതയെയും സ്വാതന്ത്ര്യത്തെയും പരമാധികാരത്തെയും അപകടത്തിലാക്കുന്ന ഏതാക്രമണത്തെയും ചെറുക്കേണ്ടതില്ല എന്ന് ഈ നയത്തിന് ആരും അര്‍ഥം കല്‍പ്പിച്ചില്ല.
പിന്നീട് കൊളമ്പു രാഷ്ട്രങ്ങള്‍ എന്നറിയപ്പെടുന്ന സുഹൃത്ത്‌ രാഷ്ട്രങ്ങളുടെ സമാധാന നിര്‍ദേശം വന്നു. ആ നിര്‍ദേശങ്ങള്‍ അംഗീകരിച്ച് കൂടിയാലോചനയ്ക്ക് തയ്യാറാകണം എന്ന് കമ്മ്യുണിസ്റ്റ് പാര്‍ട്ടി പറഞ്ഞു. ഇന്ത്യാ ഗവണ്മെന്റ് ആ നിര്‍ദേശങ്ങളെ പൂര്‍ണ്ണമായി അംഗീകരിച്ചു. എന്നാല്‍, ചൈനീസ്‌ ഗവണ്മെന്റ് "തത്വത്തില്‍ അംഗീകരിച്ചു" എന്ന് പറഞ്ഞതല്ലാതെ, ഫലത്തില്‍ അംഗീകരിച്ചില്ല. അംഗീകരിച്ചാല്‍ സ്വീകരിയ്ക്കേണ്ട ചില നടപടികള്‍ ഉണ്ടായിരുന്നു. ആ നടപടികള്‍ സ്വീകരിച്ചില്ല. ഇക്കാര്യത്തില്‍ തെറ്റ് ചെയ്യുന്നത് ചൈന ആണെന്നും, ഇന്ത്യയല്ലെന്നും സാമാന്യ ബുദ്ധിയുള്ളവര്‍ക്കെല്ലാം തോന്നി. ഇന്ത്യന്‍ കമ്മ്യുണിസ്റ്റ് പാര്‍ട്ടിയ്ക്കും ഏറെക്കുറെ അതെ അഭിപ്രായമാണ് ഉണ്ടായത്.
എന്നാല്‍ നമ്പൂതിരിപ്പാടിനും കൂട്ടര്‍ക്കും അന്ന് എന്ത് അഭിപ്രായമാണ് ഉണ്ടായിരുന്നത്? ചൈനയില്‍ ഒരു തെറ്റും കാണാന്‍ അവര്‍ക്ക് കഴിഞ്ഞില്ല. അപ്പോഴും അവരുടെ ദ്രിഷ്ടിയില്‍ അപരാധികള്‍ ഇന്ത്യാ ഗവണ്മെന്റ് തന്നെയായിരുന്നു. ഇത് രാഷ്ട്രീയമായ ഒരു മഞ്ഞക്കാമലബാധയെന്നല്ലാതെ വസ്തുനിഷ്ടമായ ഒരു രാഷ്ട്രീയ സമീപനമാണെന്ന് കരുതുവാന്‍ പ്രയാസമായി.
പിന്നീടും സമാധാന നിര്‍ദേശങ്ങള്‍ വന്നത് ഇന്ത്യയുടെ ഭാഗത്ത്‌ നിന്നാണ്. ചൈനയുടെ ഭാഗത്ത്‌ നിന്നല്ല. കൊളമ്പു രാഷ്ട്രങ്ങളുടെ നിര്‍ദേശത്തില്‍ ലഡാക്ക് പ്രദേശത്ത് ഇരു കൂട്ടരുടെയും സിവിലിയന്‍ പോസ്റ്റുകള്‍ നില നിര്‍ത്താന്‍ സമ്മതിച്ചിരുന്ന ഒരു ഭാഗമുണ്ടായിരുന്നു. ഈ നിര്‍ദേശത്തോട് ചൈന യോജിച്ചിരുന്നില്ല. ഈ ഭാഗത്ത്‌ ഇന്ത്യന്‍ അധികാരം സിവിലിയന്‍ പോസ്റ്റുകളുടെ രൂപത്തിലായാലും അംഗീകരിയ്ക്കാന്‍ അവര്‍ തയ്യാറായിരുന്നില്ല. ഈ കുഴപ്പം പരിഹരിയ്ക്കാനാണ് ആദ്യം ബര്‍ട്രാന്ഡുറസ്സല്‍ മുഖേനയും, പിന്നീട് ശ്രീമതി ബണ്ടാരനായക മുഖേനയും ഒരു പുതിയ നിര്‍ദേശം വന്നത്. അതായത് ഈ ഭാഗത്ത്‌ നിന്നു ഇരു കൂട്ടരുടെയും പോസ്റ്റുകള്‍ പിന്‍ വലിയ്ക്കുക. ഇതും ഇന്ത്യ അംഗീകരിച്ചു. ചൈന അംഗീകരിച്ചില്ല.
ഇതാണ് ഇന്ത്യാ ചൈനാ അതിര്‍ത്തി തര്‍ക്കത്തിന്റെ ഇത് വരെയുള്ള ചരിത്രം.
ഇപ്പോള്‍ പ്രസിഡന്റ്‌ രാധാ കൃഷ്ണനും മറ്റും ഇന്ത്യ- ചൈന അതിര്‍ത്തി തര്‍ക്കത്തില്‍ വീണ്ടും ഒരു കൂടിയാലോചനയ്ക്ക് ശ്രമിയ്ക്കുന്നുവെന്നു പറയുന്നത് നേരാണ് എങ്കില്‍ അത് ഒരു വസ്തുതയെ ഒന്ന് കൂടി ഉറപ്പിയ്ക്കുക മാത്രമേ ചെയ്യുന്നുള്ളൂ. അതായത് അതിര്‍ത്തി തര്‍ക്കങ്ങള്‍ സമാധാനപരമായി പരിഹരിയ്ക്കുന്നതിനു ഇന്ത്യ എതിരല്ല. ആ നയം നടപ്പില്‍ വരുത്തുവാന്‍ ഇന്ത്യാ ഗവണ്മെന്റ് കഴിയും വിധം ശ്രമിച്ചിട്ടുണ്ട്. അത് വിജയിച്ചില്ലെങ്കില്‍ കുറ്റം അവരുടെയാണെന്ന് പറയുവാന്‍ സത്യസന്ധതയുള്ളവര്‍ക്ക് സാധ്യമല്ല.
സത്യവുമായി ബന്ധമില്ലാത്ത തീസീസ്സ്!
എന്നാല്‍ നമ്പൂതിരിപ്പാടിന്റെ തീസീസ്സ് അതാണോ? വന്‍കിട രാഷ്ട്രങ്ങള്‍ക്കുണ്ടായ സങ്കുചിത ദേശീയ ബോധത്തിന്റെ (ഗ്രേറ്റ് നേഷന്‍ ഷാവിനിസം) ഫലമായി ഇന്ത്യാ ഗവണ്മെന്റ് അയല്‍ രാജ്യങ്ങളോടൊപ്പം കലഹത്തില്‍ കഴിഞ്ഞു കൂടുന്നു എന്നല്ലേ അദ്ദേഹം ഏതാനും ആഴ്ച കള്‍ക്ക് മുന്‍പ് ഐ.പി.എ ക്കു നല്‍കിയ ഒരു അഭിമുഖ സംഭാഷണത്തില്‍ പറഞ്ഞത്? അതും മേല്‍പ്പറഞ്ഞ വസ്തുനിഷ്ടമായ ചരിത്രവും തമ്മില്‍ വല്ല ബന്ധവുമുണ്ടോ? സത്യവുമായി വല്ല ബന്ധവുമുണ്ടോ?
ഇനി പാകിസ്ഥാന്റെ കാര്യമെടുക്കുക. കച്ചില്‍ ആക്രമണം ഉണ്ടായപ്പോഴും, നമ്പൂതിരിപ്പാട് ഇന്ത്യാ ഗോവെര്‍ന്മേന്റിനെ ആണ് കുറ്റപ്പെടുത്തിയത്. ഇത് വല്ലാത്ത ഒരു അത്ഭുതമായിരുന്നു. ചൈന ഒരു സോഷ്യലിസ്റ്റ് രാജ്യമായിരുന്നു. ആ നിലയ്ക്ക് ചൈന ആക്രമിച്ചു എന്ന് പറയുമ്പോള്‍ ആദ്യം വിശ്വസിയ്ക്കുവാന്‍ കമ്മ്യുനിസ്ടുകാര്‍ക്ക് പ്രയാസം കാണാം. എന്നാല്‍ പാകിസ്ഥാനോ?
പാകിസ്ഥാനില്‍ ഭരണം നടത്തുന്നത് ഒരു പട്ടാള സ്വേച്ഛാധിപത്യമാണ്. മാത്രമല്ല അമേരിക്കയുടെയും ബ്രിട്ടന്റെയും തട്ടിപ്പടപ്പുകള്‍ ആയ സീയാറ്റോ, സെന്‍ന്റോ മുതലായ പട്ടാള കൂട്ടുകെട്ടുകളില്‍ അംഗമാണ് പാകിസ്ഥാന്‍. ഇന്നും ആ സ്ഥിതി മാറിയിട്ടില്ല. പാകിസ്ഥാനെ സമാധാന കംക്ഷിയായ ഒരു രാജ്യമായി പൊതുവേ ലോകം അംഗീകരിച്ചിട്ടും ഇല്ല. കഴിഞ്ഞ പത്തു പതിനേഴു വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കിടയില്‍ ഇന്ത്യാ-പാക് സമാധാനത്തിനെതിരായി എപ്പോഴും സംഘടനങ്ങള്‍ കുത്തിപ്പോക്കീട്ടുള്ളതും പാകിസ്ഥാനാണ്? അങ്ങിനെയുള്ള പാകിസ്ഥാനില്‍ നിന്നു ആക്രമണം ഉണ്ടായപ്പോഴും അതിനെ ആക്ഷേപിയ്ക്കാന്‍ നമ്പൂതിരിപ്പാടിന്റെ പാര്‍ട്ടിയ്ക്ക് കഴിഞ്ഞില്ല. അപ്പോള്‍ വല്ലാത്ത സമാധാനപ്രേമം തന്നെ! സംശയമില്ല.
ആക്രമണത്തിലും ഇന്ത്യാ ഗവണ്മെന്റ് കുറ്റക്കാരോ?
താന്‍ എന്തെങ്കിലും അഭിപ്രായം പറഞ്ഞാല്‍ നന്ദ തന്നെ പിടിച്ചു ജയിലില്‍ വെയ്ക്കുമെന്ന മുടന്തന്‍ ന്യായം പറഞ്ഞു അദ്ദേഹം കഴിച്ചു കൂട്ടി. ഇപ്പോള്‍ ആ പേടി പോയത് കൊണ്ടായിരിയ്ക്കാം അഭിപ്രായങ്ങള്‍ തുറന്നു പറയാന്‍ തുടങ്ങിയിരിയ്ക്കുന്നു. അതെന്തോ ആകട്ടെ, അഭിപ്രായം പറയുകയില്ലെന്നു പറഞ്ഞെങ്കിലും വാസ്തവത്തില്‍ അഭിപ്രായം വ്യക്തമാക്കുകയുണ്ടായി. അതായത് ഇതിലും ഇന്ത്യാ ഗവണ്മെന്റ് തന്നെയാണ് തെറ്റുകാര്‍ എന്ന്. അല്ലെങ്കില്‍ അയല്‍ക്കാരോടെല്ലാം വക്കാണിയ്ക്കുകയാണ് ഇന്ത്യാ ഗോവെര്‍ന്മെന്റിന്റെ നയമെന്ന പ്രസ്താവത്തിന്റെ പ്രസക്തി എന്തായിരുന്നു?
ഇന്ത്യ-ചൈന ബന്ധങ്ങളെ സംബന്ധിച്ചു ഇന്ത്യന്‍ കമ്മ്യുണിസ്റ്റ് പാര്‍ട്ടി ഒരു കാലത്തും ഇത്തരമൊരു നിലപാട് അംഗീകരിച്ചിരുന്നില്ല. ന്യൂ ഏജിന്റെ പഴയ ലക്കങ്ങളില്‍ നിന്നു നമ്പൂതിരിപ്പാടിന്റെ തന്നെ കുറിപ്പുകളും ലേഖനങ്ങളും ഇതിനെതിരായി ഉദ്ധരിയ്ക്കാന്‍ കഴിയും.
പക്ഷെ, പുതിയതായി ഒന്നുണ്ടായിട്ടുണ്ട്. പാക്ക്-ചൈന ബന്ധങ്ങള്‍ മുറുകി വന്നതിനു ശേഷം പാകിസ്ഥാനെ സമാധാനകാംക്ഷിയായും ഇന്ത്യയെ ആക്രമിയായും ചൈന മുദ്രയടിയ്ക്കാന്‍ തുടങ്ങിയിട്ടുണ്ട്. കച്ച് ആക്രമണത്തെ തുടര്‍ന്നു ചൈന പറഞ്ഞ പ്രസ്താവനയില്‍ ഇന്ത്യയാണ് ആക്രമി എന്ന് തീര്‍ത്ത്‌ പറഞ്ഞിരുന്നു. ചൈന അങ്ങനെ പറഞ്ഞു കഴിഞ്ഞാല്‍ പിന്നെ നമ്പൂതിരിപ്പാടിനു തന്റെ പഴയ അഭിപ്രായത്തില്‍ ഉറച്ചു നില്‍ക്കാന്‍ കഴിയുമോ?
ചൈനയുമായി കൂടിയാലോചിയ്ക്കാന്‍ ആരാണ് തടസ്സം?
കച്ചില്‍ വെടി നിര്‍ത്തല്‍ ഉണ്ടായപ്പോള്‍ നമ്പൂതിരിപ്പാട് ചോദിയ്ക്കുകയാണ്; എന്ത് കൊണ്ട് ഇതുപോലെ ഇന്ത്യ-ചൈന തര്‍ക്കത്തിലും ഉണ്ടായിക്കൂടാ? ചോദ്യം പ്രസക്തം തന്നെ. അയൂബ്ഖാനുമായി കൂടിയാലോചിച്ച് തര്‍ക്കങ്ങള്‍ തീര്‍ക്കാമെങ്കില്‍ എന്ത് കൊണ്ട് ചൊഎന്‍ലായിയുമായി ആയി കൂടാ? ഉത്തരം വ്യക്തമാണ്. ആരാണ് എതിര്‍? നമ്പൂതിരിപ്പാട് സൂചിപ്പിയ്ക്കുന്നത് പോലെ ഇന്ത്യ ഗോവെര്‍ന്മേന്റാണോ? ഒരു പട്ടാള സ്വെച്ഛധിപതി യായ അയൂബ്ഖാന്‍ കാണിച്ച തന്റേടവും, യാഥാര്‍ത്ഥ്യ ബോധവും ഒരു കമ്മ്യുണിസ്റ്റ് രാഷ്ട്രത്തിന്റെ തലവന്‍ കാണിച്ചില്ല എന്ന പരമാര്‍ത്ഥം എന്ത് കൊണ്ട് നമ്പൂതിരിപ്പാട് കാണുന്നില്ല?
"സ്റ്റാറ്റസ്കോ ആന്റി" (പൂര്‍വ്വസ്ഥിതി) സ്ഥാപിയ്ക്കാതെ അതിര്ത്തികാര്യത്തില്‍ കൂടിയാലോചന സാധ്യമല്ല എന്ന നിലപാട് ഇന്ത്യ ഗവണ്മെന്റ് കച്ച് അതിര്‍ത്തി തര്‍ക്കത്തിലും, ഇന്ത്യ-ചൈന തര്‍ക്കത്തിലും മുറുകെ പിടിച്ചു. കച്ചില്‍ 1965 ജനുവരി ഒന്നാം തീയതിയ്ക്ക് മുന്‍പുള്ള, എന്ന് വച്ചാല്‍ പാക്ക് പട്ടാളം ആക്രമണം തുടങ്ങുന്നതിനു മുന്‍പുള്ള, സ്ഥാനത്തേയ്ക്ക് നീങ്ങാമെന്നു പാകിസ്ഥാന്‍ സമ്മതിച്ചു. കഞ്ചാര്കോട്ടു നിന്നും ബിയാര്ബെട്ടു, ചാഡ്‌ബെറ്റു, സര്‍ദാര്‍ എന്നീ പോസ്റ്റുകളില്‍ നിന്നും അങ്ങിനെ ഫെബ്രുവരി ആക്രമണം മൂലം പാകിസ്ഥാന്‍ പിടിച്ചടക്കിയ എല്ലാ സ്ഥാനങ്ങളില്‍ നിന്നും പാകിസ്ഥാന്‍ പട്ടാളം ഒഴിഞ്ഞു പോകുകയും, ഇന്ത്യന്‍ പട്ടാളം ആ സ്ഥാനങ്ങളില്‍ വീണ്ടും പ്രവേശിയ്ക്കുകയും ചെയ്തു കഴിഞ്ഞു.
എന്നാല്‍ 1962 ല്‍ നെഹ്‌റു ഇത് പോലെയുള്ള ഒരു നിര്‍ദ്ദേശം വച്ചപ്പോള്‍, അതായത് 1962 സെപ്റ്റംബര്‍ എട്ടാം തീയതിയിലെ സ്ഥാനങ്ങളിലേയ്ക്ക് ഇരുസേനകളും പിന്മാറണമെന്ന് പറഞ്ഞപ്പോള്‍ ചൈന സമ്മതിച്ചില്ല. ഇന്നും സമ്മതിച്ചിട്ടില്ല, എന്ന കാര്യം നമ്പൂതിരിപ്പാട് മറന്നു പോകുന്നു.
അടിസ്ഥാനരഹിതമായ ആരോപണം.
അതിര്‍ത്തി തര്‍ക്കങ്ങള്‍ സമാധാനപരമായി ഒത്തു തീര്‍പ്പിലെത്തിയ്ക്കുന്നത് ഇന്ത്യയിലെ ജനങ്ങള്‍ക്കും മറ്റു പാര്‍ട്ടികള്‍ക്കും സന്തോഷമാണെന്നും, എന്നാല്‍ "ഡാന്ഗെസാബിനും" അദ്ദേഹത്തിന്റെ പാര്‍ട്ടിയ്ക്കും മാത്രം ഹിതകരമല്ല എന്നും നമ്പൂതിരിപ്പാട് പരിഹാസദ്യോതകമായി പ്രസ്താവിച്ചിരിയ്ക്കുന്നു. ഇത് അടിസ്ഥാനരഹിതമായ ഒരു ആരോപണമാണ്. അതിര്‍ത്തി തര്‍ക്കങ്ങള്‍ സമാധാനപരമായ കൂടിയാലോചനകളില്‍ കൂടി പരിഹരിയ്ക്കണമെന്ന നയത്തില്‍ ഞങ്ങള്‍ ഉറച്ചു നില്‍ക്കുന്നു. പക്ഷെ, അത് സ്വന്തം രാജ്യത്തിന്റെ സ്വാതന്ത്ര്യവും പരമാധികാരവും അഭിമാനവും വിറ്റു തിന്നിട്ടായിക്കൂട എന്ന കാര്യത്തില്‍ ഞങ്ങള്‍ക്ക് നിര്‍ബന്ധമുണ്ട്. അത്തരം ഒരു നിലപാട് ഗവണ്മെന്റ് എടുത്തു കാണുമ്പോള്‍, ആ നിലപാടിനെ അനുകൂലിയ്ക്കുകയല്ലാതെ എതിര്‍ക്കുവാന്‍ ഞങ്ങള്‍ കാരണം കാണുന്നില്ല.
എന്നാല്‍ ശ്രീ. നമ്പൂതിരിപ്പാടിന്റെ പാര്‍ട്ടിയുടെ സമീപനം അതല്ല. ഏതു തര്‍ക്കത്തിലും പിന്തിരിപ്പന്‍ ബൂര്‍ഷ്വാ ഗോവെര്‍ന്മേന്റായ ഇന്ടയാ ഗോവെര്‍ന്മേന്റാണ് തെറ്റുകാര്‍ എന്ന് ആദ്യമേ വിധി കല്‍പ്പിയ്ക്കുക; പിന്നീട് ഇത് സ്ഥാപിയ്ക്കുവാന്‍ വേണ്ടി യുക്തികള്‍ കണ്ടുപിടിയ്ക്കുക എന്നതാണ്. യാഥാര്‍ത്ഥ്യങ്ങളുമായി അത്തരം യുക്തികള്‍ പോരുത്തപ്പെടാതാകുമ്പോള്‍ "യാഥാര്‍ത്ഥ്യങ്ങള്‍ പോയി തുലയട്ടെ" എന്നു പറയുകയാണ്‌ അദ്ദേഹത്തിന്റെ പതിവ്.
കാച്ച് വെടിനിര്‍ത്തല്‍ കല്‍പനയെ ഇന്ത്യന്‍ കമ്മ്യുണിസ്റ്റ് പാര്‍ട്ടി അനുകൂലിച്ചിട്ടുണ്ട്. അതിനെതിരായി യുദ്ധ മുറവിളി കൂട്ടുന്ന കക്ഷികളെ അപഹസിച്ചിട്ടുണ്ട്.

2012, ഒക്‌ടോബർ 11, വ്യാഴാഴ്‌ച

അഹംഭാവവും പിടിവാശിയും!

സി അച്യുതമേനോന്‍ - (01-05-1965, നവയുഗം)
---------------------------------------------------------------------------- തെരഞ്ഞെടുപ്പു ഫലങ്ങളെ അവലോകനം ചെയ്തു കൊണ്ട് ഇന്ത്യന്‍ കമ്മ്യുണിസ്റ്റ് പാര്‍ട്ടിയുടെ കേന്ദ്ര എക്സിക്യുടീവ് കമ്മിറ്റി ഈ മാസം ആദ്യത്തില്‍ ഡല്‍ഹിയില്‍ വച്ച് യോഗം ചേര്‍ന്ന് പാസ്സാക്കിയ പ്രമേയത്തെയും അതില്‍ അവലംബിച്ച നിലപാടിനെയും വിമര്‍ശിച്ചു കൊണ്ട് "ദേശാഭിമാനി"യില്‍"" എഴുതിയ ഒരു നീണ്ട ലേഖനത്തില്‍, (18.04.1965) വെറും അഹംഭാവവും പിടിവാശിയുമാണ് എക്സിക്യുട്ടീവിന്റെ പ്രമേയത്തില്‍ പ്രതിഫലിയ്ക്കുന്നതെന്ന് സ:ഇ.എം. എസ് നമ്പൂതിരിപ്പാട് ആരോപണം നടത്തിയിരിക്കുന്നു.
തലക്കെട്ട്‌ കണ്ടപ്പോള്‍ ആകാംഷയോട് കൂടി ഈ ലേഖകന്‍ ആ ലേഖനം മുഴുവന്‍ വായിച്ചു. ഒന്നല്ല, രണ്ടു തവണ. അഹംഭാവവും പിടിവാശിയും കൊള്ളരുതാത്ത സ്വഭാവങ്ങള്‍ ആണല്ലോ. ജനങ്ങളെ സേവിയ്ക്കാന്‍ ആഗ്രഹിയ്ക്കുന്ന ഒരു വിപ്ലവ പാര്‍ട്ടിയ്ക്ക് അത്തരം ദുര്‍ഗുണങ്ങള്‍ വന്നു കൂടീട്ടുന്ടെങ്കില്‍ അത് ഗൌരവമായി പരിശോധിയ്ക്കേണ്ടത് തന്നെയാണ്.
പക്ഷെ, നമ്പൂതിരിപ്പാടിന്റെ ഈ ലേഖനം വായിച്ചിട്ടും, വായിച്ചിട്ടും എനിയ്ക്ക് വെളിച്ചം കിട്ടിയില്ല. എവിടെയാണ് ഈ അഹംഭാവവും പിടിവാശിയുമെന്ന്! വെളിച്ചം കടക്കാന്‍ പ്രയാസമായ തലച്ചോര്‍ ആയിരിയ്ക്കാം ഈയുള്ളവന്റെ. എന്തോ?
അരിശത്തിനു കാരണം.
നമ്പൂതിരിപ്പാടിന്റെ അരിശത്തിന്റെ കാരണം അദ്ദേഹത്തിന്റെ വാക്കുകളില്‍ തന്നെ ഉദ്ധരിയ്ക്കം. " സീറ്റ് കിട്ടുന്ന കാര്യത്തില്‍ ഒന്നാം സ്ഥാനം നേടിയ പാര്‍ട്ടിയുടെ നയം തെറ്റും, കെട്ടി വച്ച പണം കളയുന്നതില്‍ ഒന്നാം സ്ഥാനം നേടിയതിന്റെത് ശരിയും!" എന്ന് ഞങ്ങള്‍ പറഞ്ഞു പോയതിലാണ്.
അപ്പോള്‍ അതാണ്‌ കാര്യം. നമ്പൂതിരിപ്പാടിന്റെ പാര്‍ട്ടിയ്ക്ക് ഈ തെരഞ്ഞെടുപ്പില്‍ ഏറ്റവുമധികം സീറ്റ് കിട്ടി. ഞങ്ങള്‍, കമ്മ്യുണിസ്റ്റ് പാര്‍ട്ടിയ്ക്ക്, ഏറ്റവും കുറവും. അത് കൊണ്ട്? ഇനി ഞങ്ങള്‍ക്ക് നമ്പൂതിരിപ്പാടിന്റെ പാര്‍ട്ടിയെ വിമര്ശിയ്ക്കാന്‍ അധികാരമില്ല. വിമര്ശിയ്ക്കാന്‍ ധൈര്യപ്പെട്ടാല്‍ അത് അഹന്തയാകും, പിടിവാശിയാകും. രിവിഷനലിസം ആകും. മറ്റെന്തൊക്കെയോ ഘോര പാപങ്ങളായിപ്പോകും . അങ്ങിനെയാണ് മാര്‍ക്സിനു പോലും തെറ്റ് പറ്റിയത് തിരുത്താന്‍ ചങ്കൂറ്റം കാണിച്ചിട്ടുള്ള ശ്രീ. ഇ. എം.എസ് നമ്പൂതിരിപ്പാടിന്റെ ഉഗ്ര ശാസനം.
ഇത്തരം സമീപനത്തിനും പ്രസ്താവനയ്ക്കും കൊടുക്കേണ്ട പേരെന്തെന്ന് ഈ ലേഖകന് അറിയയ്കയല്ല . എന്നാല്‍ വാദ പ്രതിവാദം കലുഷിതമാകാതെ സൂക്ഷിയ്ക്കുന്നതിനു വേണ്ടി ഞാന്‍ തല്‍കാലം അത് പറയുന്നില്ല.
ആധാരം തെരഞ്ഞെടുപ്പ് ഫലമോ?
വളരെ വിനയത്തോടു കൂടി ഞങ്ങള്‍ ചോദിച്ചു കൊള്ളട്ടെ. ഒരു നയത്തിന്റെ തെറ്റും ശരിയും നിര്‍ണയിക്കപ്പെടുന്നത് ഒരു തെരഞ്ഞെടുപ്പിലെ ഫലങ്ങളെ മാത്രം ആധാരം ആക്കിയാണോ? അങ്ങിനെയാണെങ്കില്‍ കമ്മ്യുണിസ്റ്റ് പാര്‍ട്ടിയ്ക്ക് ഒരു സീറ്റും കിട്ടാത്ത തെരഞ്ഞെടുപ്പുകള്‍ മുന്‍പ് ഉണ്ടായിട്ടില്ലേ? അന്നൊക്കെ കമ്മ്യുണിസ്റ്റ് പാര്‍ട്ടിയുടെ നയം ഒക്കെ തീരെ തെറ്റും, അടിപടലം വിജയിച്ച കൊണ്ഗ്രെസ്സിന്റെ നയം ശരിയുമായിരുന്നോ? 1946ലെ അസ്സെംബ്ലി തെരെഞ്ഞെടുപ്പുകളെയും, 1948ലെ തിരുവിതാംകൂര്‍ തെരെഞ്ഞെടുപ്പിനെയും ഞാന്‍ സ: നമ്പൂതിരിപ്പാടിന്റെ ഓര്‍മ്മയില്‍ കൊണ്ട് വരുന്നതില്‍ ക്ഷമിയ്ക്കണം. അന്ന് കൊണ്ഗ്രെസ്സിനെയും, ലീഗിനെയും ഒരു പോലെ എതിര്‍ത്ത് കൊണ്ട് മഞ്ചേരി മണ്ഡലത്തില്‍ നിന്ന് മത്സരിച്ച സ:നമ്പൂതിരിപ്പാടിന് പോലും കെട്ടി വച്ച പണം കഷ്ട്ടിച്ചു കിട്ടുകയും അതെ ദ്വയാംഗ മണ്ഡലത്തില്‍ നിന്ന് മത്സരിച്ച കമ്മ്യുണിസ്റ്റ് സ്ഥാനാര്‍ഥി സ:ഇസ്ഹാക്കിന് കെട്ടി വച്ച പണം നഷ്ട്ടപ്പെടുകയും ചെയ്തു. ആ തെരഞ്ഞെടുപ്പില്‍ മലബാറില്‍ നിന്ന് ഒരൊറ്റ കമ്മ്യുണിസ്റ്റ് സ്ഥാനാര്‍ഥിയും വിജയിച്ചില്ല. മദിരാശി സംസ്ഥാനത്തില്‍ ഒട്ടാകെ രണ്ടേ രണ്ടു കംമ്യുനിസ്ടുകാര്‍ മാത്രമാണ് ജയിച്ചത്‌. സഖാക്കള്‍ അനന്തന്‍ നമ്പ്യാരും,പി. വെങ്കിടെശ്വാര്‍ലുവും (ഇദ്ദേഹം ആണിപ്പോള്‍ ആന്ദ്ര നിയമസഭയിലെ കമ്മ്യുണിസ്റ്റ് പ്രതിപക്ഷ നേതാവ്)
അത് കൊണ്ട് അന്ന് കമ്മ്യുണിസ്റ്റ് പാര്‍ട്ടി പറഞ്ഞതൊക്കെ തെറ്റും, കൊണ്ഗ്രെസ്സ് പറഞ്ഞതൊക്കെ ശരിയുമായിരുന്നോ? കമ്മ്യുണിസ്റ്റ് പാര്‍ട്ടിയ്ക്ക് കൊണ്ഗ്രെസ്സിനെ വിമര്‍ശിച്ചു കൂടാ എന്നാ ഒരു നിലപാട് കൊണ്ഗ്രെസ്സ് പോലും എടുത്തിരുന്നോ?
1946ലെ മദിരാശി തെരഞ്ഞെടുപ്പ് പരിമിതമായ വോട്ടവകാശത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിലായിരുന്നു എന്നുള്ള ആക്ഷേപമുണ്ടെങ്കില്‍ പ്രായപൂര്‍ത്തി വോട്ടവകാശത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തില്‍ തിരുവിതാംകൂറില്‍ ഉത്തരവാദ ഭരണ ലബ്ധിയ്ക്ക് ശേഷം നടന്ന ഒന്നാമത്തെ (1948)തെരഞ്ഞെടുപ്പിന്റെ ഉദാഹരണമെടുക്കാം. അന്നും ഒരൊറ്റ കമ്മ്യുണിസ്റ്റ് സ്ഥാനാര്‍ഥി ജയിച്ചില്ല. എങ്കിലും അത് കൊണ്ട് അന്ന് കൊണ്ഗ്രെസ്സിന്റെ നയം മുഴുവന്‍ ശരിയും, കമ്മ്യുണിസ്റ്റ് പാര്ട്ടിയുടെത് തെറ്റും ആണെന്നോ, കൊണ്ഗ്രെസ്സിനെ കമ്മ്യുണിസ്റ്റ് പാര്‍ട്ടി വിമര്ശിയ്ക്കാന്‍ പാടില്ല എന്നോ ആരും വാദിച്ചു കേട്ടില്ല.
അംഗീകരിയ്ക്കുന്ന പരമാര്‍ത്ഥം.
ഞങ്ങള്‍ ആവര്‍ത്തിച്ചു പറയുന്നു; ഇക്കഴിഞ്ഞ തെരഞ്ഞെടുപ്പില്‍ ഞങ്ങള്‍ക്ക് പരാജയം പറ്റിയെന്നും, മാര്‍ക്സിസ്റ്റ്‌കാര്‍ക്ക് ഗണ്യമായ വിജയം കൈവരിയ്ക്കാന്‍ കഴിഞ്ഞു എന്നും ഉള്ളത് കൊണ്ട് ഞങ്ങളുടെ നയം തെറ്റും അവരുടേത് ശരിയും എന്ന നിഗമനത്തില്‍ എത്താന്‍ ഞങ്ങള്‍ക്ക് കഴിയുന്നില്ല. ഞങ്ങളെക്കാള്‍ ജനസ്വാധീനം അവര്‍ക്കാണ്. പാര്‍ട്ടിയുടെ തന്നെ നല്ലൊരു പങ്കും അവര്‍ കൊണ്ട് പോയിരിയ്ക്കുന്നു - ഇതെല്ലാം തെരഞ്ഞെടുപ്പ് ഫലവും തെളിയിച്ചിട്ടുണ്ട്. അത് ഞങ്ങള്‍ വിനയപൂര്‍വ്വം അംഗീകരിയ്ക്കുന്നു.
ഇങ്ങനെ വരാന്‍ കാരണം ഞങ്ങളുടെ നയം തെറ്റായത് കൊണ്ടല്ല , ആ നയം ജനങ്ങളുടെ അടുതെതിച്ചു അവരെ ബോധ്യപ്പെടുത്താന്‍ കഴിയാത്തത് കൊണ്ടാണ് എന്നാണ് ഞങ്ങള്‍ വിചാരിയ്ക്കുന്നത്.
ഇത് തെറ്റോ ശരിയോ എന്ന് ഭാവിയാണ് വിധിയ്ക്കുക. അത് വരെ കാത്തിരിയ്ക്കാനും, അതിനിടയ്ക്ക് ഞങ്ങള്‍ കേള്‍ക്കേണ്ടി വരുന്ന പരിഹാസങ്ങളും, അവഗണനയും, ക്ലേശങ്ങളുടെ ത്യാഗങ്ങളും ക്ഷമാപൂര്‍വ്വം സഹിയ്ക്കാനും, ഞങ്ങള്‍ ഉറച്ചിരിയ്ക്കുകയാണ്. കൊണ്ഗ്രെസ്സിനെ തോല്‍പ്പിയ്ക്കാനെന്ന പേരില്‍ ഏതു പിന്തിരിപ്പനെയും നീക്ക് പോക്കെന്ന വ്യാജേന കൂട്ടുപിടിയ്ക്കമെന്ന നയം ഞങ്ങള്‍ അംഗീകരിയ്ക്കുന്നില്ല. താല്‍ക്കാലികമായ എന്ത് നഷ്ട്ടം സഹിച്ചും അത്തരം അവസരവാദപരമായ നയത്തെ ഞങ്ങള്‍ എതിര്‍ക്കുക തന്നെ ചെയ്യും.
തെരഞ്ഞെടുപ്പിന്റെ പാഠം
ഞാന്‍ "ഭാവി"യെന്ന് മുകളില്‍ പറഞ്ഞു. തീര്‍ച്ചയായും ഭാവി അവസാനമായി അത് വ്യക്തമാക്കും. എന്നാല്‍ ഇന്നു തന്നെ ഞങ്ങള്‍ അംഗീകരിച്ച നയത്തിന്റെ ഗതി കുറെയെങ്കിലും ആളുകള്‍ക്ക് ബോധ്യപ്പെട്ടില്ലേ? ഉണ്ടെന്നാണ് ഞങ്ങള്‍ക്ക് തോന്നുന്നത്. കൊണ്ഗ്രെസ്സിനെ തോല്പ്പിയ്ക്കാന്‍ കേരളകൊണ്ഗ്രെസ്സുമായും മുസ്ലിം ലീഗുമായും ഒക്കെ അടുപ്പമാകം, ഒരു ദോഷവുമില്ല എന്ന് പറഞ്ഞവരോട്, അതല്ല അത് ആപല്‍ക്കരമാണ്. കൊണ്ഗ്രെസ്സിനെ തോല്‍പ്പിയ്ക്കാന്‍ കഴിഞ്ഞാലും ജനങ്ങളുടെ അഭിലാഷത്തിനൊത്ത ഒരു പുരോഗമന ഭരണം രൂപീകരിയ്ക്കാന്‍ കഴിയില്ല, എന്ന് ഞങ്ങള്‍ പറഞ്ഞു നോക്കി. അവരത് ശ്രദ്ധിച്ചില്ല .
ഫലം എന്തായി?
ഒന്നുകില്‍ കൊണ്ഗ്രെസ്സും, കേരള കൊണ്ഗ്രെസ്സും കൂടി ഒരു സംയുക്തഗവണ്മെന്റ് അല്ലെങ്കില്‍ ഒന്നിന്റെ പിന്‍ബലത്തോടെ മറ്റൊന്നിന്റെ മന്ത്രിസഭ. ഇതുമല്ലെങ്കില്‍ കേരള കൊണ്ഗ്രെസ്സും, മുസ്ലിം ലീഗും ചേര്‍ന്ന സംയുക്ത മന്ത്രിസഭ. ഈ ആപല്‍കരമായ സാദ്ധ്യതകള്‍ വന്നു ചേര്‍ന്നില്ലേ? ഒന്നുകില്‍ ഒറ്റയ്ക്ക് ഭരിയ്ക്കണം, അല്ലെങ്കില്‍ ആരെയും ഭരിപ്പിയ്ക്കില്ല എന്ന കൊണ്ഗ്രെസ്സിന്റെ ധാര്‍ഷ്ട്യം നിമിത്തം മാത്രമല്ലേ അത്തരം സാധ്യതകള്‍ യാഥാര്‍ത്ഥ്യം ആകാതിരുന്നത്? തെരഞ്ഞെടുപ്പ് കഴിഞ്ഞുണ്ടായ രാഷ്ട്രീയ സാഹചര്യങ്ങളില്‍ ഇത്തരം ആപത്തുകളെ തടയാനുള്ള കഴിവ് ഇടതുപക്ഷത്തിനുണ്ടായിരുന്നില്ല എന്നത് നേരല്ലേ? ഇതിനാരാണ് ഉത്തരവാദി? കൊണ്ഗ്രെസ്സല്ലാത്ത മറ്റു പിന്തിരിപ്പന്‍ പാര്‍ട്ടികളുടെ ആപത്തു മനസ്സിലാക്കാതെ, അവരെ തുറന്ന് എതിര്‍ക്കാതെ, അവരുമായി ശ്രിംഗരിച്ചു അവര്‍ക്ക് അവസരമുണ്ടാക്കി കൊടുത്ത മാര്‍ക്സിസ്റ്റുകാര്‍ക്ക് ഇതില്‍ ഉത്തരവാദിത്വം ഒന്നുമില്ലേ?
"മറ്റൊരപധാരം"
കമ്മ്യുണിസ്റ്റ് പാര്‍ട്ടി ചെയ്ത മറ്റൊരു ഘോരാപരാധം എന്താണെന്നോ? നമ്പൂതിരിപ്പാടിന്റെ വാക്കുകള്‍ തന്നെ ഉദ്ധരിച്ചു കളയാം.
"ഒരൊറ്റ സീറ്റില്‍ പോലും മുസ്ലിം ലീഗിനെ തോല്പ്പിയ്ക്കാന്‍ കഴിയാത്തൊരു പാര്‍ട്ടി, 9 സീറ്റില്‍ ലീഗിനെ തോല്‍പ്പിച്ച പാര്‍ട്ടിയ്ക്കെതിരെ ലീഗിനെ ശക്തിപ്പെടുത്തിയെന്നാക്ഷേപിയ്ക്കുക!"
ലീഗുമായി മാര്‍ക്സിസ്റ്റ്‌ കമ്മ്യുന്നിസ്ടുകാര്‍ ഉണ്ടാക്കിയ സഖ്യത്തിന്റെ വിശദവിവരങ്ങള്‍ അറിയാവുന്ന ഈ കേരളത്തിലെ ജനങ്ങളുടെ മുന്പില്‍ വേണോ ആ ആത്മവഞ്ചന എന്നാണ് ഈ ലേഖകന് ചോദിയ്ക്കാനുള്ളത്.
ലീഗുമായുള്ള ധാരണയ്ക്ക് മൂന്നു വശങ്ങളുണ്ടായിരുന്നു എന്ന് നമുക്കറിയാം.
അവ: 1) മുസ്ലിം ഭൂരിപക്ഷപ്രദേശമായ ഏറനാട് മേഖലകളില്‍ ലീഗ് സ്ഥാനാര്‍ഥികളുടെ വിജയം സുനിശ്ചിതമാക്കത്തക്കവണ്ണം, എതിര്‍വോട്ടുകള്‍ ഭിന്നിയ്ക്കാന്‍ വേണ്ടി മാത്രം സ്ഥാനാര്‍ഥികളെ നിര്ത്തികൊടുക്കുക. 2) ലീഗിനും മാര്‍ക്സിസ്റ്റുകാര്‍ക്കും യോജിയ്ക്കാവുന്ന സ്വതന്ത്ര സ്ഥാനാര്‍ഥികളെ നിര്‍ത്തി രണ്ടു കൂട്ടരും കൂടെ പിന്താങ്ങുക. 3) മേല്പറഞ്ഞ രണ്ടുമല്ലാത്ത സ്ഥലങ്ങളില്‍ മാത്രം ശരിയ്ക്കു ജയിയ്ക്കുവാന്‍ വേണ്ടി ഒരു ബലപരീക്ഷണം നടത്തി നോക്കുക.
1962 ലെ പാര്‍ലമെന്റ് തെരഞ്ഞെടുപ്പ് കാലത്ത് പാര്‍ട്ടിയെ അറിയിയ്ക്കാതെ ഉള്ളില്‍ നിന്ന് ചതിപ്രയോഗം നടത്തി ചിലര്‍ നടപ്പാക്കിയ ഈ നയം തന്നെയാണ് 1965 ലെ തെരഞ്ഞെടുപ്പില്‍ പരസ്യമായി മാര്‍ക്സിസ്റ്റുകാര്‍ അംഗീകരിച്ചത്.
ഇതിന്റെ ഫലമെന്താണ്? ഏറനാട്ടില്‍ എതിര്‍വോട്ടു ഭിന്നിച്ച്‌ ലീഗിന് കിട്ടേണ്ട സീറ്റ് എല്ലാം കിട്ടി:- മഞ്ചേരി, മലപ്പുറം, തിരൂര്‍, താനൂര്‍, കുറ്റിപ്പുറം, കൊണ്ടോട്ടി, തിരൂരങ്ങാടി. അതിനു പുറമേ രണ്ടു കൂട്ടരും യോജിച്ചു നിര്‍ത്തിയ 5 സ്വതന്ത്രന്മാരും വിജയിച്ചു. വാസ്തവത്തില്‍ അവര്‍ തനിലീഗുകാരായിരുന്നു. തെരഞ്ഞെടുപ്പ് കഴിഞ്ഞ ഉടനെ അവര്‍ ലീഗ് പാര്‍ലമെന്ററി പാര്‍ട്ടിയില്‍ ചേരുകയും ചെയ്തു. അങ്ങനെ ലീഗിന് 12 സീറ്റ് കിട്ടി.
ലീഗിന് പതിനഞ്ചോ, പതിനേഴോ സീറ്റ് വരെ കിട്ടുമെന്ന് പ്രതീക്ഷയുണ്ടായിരുന്നു. മാര്‍ക്സ്ടുകാരുമായി യഥാര്‍ത്ഥത്തില്‍ മത്സരിച്ച നാദാപുരം, മേപ്പയൂര്‍, പെരിന്തല്‍മണ്ണ, മങ്കട, പൊന്നാനി, എന്നീ സീറ്റുകളില്‍ ചിലതെങ്കിലും പിടിച്ചെടുക്കാം എന്ന് അവര്‍ക്ക് പ്രതീക്ഷ ഉണ്ടായിരുന്നു. അത് തെറ്റി.
അത് തെറ്റീട്ടും അവര്‍ക്ക് 12 സീറ്റ് കിട്ടി. കൊണ്ഗ്രെസ്സ്-ലീഗ്-പിഎസ്പി സഖ്യത്തിന്റെ മുകളില്‍ നിന്ന കാലത്ത് (1960) കിട്ടിയതിനേക്കാള്‍ ഒന്ന് കൂടുതല്‍.!!!...; ഈ വളഞ്ഞ വഴിയ്ക്കുള്ള ധാരണ ഇല്ലായിരുന്നുവെങ്കില്‍ ലീഗിന് നാലോ, അഞ്ചോ സീറ്റില്‍ കൂടുതല്‍ കിട്ടുമായിരുന്നില്ല എന്നത് സ്പഷ്ട്ടമല്ലേ? ഈ സത്യം ഞങ്ങള്‍ തുറന്ന് പറഞ്ഞതാണോ ആക്ഷേപാര്‍ഹം?
ഇ.എം.എസ്സിന്റെ "ത്വതികാടിസ്ഥാനം"
മേല്പറഞ്ഞ പ്രകാരം, കമ്മ്യുണിസ്റ്റ് പാര്‍ട്ടി സ്വയം വിമര്‍ശനം നടത്തിയില്ല എന്ന് "സ്ഥാപിച്ചു" കഴിഞ്ഞ ശേഷം അങ്ങിനെയൊരു വ്യതിയാനം പാര്‍ട്ടിയ്ക്ക് പറ്റാനുള്ള കാരണത്തിലെയ്ക്ക് ലേഖകന്‍ ചുഴിഞ്ഞ്ഇറങ്ങുകയാണ്. അങ്ങിനെ കുറെ ത്വാതിക നിഗമനങ്ങളില്‍ എത്തുന്നു. ആദ്യമായും, അവസാനമായും, ഇ.എം.എസ് നമ്പൂതിരിപ്പാട് ഒരു താത്വികനാണല്ലോ; അത് കൊണ്ട് താത്വികം വിട്ടിട്ടു അദ്ദേഹത്തിന് ഒരു കാര്യവുമില്ല. ഇതു പ്രതിഭാസത്തിന്റെയും താത്വികാടിസ്ഥാനം തുറന്ന് കാട്ടിയേ അദ്ദേഹത്തിന് തൃപ്തിയാകൂ. അങ്ങിനെ താത്വികത്തില്‍ ആണ്ടിറങ്ങി; കമ്മ്യുണിസ്റ്റ് പാര്‍ട്ടി കാണിച്ചതായി അദ്ദേഹം വിശ്വസിയ്ക്കുന്ന ഈ ഘോര വ്യതിയാനങ്ങള്‍ക്ക് കാരണം കണ്ടു പിടിയ്ക്കുന്നു.
അതെന്താണെന്നല്ലേ? ബോംബെ കൊണ്ഗ്രെസ്സില്‍ വെച്ച് നാം പാസ്സാക്കിയ പാര്‍ട്ടി പരിപാടിയില്‍ ഭരണകൂടത്തെ പറ്റിയുള്ള നമ്മുടെ ധാരണ “റിവിഷനിസ്റ്റ്” ആണത്രേ
. അതിനുള്ള തെളിവോ? അതാണ്‌ രസകരം.
"ഏഴാം പാര്‍ട്ടി കൊണ്ഗ്രെസ്സിനു മുന്‍പ് പാര്‍ട്ടി അണികളുടെ ചര്‍ച്ചയ്ക്കു വേണ്ടി സമര്‍പ്പിച്ച കരടു പരിപാടിയില്‍ ‍ തടങ്കല്‍തടവിനെ സംബന്ധിച്ചോ, രാജ്യരക്ഷ ചട്ടങ്ങളെ കുറിച്ചോ, 1959 ല്‍ കേന്ദ്രം ഇടപെട്ടു കേരളത്തിലെ കമ്മ്യുണിസ്റ്റ് മന്ത്രിസഭയെ പിരിച്ചു വിട്ടതിനെ പറ്റിയോ ഒന്നും പറഞ്ഞിട്ടില്ല. അങ്ങനെ ബൂര്‍ഷ്വാ ഭരണകൂടത്തിന്റെ യഥാര്‍ത്ഥ സ്വഭാവം തുറന്ന് കാണിച്ചിരുന്നില്ല" എന്നതാണ്
. ശ്രദ്ധേയമായ സംഗതി, ലേഖകന്‍ വിമര്‍ശിയ്ക്കുന്നത് ബോംബെ കൊണ്ഗ്രെസ്സില്‍ വെച്ച് പാസ്സാക്കിയെടുത്ത പാര്‍ട്ടി പരിപാടിയുടെ അവസാനരൂപത്തെയല്ല, പിന്നെയോ ചര്‍ച്ചയ്ക്കു വച്ച ആദ്യത്തെ കരടിനെയാണ് എന്നുള്ളതാണ്. താന്‍ കുറവുകളായി ചൂണ്ടി കാണിയ്ക്കുന്ന സംഗതികള്‍ അസല്‍ പരിപാടിയില്‍ ഇല്ല എന്ന് ലേഖകന്‍ തന്നെ സമ്മതിയ്ക്കുന്നുണ്ട് എന്ന് ചൂണ്ടിക്കാണിച്ചു കൊള്ളട്ടെ.
ഇന്ന് അസല്‍ പരിപാടി ജനങ്ങളുടെ മുമ്പാകെ ഇരിക്കേ, പാര്‍ട്ടിയുടെ പ്രചാരവേലയും പ്രവര്‍ത്തനങ്ങളുമെല്ലാം അസല്‍ പരിപാടിയെ ആസ്പദമാക്കിയിരിയ്ക്കെ, എന്തിനു അത് വിട്ട് കരടുപരിപാടിയെ പോയി വലിച്ചിഴച്ചു കൊണ്ട് വരുന്നു? കമ്മ്യുണിസ്റ്റ് പാര്‍ട്ടി കരടു പരിപാടി പ്രസിദ്ധം ചെയ്യുന്നത് പാര്‍ട്ടി അണികളുടെ വിമര്‍ശനങ്ങളും, നിര്‍ദേശങ്ങളും ക്ഷണിച്ചു, അത് ശ്രദ്ധിച്ചു, പരിപാടിയിലുള്ള തെറ്റുകള്‍ തിരുത്താനും അതിനെ കൂടുതല്‍ സംപുഷ്ട്ടമാക്കാനും തന്നെയാണ്. അങ്ങനെയിരിയ്ക്കെ, അസല്‍ പരിപാടി വന്നു കഴിഞ്ഞ ശേഷവും, കരടു പരിപാടിയെ പിടിച്ചു വിമര്‍ശനം നടത്തുന്നതിന്റെ ഒവ്ചിത്യമെന്താണ്, ഉദ്ദേശം എന്താണ്?
ഉദ്ദേശം വ്യക്തമാണ്. കുറ്റം കണ്ടു പിടിച്ചേ എന്ന നിര്‍ബന്ധ ബുദ്ധിയോടെ ഇറങ്ങി പുറപ്പെടുന്ന ഒരാള്‍ക്കും ഇതല്ല , ഇതിനപ്പുറവും ചെയ്യേണ്ടി വരും. ആട്ടിന്‍കുട്ടിയെ പിടിച്ചു തിന്നാന്‍ തീര്‍ച്ചയാക്കി കഴിഞ്ഞ ചെന്നായയ്ക്ക്‌, താന്‍ കുടിയ്ക്കുന്ന വെള്ളം കലക്കിയത് ആ പാവമല്ലെന്ന് ബോധ്യമായിട്ടും, "നീയല്ലെങ്കില്‍ നിന്റെ തന്ത" എന്ന് പറയാതെ ഗത്യന്തരമുണ്ടോ?
ഇ.എം.എസ്സിന്റെ "സോഫിസ്ട്രി"
ലേഖകന്റെ വിചിത്രമായ വിശകലനം അദ്ദേഹം തുടരുകയാണ്. അദ്ദേഹം എഴുതിയിരിയ്ക്കുന്നു.
"കരടു പരിപാടിയില്‍ ഉണ്ടായിരുന്ന ഈ കുറവ് പിനീട് പരിഹരിയ്ക്കപ്പെട്ടു. കരുതല്‍ തടങ്കല്‍ നിയമം, രാജ്യരക്ഷാചട്ടങ്ങള്‍, കേരള ഗോവെര്‍ന്മേന്റിനെ പിരിച്ചു വിട്ടത്, എന്നീ കാര്യങ്ങള്‍ കൂടി ഉള്പ്പെടുത്തികൊണ്ടാണ് ബോംബെ കൊണ്ഗ്രെസ്സില്‍ വച്ച് അവര്‍ തങ്ങളുടെ പരിപാടി അംഗീകരിച്ചത്. ഇതെല്ലം ഇന്ത്യന്‍ ജനാധിപത്യത്തിന് ചുറ്റുമുള്ള പരിമിതികള്‍ ആണെന്ന് അവര്‍ അംഗീകരിച്ചു. പക്ഷെ, അപ്പോഴും ജനാധിപത്യധ്വംസകളായ ഈ നയപരിപാടികളെ എതിര്‍ത്ത് തോല്‍പ്പിച്ചാല്‍ മാത്രമേ ജനാധിപത്യം സംരക്ഷിയ്ക്കുവാന്‍ കഴികയുള്ളൂവെന്ന് തുറന്നു പറയാന്‍ അവര്‍ തയ്യാറായില്ല. നേരെ മറിച്ച് ഈ പരിമിതികള്‍ ഉണ്ടെങ്കിലും ഭരണഘടനയിലുള്ള അവകാശങ്ങളെ ജനാധിപത്യത്തിന്റെ വിപുലീകരണത്തിനും ജനങ്ങളുടെ താല്‍പര്യങ്ങളുടെ സംരക്ഷണത്തിനും വേണ്ടി ജനങ്ങള്‍ നടത്തുന്ന സമരങ്ങളുടെ ഉപകരണവും വേദിയുമാക്കാന്‍ കഴിയും എന്നുറപ്പിച്ചു പറയുകയാണ്‌ അവര്‍ ചെയ്തത്."
മുകളില്‍ വലിയക്ഷരത്തില്‍ ചേര്‍ത്ത ഭാഗം പ്രത്യേകം ശ്രദ്ധിയ്ക്കുക. ശ്രീ. ഇ.എം.എസ് നമ്പൂതിരിപ്പാടിന്റെ ഒരു പ്രത്യേകതരം വിമര്‍ശനരീതിയാണ് ഇത്. ഇതിനു ഇംഗ്ലീഷില്‍ “സോഫിസ്ട്രി” (sophistry) എന്നാണ് പറയുക. (മലയാളത്തില്‍ അതിനു ശരിയായ വാക്കില്ല. ഒരു തരം കുതര്‍ക്കം എന്ന് പറയാം)
ഭരണഘടനയുടെ പൊതു സ്വഭാവത്തെ വിവരിച്ച ശേഷം അതിന്റെ ജനാധിപത്യ വിരുദ്ധ ഭാവങ്ങളെ എടുത്തു കാട്ടുകയും വിവരിയ്ക്കുകയും ചെയ്‌താല്‍ അതിന്റെ അര്‍ത്ഥം അത്തരം ജനാധിപത്യവിരുദ്ധ ഭാവങ്ങള്‍ക്കെതിരെ സമരം ചെയ്യേണ്ട എന്നാണോ?
ഇത്തരം ഒരു വ്യാഖ്യാനം കുറ്റം കാണാന്‍ വെമ്പുന്ന ഒരു വക്രബുദ്ധിയിലല്ലാതെ സാധാരണ ബുദ്ധിയില്‍ ഉദിയ്ക്കുന്നതെ അല്ല. ഭരണഘടനയുടെ ജനാധിപത്യവിരുദ്ധമായ വശങ്ങളെയും, ന്യുനതകളെയും എടുത്തു കാട്ടുന്നത് അവയ്ക്കെതിരായ സമരത്തിന്റെ ആവശ്യകത വ്യക്തമാക്കുന്നതിന് തന്നെയാണ്. ആ ഓരോ ന്യുനതയും എടുത്തു പറയുമ്പോള്‍ അതിനു കീഴെ "ഇതിനെതിരായി സമരം ചെയ്യണം" എന്ന ഒരു പല്ലവി കൂടി എഴുതി ചേര്തെങ്കില്‍ മാത്രമേ ജനങ്ങള്‍ക്ക്‌ മനസ്സിലാകുകയുള്ളൂ എന്നാണോ വാദം? ജനങ്ങള്‍ അത്രയ്ക്ക് മണ്ടന്മാരും രാഷ്ട്രീയ ശിശുക്കളും ആണെന്ന് വകവച്ചു തരുവാന്‍ ഞങ്ങള്‍ ഏതായാലും ഒരുക്കമല്ല.
യഥാര്‍ത്ഥമായ അഭിപ്രായവ്യത്യാസമുണ്ട്.
ഇതെല്ലം വെറും പൊള്ളയായ വാചകക്കസര്‍ത്തുകള്‍ ആണ്. ആശയക്കുഴപ്പത്തിന്റെതായ ഒരു പുകമറ സൃഷ്ട്ടിയ്ക്കുന്നതിനുള്ള ലേഖകന്റെ മന:പൂര്‍വ്വമായ ശ്രമത്തിന്റെ ഭാഗം മാത്രമാണ്. എന്നാല്‍ മേലുദ്ധരിച്ച ഖണ്‍ഡികയുടെ അവസാന വാചകത്തില്‍ ഒരു യഥാര്‍ത്ഥമായ അഭിപ്രായവ്യത്യാസം നിലനില്‍ക്കുന്നുണ്ടെന്ന് സമ്മതിയ്ക്കണം. അതിനെപറ്റി ചര്‍ച്ച ചെയ്യാനും, വാദപ്രതിവാദം നടത്താനും എല്ലാം ഞങ്ങള്‍ ഒരുക്കമാണ്.
പ്രശ്നം ഇതാണ്: ഇന്ത്യന്‍ ജനാധിപത്യത്തില്‍ ചില ന്യുനതകള്‍ ഉണ്ടെന്നുള്ളത് കൊണ്ടോ, അതിന്റെ പ്രയോഗത്തില്‍ ചില ജനാധിപത്യവിരുദ്ധ വശങ്ങള്‍ കൂടുതല്‍ പ്രകടമാകുന്നു എന്നുള്ളത് കൊണ്ടോ, നാം എന്ത് നിഗമനത്തില്‍ എത്തണം?
ഈ അനാവശ്യ പ്രവണതകള്‍ വളര്‍ന്നു കൊണ്ടെയിരിയ്ക്കും; അവസാനം ഇന്ത്യന്‍ ബൂര്‍ഷ്വാസി ജനാധിപത്യ മൂടുപടം വലിച്ചെറിഞ്ഞു തനി ഫാസിസത്തിന്റെ നഗ്നരൂപത്തില്‍ പ്രത്യക്ഷപ്പെടും; അത് കൊണ്ട് അതിനെതിരായി സായുധസമരം മാത്രമേ ഗതിയുള്ളൂ; അതിനു കാലേകൂട്ടി ഒരുങ്ങി കൊള്ളുക എന്നാണോ?
ഈ നിഗമനത്തില്‍ ഞങ്ങള്‍ എത്തുന്നില്ല. ഇത് വാക്കില്‍ വിപ്ലവ വായാടിത്തവും പ്രയോഗത്തില്‍ തനി കീഴടങ്ങലും, നിഷ്ക്രിയത്വവും ആണെന്നാണ് ഞങ്ങളുടെ അഭിപ്രായം. നേരെ മറിച്ച് ജനാധിപത്യ വിരുദ്ധ നടപടികള്‍ക്കെതിരെയായി ജനങ്ങളെ അണിനിരത്താനും യോജിപ്പിയ്ക്കാനും കഴിയുമെന്നും, അങ്ങിനെ ചെയ്‌താല്‍ ഭരണാധികാരി വര്‍ഗ്ഗത്തിന്റെ സ്വേചാധിപത്യ നടപടികളെ പിന്തിരിപ്പിയ്ക്കാനും, ജനാധിപത്യത്തിനെ വികസിപ്പിയ്ക്കുവാനും കഴിയുമെന്നും ഞങ്ങള്‍ വിശ്വസിയ്ക്കുന്നു. അതുകൊണ്ട് കമ്മ്യുനിസ്ടുകാരുടെ ഇന്നത്തെ കടമ ഈ സാദ്ധ്യതകള്‍ ഉപയോഗപ്പെടുത്തുകയാണ്. ഇതാണ് പരിപാടിയില്‍ ഞങ്ങള്‍ പറയുന്നത്.
ഇതൊരു ക്രിയാത്മകമായ സമീപനമാണ്. ആത്മ വിശ്വാസത്തോട് കൂടിയ സമീപനമാണ്. പരാജയബോധത്തിന്റെയല്ല! ജനങ്ങളെ കര്‍മ്മോന്മുഖരാക്കുന്നതാണ്. അവരെ നിഷ്ക്രിയരും, നിര്‍വീര്യരും ആക്കുന്നതല്ല. വിപ്ലവപ്രസ്ഥാനത്തെ സജീവമായി മുന്നോട്ടു നയിയ്ക്കുന്നതാണ്. അതിനെ ലിക്വിഡേറ്റ് ചെയ്യുന്നതല്ല. അതാണ്‌ രണ്ടും തമ്മിലുള്ള വ്യത്യാസം.
ഭരണകൂടത്തിനെ പറ്റി ഇന്ത്യന്‍ കമ്മ്യുണിസ്റ്റ് പാര്‍ട്ടിയ്ക്കുള്ള ധാരണ റിവിഷനിസ്റ്റ് ആണെന്ന് സ്ഥാപിയ്ക്കാന്‍ എടുത്തിരിയ്ക്കുന്ന മറ്റൊരു മാര്ഗ്ഗമെന്താനെന്നോ? അതാണ്‌ അത്യത്ഭുതമായിരിയ്ക്കുന്നത്!
ഫെബ്രുവരി 9 ന് കമ്മ്യുണിസ്റ്റ് പാര്‍ട്ടി കേന്ദ്ര സെക്രെട്ടരിയെറ്റ്‌ മെമ്പര്‍മാര്‍, പ്രധാനമന്ത്രി ശാസ്ത്രിയ്ക്ക് നല്‍കിയ മെമ്മോറാണ്ടത്തില്‍ തടങ്കല്‍ തടവുകാരുടെ മോചനത്തെപറ്റി പറഞ്ഞിരുന്നില്ല എന്ന വസ്തുതയും, മാര്‍ച്ച് 26 ന് ഉത്തര ബോംബെയില്‍ പാര്‍ട്ടി പ്രവര്‍ത്തകരുടെ ഒരു യോഗത്തില്‍ സ: ഡാന്ഗെ ചെയ്ത പ്രസംഗത്തിന്റെ ഒരു പരാമര്‍ശവും - ഇങ്ങനെ പരസ്പരബന്ധം ഇല്ലാതെ രണ്ടു വ്യത്യസ്ത സാഹചര്യങ്ങളില്‍ ചെയ്ത പ്രസ്താവനകളെ ആസ്പദമാക്കി മഹത്തായ ഒരു തീസിസ്സു തന്നെ സൃഷ്ട്ടിച്ചു കളഞ്ഞു! എന്നാല്‍ ഈ തീസിസ്സു സൃഷ്ട്ടിയ്ക്ക് വേണ്ടി ഉപയോഗിച്ചിരിയ്ക്കുന്ന മാര്‍ഗ്ഗം അത്രയും തന്നെയോ തല്‍കര്‍ത്താവിന്റെ മനോധര്‍മ്മത്തെ പ്രകടമാക്കുന്നതോ ഒന്നുമല്ല.
സത്യം മറച്ചു വയ്ക്കപ്പെടുന്നു.
ആ പഴയ ഗീബല്സിയന് തന്ത്രം മാത്രമാണ് - അതായത് സത്യം മറച്ചു വയ്ക്കുക (Suppressio Veri) അസത്യം പ്രചരിപ്പിയ്ക്കുക (Suggestio falsi) എന്നിങ്ങനെ രണ്ടു തരത്തിലുള്ള ദുഷ്പ്രചരണം ! - "ഇടതുപക്ഷക്കാരുടെ അറസ്റ്റിനെ സംബന്ധിച്ചും, രാജ്യരക്ഷ ചട്ടങ്ങള്‍ ഉപയോഗിച്ചതിനെ സംബന്ധിച്ചും പ്രതിഷേധിയ്ക്കാന്‍ ഇന്ത്യന്‍ കമ്മ്യുണിസ്റ്റ് പാര്‍ട്ടി തയ്യാറായിരുന്നില്ല; അതവരുടെ റിവിഷനിസ്റ്റ് ധാരണയെ തുറന്നു കാണിയ്ക്കുന്നു; എന്നാല്‍ തങ്ങള്‍ നടത്തിയ ഘോരപ്രചാരണത്തിന്റെ ഫലമായി "വലതു"പക്ഷക്കാര്‍ ഇതുമാറ്റി പ്രതിഷേധിയ്ക്കാന്‍ നിര്‍ബന്ധിതരായി; പക്ഷെ, അങ്ങിനെ നിര്‍ബന്ധിയ്ക്കപ്പെട്ടപ്പോഴും അതിന്റെ മൂര്‍ച്ച കുറയ്ക്കാന്‍ ശ്രമം നടത്തി; അതിന്റെ തെളിവാണ് ഡാന്ഗെ യുടെ പ്രസംഗം" - ഇതാണ് തീസീസ്സ്.
തീസീസ്സ് കൊള്ളാം; ഒരു കുഴപ്പം മാത്രമേയുള്ളൂ. സത്യവുമായി അതിനു യാതൊരു ബന്ധവുമില്ല എന്ന് മാത്രം.
ഇന്ത്യന്‍ കമ്മ്യുണിസ്റ്റ് പാര്‍ട്ടിയുടെ പരിപാടിയില്‍ തന്നെ രാജ്യരക്ഷാ ചട്ടങ്ങളുടെ പ്രയോഗത്തെ സംബന്ധിച്ചും, തടങ്കല്‍ തടവിനെ സംബന്ധിച്ചും പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട് എന്ന് മുന്‍ ചര്‍ച്ചയില്‍ പരാമര്ശിയ്ക്കപ്പെട്ടുവല്ലോ. അതിനു പുറമേ ഇത്രയും കൂടി ലേഖകന്‍ സമ്മതിയ്ക്കുന്നുണ്ട്. "
ഡിസംബറില്‍ കൂടിയ അവരുടെ എഴാം കൊണ്ഗ്രെസ്സില്‍ രാജ്യരക്ഷ ചട്ടങ്ങളെയും, അടിയന്തരാധികാരങ്ങളെയും ഗവണ്മെന്റ് ദുരുപയോഗപ്പെടുത്തുന്നതിനെതിരായി ഒരു പ്രത്യേക പ്രമേയം പാസ്സാക്കുകയുണ്ടായി. കൂടാതെ അന്ന് അംഗീകരിയ്ക്കപ്പെട്ട രാഷ്ട്രീയ പ്രമേയത്തിലും അടിയന്തരാവസ്ഥ റദ്ദാക്കുക, രാജ്യരക്ഷചട്ടങ്ങള്‍ വേണ്ടെന്നു വയ്ക്കുക, രാഷ്ട്രീയ തടവുകാരെയും, കരുതല്‍ തടങ്കല്‍ തടവുകാരെയും മുഴുവന്‍ വിട്ടയയ്ക്കുക എന്നിവ ഉള്‍പ്പെടുന്ന ഒരു പതിനാറിന പരിപാടി ചേര്‍ത്തിരുന്നു."
എന്നാല്‍ ഫെബ്രുവരി 9 ന് കൊടുത്ത മെമ്മോറാണ്ടത്തില്‍ ഈ കാര്യം ഉന്നയിച്ചില്ല എന്നാണ് ആക്ഷേപം. മെമ്മോറാണ്ടത്തില്‍ ഇല്ല എന്നത് ശരിയാണെങ്കിലും ആ ആവശ്യത്തിന്റെ പ്രാധാന്യം അവഗണിച്ചു എന്നോ, അതിനു വേണ്ടി സമരം ചെയ്യാതിരുന്നു എന്നോ അര്‍ത്ഥമുണ്ടോ? ഇല്ല. കാരണം, ഡിസംബര്‍ അവസാനത്തില്‍ (മുപ്പതാം തീയതി) അറസ്റ്റു കഴിഞ്ഞശേഷം ഫെബ്രുവരി 9 ന് മുന്‍പും പിന്‍പും അനേകം തവണ കമ്മ്യുണിസ്റ്റ് പാര്‍ട്ടി ഒവ്ദ്യോഗിക പ്രസ്താവനകളിലൂടെയും, പാര്‍ട്ടി വക്താക്കളുടെ പ്രസംഗങ്ങള്‍ വഴിയും നിരന്തരമായി ആവര്‍ത്തിച്ചാവര്‍ത്തിച്ചു ഈ ആവശ്യങ്ങള്‍ ഉന്നയിച്ചിട്ടുണ്ട്.
പാര്‍ലമെന്റ് നടപടി നോക്കൂ
സംശയമുള്ളവര്‍ ഇത്തവണത്തെ പാര്‍ല മെന്റ് ബജറ്റ് സമ്മേളനത്തിന്റെ നടപടികള്‍ വായിച്ചു നോക്കട്ടെ. അറസ്റ്റിനെ സംബന്ധിച്ച് ശ്രീ നന്ദ മേശപ്പുറത്തു വച്ച പ്രസ്തവനയെപ്പറ്റി ഇരുസഭകളിലും നടന്ന പ്രത്യേക ചര്‍ച്ചാ വേളയില്‍ മാത്രമല്ല, ചോദ്യോത്തരവേളയിലും അങ്ങിനെ എത്രയോ പ്രാവശ്യം ആവര്‍ത്തിച്ചാവര്‍ത്തിച്ചു ഈ ആവശ്യം ശക്തിപൂര്‍വം ഉന്നയിച്ചിട്ടുണ്ട്. സഭയില്‍ നിന്ന് പ്രതിഷേധിച്ച് ഇറങ്ങിപ്പോയിട്ടുണ്ട്!
ആ സന്ദര്‍ഭങ്ങളില്‍ സഭയില്‍ മുഴങ്ങി കേട്ടത് "ഡാന്ഗെയിസ്റ്റുകള്‍" എന്ന് നമ്പൂതിരിപ്പാട് ഒരു വൈമനസ്യവും ഇല്ലാതെ ഇന്നും ആക്ഷേപിയ്ക്കുന്ന ഹീരന്‍മുഖര്‍ജിയുടെയും രേണുചക്രവര്‍ത്തിയുടെയും ഭൂപേഷ്ഗുപ്തയുടെയും, ഇന്ദ്രജിത്ത്ഗുപ്തയുടെയും മറ്റും സ്വരമായിരുന്നുവെന്നും, അദ്ദേഹത്തിന്റെ പുത്തന്‍ ബന്ധുക്കള്‍ ആയ സി.എച്ച്.മുഹമ്മദ്‌ കോയയുടേയും, ലോഹ്യയുടെയും മറ്റുമായിരുന്നില്ല എന്ന് ഈ ലേഖകന്‍ ഓര്‍മ്മിപ്പിച്ചു കൊള്ളട്ടെ.
ഇന്ത്യന്‍ജനതയുടെ വിധി നിര്‍ണ്ണയിയ്ക്കുന്ന പരമാധികാരസഭയായ പാര്‍ലമെന്റില്‍ ഉത്തരവാദപ്പെട്ട പാര്‍ട്ടി നേതാക്കള്‍ ചെയ്യുന്ന പ്രസ്താവനകള്‍ക്ക് വിലയില്ലെന്നാണോ, ഇ.എം.എസ് നമ്പൂതിരിപ്പാടിന്റെ പുതിയ രാഷ്ട്രീയതത്വം?
പാര്‍ലമെന്റിന് പുറത്തുള്ള പാര്‍ട്ടി പ്രസ്താവനകള്‍ ആണെങ്കില്‍ അവയും ധാരാളമുണ്ട്. അറസ്റ്റിനു തൊട്ടടുത്ത് കേരള സ്റ്റേറ്റ്കൌണ്‍സില്‍ സെക്രെട്ടറിയെറ്റും, ചെയര്‍മാന്‍ ഡാന്ഗെയും ഓരോ പ്രസ്താവന ജനുവരി 5-)0 തീയതി ചെയ്യുകയുണ്ടായി. പിന്നീട് തെരഞ്ഞെടുപ്പുഫലം പുറത്തുവരികയും, തെരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ട തടവുകാരുടെ മോചനം പ്രത്യേകപ്രാധാന്യമുള്ള ഒരു വിഷയമായി തീരുകയും ചെയ്തപ്പോള്‍ വീണ്ടും കേന്ദ്രസെക്രട്ടെരിയെറ്റ്‌, മാര്ച്-6 ന് ഒരു പ്രസ്താവന ചെയ്യുകയുണ്ടായി. അതിനു രണ്ടുദിവസം മുന്‍പ് സ: രാജേശ്വരറാവു വിജയവാഡയില്‍ നിന്നും, ഈ ലേഖകന്‍ തൃശ്ശൂരില്‍ നിന്നും ഓരോ പ്രസ്താവനകള്‍ ചെയ്തിരുന്നു. പിന്നീട് മാര്‍ച്ച്‌ 13ന് കേരള സ്റ്റേറ്റ്കൌണ്‍സില്‍ സമ്മേളിച്ചപ്പോഴും മാര്‍ച്ച് 21ന് കേന്ദ്ര എക്സിക്യുട്ടിവ് കൂടിയപ്പോഴും പ്രമേയങ്ങളും പാസ്സാക്കിയിരുന്നു
. ഇതിനൊക്കെ പുറമേ തെരഞ്ഞെടുപ്പു കാലത്ത് മാര്‍ക്സിസ്റ്റു കമ്മ്യുണിസ്റ്റുകാരെ എതിര്‍ത്ത് മത്സരിച്ചിരുന്ന അവസരത്തില്‍ പോലും കമ്മ്യുണിസ്റ്റ് പാര്‍ട്ടിയുടെ എല്ലാ യോഗങ്ങളില്‍ വെച്ചും തടങ്കല്‍തടവിനെ ആക്ഷേപിയ്ക്കുകയും തടവുകാരെ വിട്ടയയ്ക്കണമെന്ന് ആവശ്യപ്പെടുകയും ചെയ്തിരുന്നു. ഇത്രയും നിരന്തരവും ശക്തിയുക്തവുമായ ഒരു ക്യാമ്പയിന്‍ രാഷ്ട്രീയ തടവുകാരുടെ മോചനത്തിന് ഇതിനു മുന്‍പ് അടുത്തകാലത്തൊന്നും കേരളത്തില്‍ നടന്നിട്ടില്ല എന്നതാണ് നേര്.
ഭൂരിപക്ഷവും വലതുപക്ഷക്കാരായ ആളുകള്‍ ജയിലിനകത്തായിരുന്നു; 1962 നവംബറിനു ശേഷമുണ്ടായ കാലത്ത് പോലും!
ഇതൊന്നും പോര, നിത്യവും കിടന്ന പായില്‍ നിന്നെഴുന്നേറ്റാല്, ഇടതുപക്ഷക്കാരുടെ മോചനം ആവശ്യപ്പെട്ട് പ്രസ്താവനയിറക്കല്‍ ആണ് കമ്മ്യുനിസ്റ്റുകാരുടെ ഇനിയങ്ങോട്ടുള്ള ജോലി എന്നാരെങ്കിലും പറഞ്ഞാല്‍, അത് മാര്‍ക്സിനെ തിരുത്തിയ പരമാചാര്യന്‍ ആയാല്‍ പോലും ഞങ്ങളോട്ടു വക വയ്ക്കാനും പോകുന്നില്ല.
കോണ്ഗ്രസ് ഫാസിസ്റ്റാണോ?
കോണ്ഗ്രസ് ഒരു ഫാസിസ്റ്റ് സംഘടനയല്ലെന്നു സ: ഡാന്ഗെ ഒരിടത്ത് പ്രസംഗിച്ചതിനെ സംബന്ധിച്ചാണ് പിന്നെയോരാക്ഷേപം. എന്താണ് അതിലിത്ര ആക്ഷേപം? കോണ്ഗ്രസ് ഫാസിസ്റ്റ് സംഘടന തന്നെയാണ് എന്നാണോ ലേഖകന്റെ അഭിപ്രായം? ആണെങ്കില്‍ അത് വെട്ടിത്തുറന്ന് പറയണം.
അവിടെയാണ് നമ്പൂതിരിപ്പാടിന്റെ ഒളിച്ചു കളി. "ആണെന്നും പറയാം, അല്ലെന്നും പറയാം" എന്ന് തന്റെ സഹജമായ രീതിയില്‍ ആണ് അദ്ദേഹത്തിന്റെ പ്രതിപാദനം. പക്ഷെ, കോണ്ഗ്രസ് ഒരു ഫാസിസ്റ്റ് സംഘടന ആണെന്ന് നമ്പൂതിരിപ്പാട് പോലും പറയുമെന്ന് ഞാന്‍ വിചാരിയ്ക്കുന്നില്ല.
എന്നാല്‍ പിന്നെ ഡാന്ഗെ പ്രസംഗിച്ചതിലുള്ള തെറ്റ് എന്താണ്? പ്രസംഗിച്ച സന്ദര്‍ഭം പറ്റിയില്ലെന്നാണോ? അങ്ങിനെയാണെങ്കില്‍ ആ സന്ദര്‍ഭം വിശദീകരിച്ചു എങ്ങനെ ആ സന്ദര്‍ഭത്തില്‍ അത്തരമൊരു പരാമര്‍ശം ശരിയല്ലെന്ന് സ്ഥാപിയ്ക്കാം. റിപ്പോര്‍ട്ടില്‍ നിന്ന് മനസ്സിലാവുന്നത് ഡാന്ഗേയുടെ പ്രസ്തുത പ്രസംഗം ഒരു പോതുയോഗത്തിലെ പ്രസംഗം അല്ലായിരുന്നു എന്നാണ്. ഉത്തരബോംബെയില്‍ പാര്‍ട്ടി പ്രവര്‍ത്തകരുടെ ഒരു ജെനറല്‍ ബോഡി യോഗത്തില്‍ സംസാരിയ്ക്കുകയായിരുന്നു അദ്ദേഹം. ആ അവസരത്തില്‍ കോണ്ഗ്രസ്സിന്റെ സ്വഭാവത്തെ കുറിച്ച് എന്തെങ്കിലും ചര്‍ച്ച നടന്നു കാണും. അതിനു മറുപടിയായിട്ടാണ് അദ്ദേഹം സംസാരിച്ചിട്ടുള്ളതെന്നു റിപ്പോര്‍ട്ട്‌ കണ്ടാല്‍ തോന്നുകയും ചെയ്യും. അതെങ്ങനെ അവസരോചിതമല്ല എന്ന് പറയുവാന്‍ കഴിയും?
"പീപ്പിള്‍സ്‌ ഡയിലി"യുടെ പ്രതിധ്വനി?
കോണ്ഗ്രസ് ഫാസിസ്റ്റ് സംഘടനയാണെന്ന വാക്കുകളുടെ അര്‍ത്ഥത്തെ സംബന്ധിച്ച്, അത്രമാത്രം നിഷ്കര്‍ഷം കൂടാതെ ഒരു പക്ഷെ സാധാരണക്കാര്‍ സംസാരിച്ചാല്‍ അതത്ര കാര്യമായി എടുക്കേണ്ടതില്ലായിരിയ്ക്കം. എന്നാല്‍ താത്വികമായ അടിസ്ഥാനത്തില്‍ തന്നെ ആധികാരികമായ വിശകലനങ്ങള്‍ അത്തരത്തില്‍ ഉണ്ടാകുന്നുവെങ്കിലോ? പാര്‍ട്ടി പ്രവര്‍ത്തകര്‍ക്കുണ്ടാകാവുന്ന തെറ്റിദ്ധാരണ നീക്കേണ്ടതല്ലേ? അങ്ങനെയുള്ള വിശകലനങ്ങള്‍ ഉണ്ടായിട്ടുണ്ട്.
ഡിസംബര്‍ അവസാനത്തില്‍ നടന്ന ഇടതുപക്ഷ കമ്മ്യുണിസ്റ്റുകാരുടെ കൂട്ട അറസ്റ്റിനെ സംബന്ധിച്ച് "പീപ്പിള്‍സ്‌ ഡയിലി" ജനുവരി 17 നു എഴുതിയ മുഖപ്രസംഗത്തിന്റെ വിശകലനം അതാണ്‌. ഇന്ത്യാ ഗവണ്മെന്റ് ച്യാങ്ങ് കായിഷേക്കിന്റെത്‌ പോലെയുള്ള ഒരു ഫാസിസ്റ്റ് ഗവണ്മെന്റ് ആണെന്നാണ് അതില്‍ പറഞ്ഞിരിയ്ക്കുന്നത്.
ചൈനീസ്‌ കമ്മ്യുണിസ്റ്റ് പാര്‍ട്ടിയുടെ ഈ അഭിപ്രായം ചൈനീസ്‌ പാര്‍ട്ടിയുടെ മാത്രമായി ചൈനയില്‍ ഒതുങ്ങി നില്‍ക്കുമെന്ന് വിചാരിയ്ക്കാനും ന്യായമില്ല. ഇന്ത്യാ ഗോവെര്‍ന്മേന്റിനെ സംബന്ധിച്ചും, ഇന്ത്യയിലെ ആഭ്യന്തര സ്ഥിതിയെ സംബന്ധിച്ചുമുള്ള ചൈനീസ്‌ കമ്മ്യുണിസ്റ്റ് പാര്‍ട്ടിയുടെ വിലയിരുത്തല്‍ തെറ്റാണെന്നും, അത് ഞാന്‍ സ്വീകരിയ്ക്കുന്നില്ലെന്നും ഇ.എം.എസ് നമ്പൂതിരിപ്പാട് വിദേശ പത്രലേഖകരോട് പറയാറുണ്ട്‌. അത് വിദേശങ്ങളിലെ ഉപഭോഗത്തിന് വേണ്ടിയാണ്. എന്നാല്‍ അതാണ്‌ പാര്‍ട്ടിയുടെ ഒവ്ദ്യോഗികാഭിപ്രായമെന്നോ, പാര്‍ട്ടിയിലെ ഭൂരിപക്ഷവും തന്റെ അഭിപ്രായത്തോട് യോജിയ്ക്കുന്നവര്‍ ആണെന്നോ പറയുവാന്‍ അദ്ദേഹം തയ്യാറുണ്ടോ?
നമുക്ക് ഒന്നറിയാം; അദ്ദേഹത്തിന്റെ പാര്‍ട്ടിയില്‍ പെട്ട ധാരാളം പ്രവര്‍ത്തകരുടെ സംസാരത്തിലും പ്രസംഗങ്ങളിലും കോണ്ഗ്രസ് ഒരു ഫാസിസ്റ്റ് സംഘടനയാണെന്ന് ഒരു സംശയവും കൂടാതെ പറയുന്നുണ്ട്. ദേശാഭിമാനി പത്രത്തിന്റെ പംക്തികളിലും യഥേഷ്ടം ഈ പദപ്രയോഗം ഉണ്ടെന്ന് അത് പതിവായി വായിയ്ക്കുന്നവര്‍ക്ക് അറിയാം.
സ്വാഭാവികമായും ഞങ്ങളുടെ പാര്ട്ടിയ്ക്കകത്ത്‌ ഇതിനെ പറ്റി ചര്‍ച്ച നടക്കും. ആ സമയത്ത് താത്വികമായി ഞങ്ങള്‍ തെറ്റെന്നു കരുതുന്ന പ്രസ്തുത ആശയത്തിനെതിരെ ഞങ്ങളുടെ പാര്‍ട്ടി നേതാക്കന്മാര്‍ സംസാരിച്ചു കാണും. അതെല്ലാം തടങ്കലില്‍ കിടക്കുന്ന കമ്മ്യുനിസ്ട്ടുകാരുടെ മോചനത്തിന് വേണ്ടിയുള്ള പ്രക്ഷോഭത്തെ തണുപ്പിയ്ക്കാനാണെന്ന് വ്യഖ്യാനിയ്ക്കുന്നവരുടെ മാനസികാവസ്ഥയെ പറ്റി സഹതാപം തോന്നുന്നുവെന്ന് പറയുകയല്ലാതെ എന്ത് ചെയ്യും.
കാതലായ പ്രശ്നം
കാതലായ പ്രശ്നം ഈ ലേഖകന്‍ മുന്‍പ് സൂചിപ്പിച്ച പോലെ രാഷ്ട്രീയ അടവുകളെ സംബന്ധിച്ച അഭിപ്രായവ്യത്യാസമാണ്. "ഇതാ പുലി വരുന്നേ, പുലി വരുന്നേ" എന്ന് വിളിച്ചു കൂവി ഒടുവില്‍ പുലി യഥാര്‍ത്ഥത്തില്‍ വന്നപ്പോള്‍ രക്ഷിയ്ക്കാനാരുമില്ലാത്ത സ്ഥിതി വരുത്തി കൂട്ടിയ കുട്ടിയുടെ അടവാണ് മാര്‍ക്സിസ്റ്റു കമ്മ്യുണിസ്റ്റ് പാര്‍ട്ടി സ്വീകരിച്ചിരിയ്ക്കുന്നത്.
കൊണ്ഗ്രെസ്സ് സംഘടന ഫാസിസ്റ്റ് ആണ്, ഫാസിസം വന്നു കഴിഞ്ഞു, ഫാസിസത്തിലേയ്ക്ക് നീങ്ങിത്തുടങ്ങിയിരിയ്ക്കുന്നു എന്നൊക്കെ ആവര്‍ത്തിച്ചു പറഞ്ഞു തങ്ങളുടെ വിപ്ലവ വീര്യത്തിനു ബഹുജനങ്ങളില്‍ നിന്നും കയ്യടി വാങ്ങിയ്ക്കാനുള്ള വെമ്പലില്‍, കോണ്ഗ്രസ് സര്‍ക്കാര്‍ എടുക്കുന്ന ഓരോ ജനാധിപത്യ വിരുദ്ധ നടപടിയ്ക്കുമെതിരായി വിപുലമായ ജനകീയ ഐക്യം ഊട്ടി വളര്‍ത്തുവാന്‍ അവര്‍ മെനക്കെടുന്നില്ല. എന്തിനു മെനകെടണം? നാമെത്ര ശ്രമിച്ചാലും ഫാസിസം വളരുമെന്നല്ലേ വിശകലനം! അങ്ങിനെയാണെങ്കില്‍ പിന്നെ ഫാസിസം വന്നു കഴിഞ്ഞാലത്തെ നില്‍ക്കക്കള്ളി നോക്കുകയല്ലേ ബുദ്ധിപൂര്‍വകമായിട്ടുള്ളത്? ഇത് ഇന്ത്യന്‍ വിപ്ലവപ്രസ്ഥാനത്തെ നിര്‍വീര്യമാക്കി നശിപ്പിച്ചു കളയുന്ന ഒരു അടവും സമീപനവുമാണ്.
ഞങ്ങള്‍ ഇതിനോട് യോജിയ്ക്കുന്നില്ല. കൊണ്ഗ്രെസ്സ് സര്‍ക്കാര്‍ കടുത്ത ജനാധിപത്യവിരുദ്ധ നടപടികള്‍ പലതും സ്വീകരിയ്ക്കുന്നുണ്ട്. എന്നാല്‍ അനിവാര്യമായി ഇത് വര്‍ദ്ധിച്ചു കൊണ്ടെയിരിയ്ക്കുമെന്നോ, ഇതിനെ തടുക്കാനാവില്ലെന്നോ ഞങ്ങള്‍ വിചാരിയ്ക്കുന്നില്ല. ജനങ്ങളെ ഉണര്‍ത്തുകയും ഐക്യം ഊട്ടിയുണ്ടാക്കുകയും ചെയ്‌താല്‍ ഈ ജനാധിപത്യ വിരുദ്ധ നടപടികളെതന്നെയും പിന്തിരിപ്പിയ്ക്കാന്‍ കഴിയും; ജനാധിപത്യാവകാശങ്ങളെ വികസിപ്പിയ്ക്കാന്‍ കഴിയും എന്നാ കാഴ്ചപ്പാടാണ് ഞങ്ങള്‍ക്കുള്ളത്. ഇന്ത്യയിലെ ഇന്നത്തെ സവിശേഷ സ്ഥിതിയില്‍ മാത്രമല്ല, സാര്‍വ്വ ലൌകിക കമ്മ്യുണിസ്റ്റ് പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ അനുഭവങ്ങളില്‍ നിന്നും മറ്റു രാജ്യങ്ങളിലും സമാധാന ഘട്ടങ്ങളില്‍ മേല്പറഞ്ഞ അടവാണ് ശരിയെന്ന് തെളിഞ്ഞിട്ടുണ്ട്.
ഫ്രാന്‍സിന്റെ ഉദാഹരണം
അടുത്ത കാലത്ത് ഫ്രാന്‍സില്‍ നടന്ന സംഭവ വികാസങ്ങള്‍ നോക്കുക. കേരളത്തില്‍ തെരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ട ഒരു മന്ത്രിസഭയെ പിരിച്ചു വിടുകയാണല്ലോ ചെയ്തത്. എന്നാല്‍ പിന്നീടും ആ ഭരണഘടനയനുസരിച്ച് തന്നെ തെരഞ്ഞെടുപ്പു നടത്തേണ്ടി വന്നു. എന്നാല്‍ ഫ്രാന്‍സില്‍ ഡീഗാള്‍ അധികാരത്തില്‍ വന്നപ്പോള്‍ ഭരണഘടന തന്നെ മാറ്റിക്കളഞ്ഞു. കാരണം പഴയ റിപ്പബ്ലിക്കിന്റെ ഭരണഘടന വച്ച് ഒരു തെരഞ്ഞെടുപ്പു നടത്തിയാല്‍ കമ്മ്യുണിസ്റ്റ് പാര്‍ട്ടി ഫ്രഞ്ച് നാഷണല്‍ അസ്സംബ്ലിയില്‍ ഏറ്റവും വലിയ പാര്‍ട്ടിയായി നിലകൊള്ളും. അതുകൊണ്ട് ഭരണഘടന മാറ്റിയെഴുതി ഒരു തെരഞ്ഞെടുപ്പു നടത്തി, അസ്സംബ്ലിയില്‍ കമ്മ്യുണിസ്റ്റ് പാര്‍ട്ടിയുടെ അംഗസംഖ്യ 10 മാത്രമാക്കി കുറച്ചു.
എന്നിട്ടും ഫ്രാന്‍സില്‍ ഫാസിസം ആയിക്കഴിഞ്ഞു എന്ന നിഗമനത്തില്‍ ഫ്രഞ്ച് കമ്മ്യുണിസ്റ്റ് പാര്‍ട്ടി എത്തിയില്ല
"ഡീഗാളിന്റെ വ്യക്ത്യാധികാര ഭരണം" എന്നാണവര്‍ അതിനെ സംബോധന ചെയ്യുന്നത്. അതിനെതിരായ സമരം ജനാധിപത്യാവകാശങ്ങള്‍ വീണ്ടെടുക്കാനുള്ള തങ്ങളുടെ ഏറ്റവും പ്രധാനമായ കടമയായി അവര്‍ അംഗീകരിച്ചിരുന്നു. അതിനു പൊതു പണിമുടക്കങ്ങള്‍, പ്രകടനങ്ങള്‍, തെരഞ്ഞെടുപ്പുകള്‍ - എല്ലാ മാര്‍ഗ്ഗങ്ങളും എല്ലാ സന്ദര്‍ഭങ്ങളും ഉപയോഗിയ്ക്കുന്നു. സര്‍വ്വോപരി ഫ്രഞ്ച് സോഷ്യലിസ്റ്റ് പാര്‍ട്ടിയുമായി യോജിപ്പാവാനുള്ള വഴികള്‍ ആരായുന്നു.
ഇതൊക്കെ റിവിഷ്യനിസ്റ്റ് ആണെന്ന് ഒരുപക്ഷെ ചൈനീസ്‌ കമ്മ്യുണിസ്റ്റ് പാര്ട്ടിയ്ക്കൊപ്പം നമ്പൂതിരിപ്പാടിന്റെ സ്നേഹിതര്‍ കരുതുന്നുണ്ടായിരിയ്ക്കാം. പക്ഷെ, ഞങ്ങളുടെ അഭിപ്രായം ഫ്രഞ്ച് കമ്മ്യുണിസ്റ്റ് പാര്‍ട്ടി അതിന്റെ മഹത്തായ വിപ്ലവ പാരമ്പര്യത്തിന് അനുയോജ്യമായ രീതിയില്‍ തന്നെ ഏറ്റവും ശരിയായ അടവുകള്‍ സ്വീകരിയ്ക്കുന്നു എന്നാണ്. അത് നമുക്ക് മാതൃകയാണ്.
================================================
1965 ലെ തെരഞ്ഞെടുപ്പ് വിജയത്തോട് കൂടി സി.പി.എം കൂടുതല്‍ അഹന്തയോടെ സി.പി.ഐ പ്രസ്ഥാനത്തെ ആശയപരമായും, ഭൌതികമായും കടന്നാക്രമിച്ച ഒരു കാലഘട്ടം. ഇ.എം.എസ് നമ്പൂതിരിപ്പാട് തന്റെ ലേഖനങ്ങളിലൂടെ, സി പി ഐ യ്ക്കെതിരെയുള്ള വിമര്‍ശനം കൂടുതല്‍ ശക്തമാക്കി. സി പി ഐ എന്ത് പറഞ്ഞാലും അതിനെ വിമര്‍ശിച്ച് ദിനം പ്രതി ഇ.എം.എസ്സിന്റെ ലേഖനങ്ങള്‍ "ദേശാഭിമാനിയിലും", മറ്റു സി പി എം പ്രസിദ്ധീകരണങ്ങളിലും വന്നു കൊണ്ടിരുന്നു. ഇതിനെതിരെയുള്ള സി പി ഐ യുടെ ആശയസമരത്തില്‍ ഏറ്റവും ശക്തമായ ലേഖനങ്ങള്‍ എഴുതിയത് സഖാവ് സി.അച്യുതമേനോന്‍ ആയിരുന്നു. ഉരുളയ്ക്കുപ്പേരി എന്ന പോലെ മറുപടി ലേഖനങ്ങള്‍ എഴുതി ഇ.എം.എസ്സിന്റെ കുതര്‍ക്കങ്ങളെ സ:അച്യുതമേനോന്‍ പരസ്യമായി എതിരിട്ടു. അത്തരം ഒരു ലേഖനമാണ് ഇത്. സമകാലിക രാഷ്ട്രീയത്തെ കൌതുകത്തോടെ നോക്കുന്ന ആര്‍ക്കും, കേരളരാഷ്ട്രീയത്തിലെ ആ ആശയസമരത്തിന്റെ കാലഘട്ടത്തെ നന്നായി മനസ്സിലാക്കാനും ഈ ലേഖനം ഉപകരിയ്ക്കും.
(മറ്റേതു സി പി ഐ നേതാവിനെക്കാള്‍, സ: അച്യുതമേനോനെ സി പി എമ്മുകാര്‍ വെറുക്കുന്നത് എന്തുകൊണ്ടാണെന്ന് ഈ ലേഖനം വായിച്ചാല്‍ മനസ്സിലാകും.)